در این پژوهش، اثر فرایند ریخته گری کوبشی بر ریزساختار انجمادی، عیوب ریختگی و سختی آلیاژ A390 مورد بررسی قرار گرفته و با روش های ریخته گری در ماسه و قالب فلزی مقایسه شده است. برای ریخته گری کوبشی از یک پرس و قالب فلزی پیش گرم شده تا 200 درجه سانتیگراد تحت فشار MPa120 استفاده شد. بررسی های ریزساختاری و سختی سنجی انجام شد. از دستگاه آنالیز حرارتی برای ارزیابی منحنی های سرد شدن مذاب و تحلیل فازی استفاده شد. نتایج نشان داد که ریزساختار این آلیاژ در شرایط ریخته گری کوبشی نسبت به روش های ریخته گری در ماسه و ریژه اصلاح و ظریف تر شده و عیب های انقباضی به شدت کاهش یافته است. در شرایط ریخته گری کوبشی، مساحت ذرات سیلیسیم اولیه و طول تیغه های سیلیسیم یوتکتیک کوچک تر و کمتر شده است. ارزیابی های کمی نشان داد که روش ریخته گری کوبشی در مقایسه با دو روش ریخته گری در ماسه سبب کاهش متوسط مساحت و نسبت طول به عرض ذرات سیلیسیم های اولیه به ترتیب به میزان های 74 و 17 درصد شده است. همچنین سختی این آلیاژ در روش ریخته گری کوبشی در مقایسه با روش های ماسه ای و قالب فلزی به ترتیب به میزان 30 و 18 درصد افزایش یافته است.

حضور ماکروتخلخل ها در داربست ها، علاوه بر افزایش سرعت جذب، باعث فراهم آمدن ساختاری برای رشد سلول های استخوانی و ایجاد استخوان جدید با ساختار کامل و یکنواخت می شود. در این پژوهش، پودر سیمان کلسیم فسفات، با مخلوطی از تتراکلسیم فسفات و دی کلسیم فسفات دوآبه، تهیه شد. برای به دست آوردن سوسپانسیون پایدار، پودر سیمان، با نسبت پودر به مایع 5/0 گرم بر میلی لیتر، با آب یون زدایی شده، مخلوط شد و 3 درصد وزنی دولاپیکس جامد و 4 درصد وزنی پلی وینیل الکل (PVA) جامد به سوسپانسیون اضافه شد. داربست ها، به روش ریخته گری انجمادی تهیه شدند. متوسط اندازه ذرات پودر سیمان، 45/5 میکرومتر تخمین زده شد. بررسی میکروسکوپ الکترونی روبشی (SEM) نشان داد که ساختار، حاوی تخلخل هایی در محدوده 100 تا 300 میکرومتر است و بعد از قرار گیری داربست ها در محلول شبیه به مایعات بدن، آپاتیت نانوساختار، روی دیواره تخلخل ها تشکیل شد. استحکام فشاری نمونه ها بین 2/1 تا 2/2 مگاپاسکال اندازه گیری شد. تکثیر سلولی نشان داد با گذشت زمان، تعداد سلول های شمارش شده روی سطح نمونه ها، تقریباً سه برابر شده است.

مقدمه و هدف: تمایز سلولهای بنیادین مزانشیمی مغز استخوان BMMSC (bone marrow mesenchymal stem cell) به رده های مختلف سلولی بررسی شده است. سیگنال های مختلف بیوشیمیایی و توپوگرافیک می توانند در تکثیر و تمایز سلولهای بنیادین به یک رده سلولی خاص تاثیر بگذارند. هدف از این مطالعه ارزیابی توانایی BMMSC برای تمایز به سلولهای شبه نورونی است. مواد و روش ها: از داربست ریخته گری انجمادی و خشک انجمادی ژلاتین/ پلی لاکتیک-کو-گلیکولیک اسید (PLGA) با نانوذرات آهن (MNPs) و بدون نانوذرات آهن (MNPs-free) به عنوان یک ساختار توپوگرافی سه بعدی استفاده شد. تمایز BMMSC به سلولهای شبه نورون تحت اثر محیط های نوروژنیک به مدت 20 روز انجام شد. میزان تکثیر BMMSC با تست MTT و بیان مارکرهای خاص نورون با روش ایمونوهیستوشیمی بررسی شد. در این مطالعه، روش آماری آنالیز واریانس یک طرفه ANOVA، Post Hock Tukey و آزمون نان پارامتریک Mann-Whitney استفاده شد. نتایج: داربست ریخته گری انجمادی ژلاتین-PLGA-NPs حاوی نانوذرات آهن ساختار مناسبی برای تمایز به سلولهای شبه نورونی فراهم می کند. نتایج بقا سلولی (میانگین 7600/0 و انحراف معیار 02000/0 بعد از 72 ساعت) و بیان ژنها (میانگین 00/79 و انحراف معیار 000/1) نشان می دهد که میزان تکثیر سلول ها بر روی داربستهای فریز کست شده حاوی نانوذرات بیشتر از داربستهای فریزداری شده می باشد (001/0>P). نتیجه گیری: داربست ریخته گری انجمادی ژلاتین-PLGA حاوی نانوذرات آهن می تواند انتخاب مناسبی برای ترمیم و بازسازی سیستم عصبی باشد.