با وجود آنکه سبکشناسی، قدمتی چندهزارساله دارد، اما در دوره معاصر، نگاه به شعر و ادبیات، با تحول چشمگیری مواجه شد و بررسی سبک و اسلوب شعری نیز، با اصول و قواعد جدیدی، نظاممند گشت. ازجمله مباحث سبکشناسی که موردتوجه ناقدان قرار داشت، بررسی موسیقی اشعار است که با بهره بردن از قواعد بلاغی کهن، به چهار نوع تقسیم شده است. محمدرضا شفیعی کدکنی یکی از ناقدان و ادباء برجستهای که در این زمینه، صاحبنظر است. پژوهش حاضر با روش توصیفی – تحلیلی، درصدد است، اشعار این ادیب معاصر را، از حیث موسیقی شعر، مورد بررسی و تحلیل قرار دهد تا آشکار گردد، سرودههای شفیعی کدکنی، از حیث موسیقی شعر، دارای چه انواع و ویژگیهایی است. نتایج پژوهش نشان میدهد که واژه ها و ترکیبات در برونۀ زبان او به نحوی هماهنگ و متناسب با هم چیده شده اند. تناسب موسیقایی واژه ها بر تمام اشعار او سایه افکنده و به آن ها انسجام و استحکام بخشیده است. از لحاظ موسیقی بیرونی، اشعار شفیعی بسیار غنی است. مهم ترین عامل غنای این موسیقی در اشعار شفیعی عنصر تکرار است که به انحای گوناگون همانند واج آرایی، تکرار یک مصراع، تکرار بک بند، تکرار یک کلمه و تکرار جمله نمود پیدا کرده است. وجود انواع جناس ها، مانند جناس زاید، اشتقاق، شبه اشتقاق، تام و صنایعی همانند طرد و عکس و نیز به اشعار او موسیقی خاصی بخشیده است. همان طور که عنصر موسیقی در شعر معاصر سبب برانگیختن عواطف می شود در نقاشی معاصر ایران نیز حضور تخیل نقش مهمی در برانگیختگی عاطفی دارد.اهداف پژوهش:بررسی موسیقی سرودههای شفیعی کدکنی و تطبیق آن با تخیل در نقاشی معاصر ایران.بررسی میزان و بسامد انواع موسیقی در اشعار شفیعی کدکنی.سؤالات پژوهش:موسیقی در شعر شفیعی کدکنی و تخیل در نقاشی معاصر ایران چه جایگاهی دارد؟بسامد کدام یک از انواع موسیقی در شعر شفیعی کدکنی بیشتر است؟