زنان مامایی و نازایی ایران
سال:1402 | دوره:26 | شماره:4 |تعداد مقالات:11

مقدمه: امروزه روش های متفاوتی جهت درمان ناباروری وجود دارند. از قدیمی ترین روش های درمان ناباروری، تلقیح مصنوعی اسپرم به داخل رحم (IUI) و پرفیوژن لوله ای اسپرم (FSP) می باشد. نتایج به دست آمده در کارآزمایی های داخلی و خارجی متفاوت بوده و نیاز به مطالعات بیشتر در خصوص مقایسه این دو روش و پیامد بارداری موفقیت آمیز ناشی از آنها احساس می شود، لذا مطالعه حاضر با هدف تعیین و مقایسه میزان حاملگی بین دو روش پرفیوژن لوله ای اسپرم با تلقیح استاندارد داخل رحمی اسپرم در بیماران نابارور انجام شد. روش کار: این مطالعه کارآزمایی کنترل شده تصادفی در سال 1398 بر روی 120 بیمار واجد شرایط مراجعه کننده به مرکز ناباروری مولود زاهدان انجام شد. بیماران بر اساس روز مراجعه، به دو گروه FSP و IUI تخصیص یافتند. بر اساس روز مراجعه فرد به مرکز، مراجعین روزهای زوج وارد گروه FSP و مراجعین روزهای فرد، وارد گروه استاندارد IUI شدند. چرخه های درمانی IUI و FSP برای بیماران هر گروه توسط تیم درمانی مرکز ناباروری اجرا شد. در پایان درمان، در دو گروه وقوع بارداری از طریق تست BHCG بررسی شد. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از نرم افزار آماری SPSS (نسخه 19) و آزمون های کای دو و تی مستقل انجام شد. میزان p کمتر از 05/0 معنی دار در نظر گرفته شد. یافته­ ها: در گروه IUI، 53 نفر (3/88%) دارای نتیجه تست حاملگی منفی و 7 نفر (7/11%) دارای نتیجه مثبت بودند. در گروه FSP، 49 نفر (7/81%) دارای نتیجه تست حاملگی منفی و 11 نفر (3/18%) دارای نتیجه مثبت بودند. بر اساس نتایج آزمون کای دو، تفاوت آماری معنی داری بین افراد با نتیجه حاملگی مثبت در گروه IUI و FSP وجود نداشت (306/0=p). نتیجه­ گیری: در مطالعه حاضر هرچند میزان حاملگی در افراد استفاده کننده از روش FSP بیشتر بود، ولی تفاوت میزان بروز حاملگی در دو روش IUI و FSP معنی دار نبود.

مقدمه: همگام با گسترش روش های فریز جنین، مطالعاتی در زمینه مقایسه پیامدهای باروری در دو روش انتقال جنین تازه و فریز صورت گرفته که نتایج متناقض داشته اند، لذا مطالعه حاضر با هدف مقایسه پیامدهای باروری بین این دو تکنیک انجام گرفت. روش کار: این مطالعه گذشته نگر در سال 1399 بر روی 1247 زوج نابارور مراجعه کننده به مرکز ناباروری ام البنین دزفول انجام شد. 716 زوج در گروه انتقال با جنین تازه و 531 زوج در گروه انتقال جنین فریز در بازه زمانی 10 سال مورد بررسی قرار گرفتند. دو گروه از نظر سن زنان و مردان، سابقه شکست باروری، ضخامت آندومتر، طول مدت ناباروری، سن جنین­ های منتقل شده، تعداد جنین منتقل شده، علت ناباروری و پیامدهای باروری مقایسه شدند. تجزیه و تحلیل داده­ ها با استفاده از نرم افزار SPSS (نسخه 21) و آزمون های کای اسکوئر، دقیق فیشر و من ویتنی انجام شد. میزان p کمتر از 05/0 معنی­ دار در نظر گرفته شد. یافته­ ها: در یافته های دموگرافیک، سن زنان و مردان، طول مدت ناباروری، تعداد جنین منتقل شده و علت ناباروری در دو گروه تفاوت معنی­ داری نداشت (05/0p). پیامد­های بارداری شامل حاملگی کمیکال و کلینیکال، حاملگی خارج رحمی، سقط کمیکال و کلینیکال، تولد زنده و چندقلویی در دو گروه تفاوت معنی­ داری نشان نداد (05/0

مقدمه: پره اکلامپسی یک اختلال دوران بارداری است که با فشارخون بالا مشخص می شود. با توجه به آسیب عروقی و گلبولی مشاهده شده در بیماری پره اکلامپسی، مطالعه حاضر با هدف بررسی ارتباط بین میزان شاخص های گلبول قرمز با بروز و شدت بیماری پره اکلامپسی انجام شد. روش کار: این مطالعه مورد شاهدی از تیر سال 1400 لغایت تیر سال 1401 بر روی 22 زن باردار مبتلا به پره ­اکلامپسی خفیف، 38 زن باردار مبتلا به پره­اکلامپسی شدید و 38 زن باردار سالم که به بیمارستان امیرالمومنین شهرستان زابل مراجعه کردند، به انجام رسید. ارزیابی تعداد گلبول­ های قرمز و میزان هموگلوبین، هماتوکریت، MCV، MCH و MCHC با آزمایش 2 میلی لیتر خون حاوی ضد انعقاد به دست آمد. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از نرم افزار آماری SPSS (نسخه 26) و آزمون های تی مستقل، کای دو، پیرسون و رگرسیون لوجستیک انجام شد. میزان p کمتر از 05/0 معنی دار در نظر گرفته شد. یافته ­ها: از بین متغیرهای پایه، داشتن سابقه پره اکلامپسی (005/0=p)، شاخص توده بدنی (030/0=p) و فشارخون سیستولی و دیاستولی (001/0>p) بین سه گروه مورد مطالعه اختلاف معنی داری داشتند. از بین شاخص ­های گلبول قرمز، میزان MCV بین گروه­ های مورد مطالعه تفاوت معنی داری داشت (043/0=p). هموگلوبین (248/0-=r، 034/0=p)، MCV (335/0-=r، 004/0=p) و MCH (315/0-=r، 007/0=p) با فشارخون سیستولی همبستگی داشتند. هموگلوبین (335/0، 912/0؛ 545/0=OR، 95% CI؛ 021/0=p)، هماتوکریت (644/0، 967/0؛ 789/0=OR، 95% CI؛ 022/0=p)، و MCV (808/0، 983/0؛ 891/0=OR، 95% CI؛ 022/0=p) با شدت بیماری پره ­اکلامپسی ارتباط داشتند. نتیجه­ گیری: با توجه به کاهش معنی دار میزان MCV در بیماران مبتلا به پره ­اکلامپسی و ارتباط آن با افزایش فشارخون سیستولی و نیز شدت بیماری، پیشنهاد می­ شود این شاخص غیرتهاجمی جهت غربالگری بیماری پره ­اکلامپسی در طول دوره بارداری مورد توجه قرار گیرد.

مقدمه: اگرچه فعالیت جسمانی موجب بهبود کیفیت زندگی سالمندان می­شود، ولی اثر حجم­های متفاوت تمرین مقاومتی به خوبی مشخص نشده است. از این رو، مطالعه حاضر با هدف بررسی اثرات تمرین مقاومتی با حجم کم و حجم زیاد روی استقامت و کیفیت زندگی زنان سالمند غیرفعال انجام شد. روش کار: این مطالعه نیمه تجربی در سال 1399 بر روی 30 زن سالمند غیرفعال در شهر مشهد انجام شد. افراد به طور تصادفی به 3 گروه برابر تمرین مقاومتی حجم کم، تمرین مقاومتی حجم زیاد و کنترل تقسیم شدند. آزمودنی­ ها تمرین مقاومتی حجم کم (1 نوبت) و حجم زیاد (3 نوبت) را برای 12 هفته و 2 جلسه در هفته انجام دادند. قبل و بعد از دوره تمرین، کیفیت زندگی، مسافت 6 دقیقه پیاده روی (MWD6)، استقامت عضلانی پایین تنه (UBME) و بالا تنه (LBME) ارزیابی شد. تجزیه و تحلیل داده­ ها با استفاده از نرم افزار آماری SPSS (نسخه 16) و آزمون های تی وابسته و تحلیل کواریانس انجام شد. میزان p کمتر از 05/0 معنی دار در نظر گرفته شد. یافته ­ها: در مقایسه با گروه کنترل، هر دو نوع تمرین مقاومتی حجم کم و حجم زیاد موجب افزایش معنی­ دار UBME و LBME، MWD6، خرده مقیاس ­های کارکرد جسمی، سلامت عمومی، سلامت جسمی و سلامت روانی شد (05/0>p). با وجود این، تفاوت معنی­ داری بین UBME، LBME، MWD6 و خرده مقیاس ­های کیفیت زندگی در دو گروه تمرین مقاومتی حجم پایین و حجم بالا در انتهای پروتکل تمرینی وجود نداشت (05/0

مقدمه: با توجه به اهمیت نقش مهم سونوگرافی در غربالگری اختلالات کروموزومی، مطالعه حاضر با هدف بررسی ارتباط بین PT و NFT در جنین های سه ماهه دوم بارداری انجام شد تا در صورت متناسب بودن رابطه این دو، از PT به عنوان روشی جایگزین در جنین هایی که به علت موقعیت قرارگیری داخل رحمی، NFT در آنها قابل اندازه گیری نیست، استفاده شود. روش کار: در این مطالعه توصیفی-تحلیلی مقطعی، 500 زن باردار در سه ماهه دوم بارداری تحت سونوگرافی روتین آنومالی اسکن سه ماهه دوم بارداری قرار گرفتند. ابتدا سونوگرافی بارداری همراه با تعیین سن حاملگی و اطلاعات کلی بارداری و همچنین آنومالی اسکن شامل بررسی تمام ارگان­ های جنین انجام و ضخامت پوست قدام ریشه بینی و ضخامت چین پشت گردن بر اساس پروتکل­ های مربوطه اندازه گیری گردید و سن مادر، سن حاملگی و جنسیت ثبت گردید. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از نرم افزار آماری SPSS (نسخه 22) و Statistica ( نسخه 10) انجام شد. میزان p کمتر از 05/0 معنی دار در نظر گرفته شد. یافته­ ها: میانگین سن بارداری 19 هفته و میانگین سن مادران مورد مطالعه 5/0±26/30 سال بود. میانگین PT در زنان باردار با سن حاملگی کمتر از 19 هفته 212/0± 8/1 و در زنان باردار با سن حاملگی بیشتر یا مساوی 19 هفته 161/0±6/5 میلی متر بود (001/0>p). میانگین NFT در زنان باردار با سن بارداری کمتر از 19 هفته 194/0±9/2 و با سن بارداری بیشتر یا مساوی 19 هفته 187/0±9/5 میلی متر بود (001/0>p). میانگین PT برحسب سن مادر 32/0±4/4 میلی متر بود که از 7/2 میلی متر در زیر 20 سال تا 65/5 میلی متر در بالای 40 سال افزایش داشت (001/0>p). همچنین میانگین NFT برحسب سن مادر 211/0±2/4 میلی متر بود که از 2/3 میلی متر در زیر 20 سال تا 3/5 میلی متر در بالای 40 سال افزایش داشت (001/0>p)، لذا ارتباط معناداری بین PT و NFT با سن بارداری و سن مادر وجود داشت؛ بدین صورت که هر دو با افزایش سن بارداری و سن مادر، افزایش یافتند (001/0>p). نسبت PT/NFT برحسب سن بارداری (205/0=p)، سن مادر (111/0=p) و جنسیت جنین (752/0=p) ثابت بود. بین سن مادر، سن بارداری و جنس جنین با نسبت PT/NFT ارتباط معنی داری مشاهده نشد (05/0

مقدمه: سونوگرافی، جهت بررسی شک به وجود آندومتریوز تخمدانی و نیز ارزیابی پاتولوژی، جهت تأیید اندومتریوز انجام می­ شود. ترکیبی از روش­ های تشخیصی، جهت جمع بندی و شروع درمان اندومتریوز با اهمیت است. مطالعه حاضر با هدف بررسی و مقایسه تشخیص ­های بالینی و سونوگرافی در بیماران با تشخیص هیستوپاتولوژیک اندومتریوز انجام شد. روش کار: این مطالعه گذشته­ نگر در سال 1400-1390 بر روی 140 نفر از زنان 65-18 ساله مبتلا به اندومتریوز تخمدانی، مراجعه­ کننده به بیمارستان آیت­اله روحانی شهر بابل انجام شد. تأیید اندومتریوز تخمدانی بر اساس پاتولوژی بافت و سپس مقایسه شرح حال بالینی با یافته ­های سونوگرافی انجام شد. ابزار گردآوری داده ها، پرونده بیماران و چک لیست محقق ساخته بود. داده های گردآوری شده شامل: تظاهرات بالینی، وجود یا عدم وجود درد هنگام قاعدگی، درد شکم، درد هنگام نزدیکی، درد لگنی، خونریزی قاعدگی غیرطبیعی، کمردرد، درد هنگام دفع مدفوع و سوزش ادرار بودند. تجزیه و تحلیل داده­ ها با استفاده از نر­م­افزار آماری SPSS (نسخه 22) و آزمون های کای­ دو و تی تست ­مستقل انجام شد. میزان p کمتر از 05/0 معنی دار در نظر گرفته شد. یافته ­ها: درد هنگام قاعدگی (63/55%)، درد شکم (59/48%) و درد هنگام نزدیکی (69/31%) به ترتیب شایع ترین علائم بالینی بودند. در سونوگرافی، وضعیت اکوژنیسیتی رحم در 99 بیمار (7/69%) هموژن و در 43 بیمار (3/30%) هتروژن گزارش شد. وضعیت اکوژنیسیتی با درد شکم (004/0=p) و خونریزی قاعدگی غیرطبیعی (032/0=p)، آدنومیوز رحم با درد شکم (004/0=p) و خونریزی قاعدگی غیرطبیعی (032/0=p)، چسبندگی تخمدانی با شکایت درد هنگام نزدیکی (002/0=p) و وضعیت لوله های فالوپ با شکایت درد هنگام نزدیکی (015/0=p) و سوزش ادرار (049/0=p) ارتباط معنی داری داشتند. نتیجه ­گیری: درد هنگام قاعدگی، درد شکم، درد هنگام نزدیکی، خونریزی قاعدگی غیرطبیعی و سوزش ادرار با یافته­ های سونوگرافی اختلاف معنی داری داشتند. جهت تشخیص قطعی و درمان مناسب؛ تظاهرات بالینی، پاتولوژی و سونوگرافی بیماران می ­بایست بررسی و بر اساس آن درمان انجام شود.

مقدمه: سندرم تخمدان پلی کیستیک (PCOS) با هیپرآندروژنیسم و چاقی ارتباط دارد. مطالعۀ حاضر با هدف مقایسۀ سطح تستوسترون، دهیدرواپی آندرسترون سولفات و شاخص­ های تن­ سنجی بین بیماران مبتلا به PCOS مصرف کننده متفورمین و سیپروترون کامپاند انجام شد. روش کار: این مطالعه مقطعی-تحلیلی در سال 1401 با مرور مستندات پزشکی شامل سن، شاخص تودۀ بدنی (BMI)، محیط دور کمر (WC)، نسبت دور کمر به دور باسن (WHR)، نسبت دور کمر به قد (WHtR)، سطح سرمی تستوسترون و دی هیدروکسی اپی آندرسترون سولفات قبل و بعد از مصرف دارو به مدت 3 ماه انجام شد. 220 شرکت کننده در 4 گروه 55 نفره: 1) مصرف کنندۀ متفورمین 500 میلی گرم روزانه، 2) مصرف کنندۀ سیپروترون کامپاند 2 میلی گرم روزانه، 3) مصرف کنندۀ همزمان متفورمین و سیپروترون کامپاند به طور همزمان و 4) شرکت کنندگان فاقد PCOS به عنوان کنترل قرار گرفتند. تجزیه و تحلیل­ داده ها با استفاده از نرم افزار آماری SPSS (نسخه 25) و آزمون های تی زوجی و آنووا انجام شد. میزان p کمتر از 05/0 معنی­ دار در نظر گرفته شد. یافته ­ها: قبل از مداخله، میانگین سطوح سرمی تستوسترون و دی هیدروکسی اپی آندروسترون سولفات در گروه های مداخله به طور معنی داری بالاتر از گروه کنترل فاقد PCOS بود (به ترتیب 001/0>p و 005/0=p) که پس از مداخله این اختلاف معنی دار نبود (به ترتیب 111/0=p و 423/0=p). علاوه بر این، مصرف متفورمین به­ تنهایی باعث افزایش BMI (001/0=p) و WC (001/0=p) و کاهش WHtR (026/0=p) نسبت به گروه کنترل شد. مصرف همزمان داروهای متفورمین و سیپروترون کامپاند با کاهش میانگین WC در مقایسه با گروه کنترل همراه بود (001/0=p). نتیجه ­گیری: مصرف متفورمین و سیپروترون کامپاند به­ تنهایی یا به­ طور همزمان، اثری بر سطح سرمی آندروژن ها ندارد. تجویز همزمان متفورمین و سیپروترون کامپاند در PCOS ممکن است چاقی شکمی را در بیماران PCOS کاهش دهد.

مقدمه: تریکوموناس واژینالیس که پاتوژن دستگاه تناسلی انسان است، عامل بیماری تریکومونیازیس می­باشد. مترونیدازول داروی انتخابی جهت درمان این بیماری است که عوارضی مانند سرگیجه، سرطان زایی و مقاومت دارویی را به همراه دارد. از این رو یافتن دارویی جایگزین ضروری به نظر می رسد، لذا مطالعه حاضر با هدف بررسی اثرات عصاره­ های آبی و الکلی پنیرک و خارخاسک بر دو ساب تایپ تریکوموناس واژینالیس در شرایط آزمایشگاهی انجام شد. روش کار: در این مطالعه عصاره ­های آبی و الکلی پنیرک و خارخاسک در رقت­ های 25/1، 5/2، 5، 10 و 20 میلی گرم بر میلی لیتر و نیز مترونیدازول با رقت­ های 78/0، 56/1، 125/3، 25/6، 5/12 و 25 میکروگرم بر میلی لیتر بر انگل تریکوموناس واژینالیس تایپ i و g در زمان ­های 24 و 48 ساعت مجاورت داده شد. انگل­های زنده با لام نئوبار شمارش و سپس سمّیت سلولی عصاره­ ها و مترونیدازول با روش MTT بر روی رده سلولی Hela ارزیابی شد. اطلاعات با روش TWO WAY ANNOVA GRAPHPAD آنالیز گردید. یافته­ ها: شاخص­ های Ic50، CC50 و SI محاسبه شد که کاهش درصد حیات انگل­ ها در تمامی غلظت­ ها و در هر دو زمان 24 و 48 ساعت در مقایسه با گروه کنترل معنی دار بود (0001/0=p). عصاره اتانولی خارخاسک و پنیرک دارای SI بالاتری نسبت به عصاره آبی خارخاسک و پنیرک بودند، ولی تفاوت بسیار زیادی با شاخص SI مترونیدازول داشتند. این دو عصاره اثر بازدارندگی شان بر انگل خوب بود، ولی سمّیت شان بالا بود. چون اثر سلول کشی این عصاره ­ها بر رده سلولی Hela بالا بود، پیشنهاد می شود مطالعه ­ای برای اثر این عصاره­ ها در درمان سلول­ های سرطانی صورت گیرد. نتیجه­ گیری: عصاره اتانولی خارخاسک اثر مهاری خوبی بر هر دو تایپ تریکوموناس واژینالیس به ویژه تایپ g داشت، ضمن اینکه اتانولی پنیرک در 48 ساعت اثر مهاری بسیار خوبی بر تایپ i انگل گذاشت. عصاره­ های آبی و الکلی پنیرک و خارخاسک SI کمتری نسبت به مترونیدازول دارند، بنابراین تأثیرگذاری عصاره­ ها نسبت به مترونیدازول کمتر می­ باشد.

مقدمه: رضایت جنسی، ارزیابی مثبت فرد از کل رابطه جنسی است. کاهش رضایت جنسی از شکایات­ شایع دوران پس از یائسگی می­باشد. بذر کتان یک فیتواستروژن و حاوی لیگنان می­باشد. مطالعه حاضر با هدف بررسی تأثیر کرم واژینال بذرکتان و استروژن کونژوگه بر رضایت­مندی جنسی در زنان یائسه انجام شد. روش کار: این مطالعه کارآزمایی بالینی تصادفی یک سوکور در سال 98-1397 بر روی 60 زن متأهل یائسه 65-40 ساله واجد شرایط که به درمانگاه­ های بیمارستان قائم (عج) و امام رضا (ع) مشهد، مرکز بهداشت ویلاشهر و پایگاه بهداشت شهرستان خلیل آباد کاشمر مراجعه کرده بودند؛ انجام شد. واحدهای پژوهش با تخصیص تصادفی در دو گروه 30 نفره کرم واژینال بذرکتان و استروژن کونژوگه به مدت 8 هفته قرار گرفتند. گروه مداخله ژل واژینال 4% به صورت 1 گرم در روز و گروه بذر کتان، 1 گرم در روز تا 8 هفته دریافت کردند. رضایت­ مندی جنسی بر اساس پرسشنامه لارسون قبل، 4 و 8 هفته پس از مطالعه محاسبه شد. تجزیه و تحلیل داده­ ها با استفاده از نرم افزار آماری SPSS (نسخه 22) و آزمون های تی مستقل، من ویتنی و فریدمن انجام شد. میزان p کمتر از 05/0 معنادار در نظر گرفته شد. یافته ­ها: میانگین رضایت ­مندی جنسی 4 هفته پس از مداخله، در گروه بذر کتان 4/10±2/24 و در گروه استروژن کونژوگه 1/12±4/23 بود (576/0=p) و پس از 8 هفته، در گروه بذر کتان 2/18±7/37 و در گروه استروژن کونژوگه 3/18±8/37 شد که بین دو گروه تفاوت معنی داری نشان نداد (638/0=p). نتیجه­ گیری: کرم واژینال بذر کتان بدون هیچ گونه عارضه جانبی در مقایسه با عوارض هورمون تراپی می­ تواند در افزایش رضایت جنسی به اندازه کرم واژینال استروژن کونژوگه مؤثر واقع شود.

مقدمه: سرطان پستان، یکی از مهم ترین سرطان ها در زنان می باشد. تحقیقات در بسیاری از نقاط دنیا به منظور بررسی حضور ویروس BLV و ارتباط آن با سرطان پستان بر روی نمونه های بافت پارافینه پستان و خون انسانی صورت گرفته است. مطالعه حاضر با هدف ردیابی این ویروس در بافت پارافینه پستان و نمونه های خون و بررسی ارتباط این ویروس با سرطان پستان در جمعیت مورد مطالعه انجام شد. روش کار: در این مطالعه مورد-شاهدی که در سال 1401 انجام شد، وجود ژن Gag ویروس BLV در 220 نمونه (100 نمونه بافت پارافینه پستان و 120 نمونه DNA استخراج شده از خون افراد مبتلا به سرطان و سالم) با استفاده از روش Nested-PCR بررسی شد. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS (نسخه 26) و آزمون کای دو انجام شد. میزان p کمتر از 05/0 معنی دار در نظر گرفته شد. یافته­ ها: از بین 120 نمونه خون، (13%) و از بین 100 نمونه بافت پارافینه پستان، (8%) آلودگی به ویروس BLV را نشان دادند که ردیابی بهتر این ویروس در خون را نشان می دهد، ولی در مقایسه بین نمونه های بیمار و سالم، فقط نمونه های بافت پارافینه رابطه معناداری با سرطان پستان نشان دادند (05/0>p). نتیجه ­گیری: هرچند در نمونه های بافت پارافینه پستان جمعیت بررسی شده، بین آلودگی با ویروس BLV و سرطان ارتباط معناداری وجود داشت (05/0>p)، ولی تعداد نمونه های مثبت برای این ویروس در نمونه های خون بیشتر بود که بیانگر این مطلب است که نمونه های خون جهت ردیابی این ویروس در بیماران بهتر است.

مقدمه: دیابت بارداری، یکی از شایع ترین عوارض بارداری است که پیامدهای منفی برای مادر باردار و جنین به دنبال دارد. یک استراتژی درمانی مهم، تغییر رژیم غذایی است. مطالعه حاضر با هدف تعیین اثرات انواع رژیم های غذایی کم کربوهیدرات بر پیامدهای دیابت بارداری انجام شد. روش کار: در این مطالعه مرور نظام مند، کلید واژه های رژیم کم کربوهیدرات، محدودیت کربوهیدرات، رژیم کتوژنیک، دیابت بارداری، هیپرگلیسمی، عدم تحمل گلوکز، مقاومت به انسولین و کارآزمایی بالینی در پایگاه های اطلاعاتی Medline، PubMed، Embase، Science Direct، Magiran، ISD، ISC و Cochrane به زبان های فارسی و انگلیسی تا مارچ 2023 مورد جستجو قرار گرفت. یافته ­ها: در این مطالعه مرور نظام مند، 7 مطالعه بررسی شد. برخی مطالعات نشان دادند محدودیت کربوهیدرات می تواند اثرات مفیدی بر پیامدهای متابولیک، کنترل گلیسمی، نیاز کمتر به انسولین درمانی، روش زایمان و وزن جنین داشته باشد. رژیم های کم کربوهیدرات منجر به کتونمی در مادران باردار نشد، اما در برخی مطالعات، پیروی از این رژیم غذایی، تعداد زنانی که به انسولین نیاز داشتند را کاهش نداد و هیچ تفاوتی بین گروه ها از نظر دوز انسولین یا زمان شروع درمان با آن پیدا نشد و نتایج بارداری مشابهی را به همراه داشت. نتیجه­ گیری: پیروی از رژیم غذایی کم کربوهیدرات (حدود 40%) در مبتلایان به دیابت بارداری، می تواند اثرات مفیدی بر برخی پیامدهای متابولیک، روش زایمان، وزن و سلامت جنین داشته باشد و منجر به کتونمی نمی شود. البته تناقض در یافته های مطالعات به دلیل میزان و نوع کربوهیدرات وجود دارد. انجام مطالعات بیشتر با طراحی کارآزمایی بالینی با درصدهای متفاوت کربوهیدرات و حجم نمونه بالاتر پیشنهاد می شود.