مقدمه: مطالعات محدود نشان داده اند که مصرف بروموکریپتین باعث تخفیف تظاهرات تعدادی از بیماری های روماتولوژیک شده است. با توجه به قیمت ارزان بروموکریپتین و عوارض ناچیز آن، بر آن شدیم تا اثر درمانی بروموکریپتین بر بیماری آرتریت روماتوئید را ارزیابی کنیم.روش ها: در یک مطالعه نیمه تجربی تصادفی شده دو سو کور 80 بیمار مبتلا به آرتریت روماتوئید در دو گروه مورد و شاهد بررسی شدند. معیار ورود به مطالعه، ابتلا به بیماری بعد از 16 سالگی و وجود بیماری فعال با وجود درمان دارویی، اندکس فعالیت بیماری بیشتر از 3.2 (DAS یا Disease Activity Score) بود. به گروه مورد و شاهد علاوه بر داروهای استاندارد، به ترتیب روزانه 5 میلی گرم بروموکریپتین و قرص های دارونما داده شد. افراد مورد مطالعه به مدت 3 ماه تحت پیگیری قرار گرفتند. نتایج آماری با استفاده از آزمون Paired-t جهت مقایسه اندکس فعالیت بیماری DAS28 تفسیر شد.یافته ها: میانگین سنی این بیماران در گروه مورد و شاهد به ترتیب 46.2±13.0 و 45.9±12.5 سال بود. میانگین سطح سرمی پرولاکتین و نمره DAS قبل از مداخله در گروه مورد به ترتیب 11.7±6.9 و 4.2±1.2 و در گروه شاهد به ترتیب 11.3±6.2 و 4.6±1.4 بود (P<0.05). میانگین سطح سرمی پرولاکتین و نمره DAS در بیماران گروه مورد بعد از مداخله به ترتیب 10.6±7.1 و 3.7±1.3 بود که نسبت به قبل از مداخله تفاوت داشت.نتیجه گیری: با توجه به یافته های ما در این مطالعه به نظر می رسد بروموکریپتین در کاهش فعالیت بیماری موثر بوده و می توان از آن در بهبود علایم بیماران مبتلا به آرتریت روماتویید بدون ترس از عوارض جانبی بهره برد.