چسب های جراحی از جمله بیومتریال های جدید هستند و هنوز جای پیشرفت زیادی دارند. یک چسب بافتی خوب باید علاوه بر عملکرد عالی، خواص بالینی قابل قبولی نیز داشته باشد. چسب های پزشکی به چسب های بافت نرم، سخت، سامانه های رهایش دارو و چسب های زیستی تقسیم می شوند. خواص ویسکوالاستیک, قابلیت خیس کنندگی چسب و غلظت آن را روی پوست مشخص می کند. چسب های بافت نرم به دو گروه چسب های پوست و چسب های اندام های داخلی تقسیم می شوند. چسب های اندام های داخلی شامل سیانوآکریلات ها و فیبرین هستند. چسب های فیبرین از مرحله آخر مکانیزم انعقاد خون تقلید کرده و شامل دو جزء اصلی فیبرینوژن و ترومبین هستند. از خصوصیات بارز چسب های سیانوآکریلات می توان به عدم نیاز به کاتالیزور، سرعت پلیمریزاسیون بالا و ایجاد اتصال قوی اشاره نمود. چسب های سیانوآکریلات قابلیت عمل به عنوان سد میکروبی را نیز دارند. یک چسب سیانو آکریلات پزشکی ایده آل باید دارای زنجیره بلند، تافنس مناسب و زیست سازگاری بالا باشد. از برندهای تجاری / پزشکی این چسب ها می توان به Dermabond و Indermil اشاره نمود. این مقاله به معرفی، مکانیزم عمل و آخرین پیشرفت ها در زمینه چسب های جراحی بافت های داخلی می پردازد.

سامانه­ های سبک ­تر از هوا (LTA) به نوع جدیدی از ناوبرهای هوایی اطلاق می­ شود که معمولاً در ارتفاع km 20 از سطح زمین شناور هستند. از آنجا که پایگاه رادیوییِ راه دور، در ارتفاع km 20 تا km 50 از سطح زمین تعریف می­ شود، بنابراین، سامانه ­های LTA به عنوان مکمل شبکه­ های ارتباط زمینی و ماهواره­ ای مورد توجه قرار گرفته اند. امروزه، به کشتی هوایی به عنوان یکی از انواع سامانه ­های سبک­ تر از هوا، به­ عنوان حاملی برای انسان و اجسام با هزینه کم و حداکثر کارایی بسیار توجه شده است. بدنه این سامانه ­ها از ساختارهای چندلایه پلیمری شامل الیاف، پارچه و لایه ­های فیلم پلیمری تشکیل شده اند که از ویژگی ­های نگهداری گازهای سبک (مثل هیدروژن و هلیوم)، مدول کششی زیاد، مقاومت زیاد دربرابر فشار داخلی و خارجی و تحمل تغییرات زیاد دمایی برخوردارند. در این میان، برای اتصال لایه­ ها و استحکام درزگیری آن­ها از چسب­ های پلیمری کم ­دما، مقاومت کششی زیاد و انعطاف ­پذیری عالی استفاده می­ شود. با وجود مطالعات زیاد درباره این سامانه ­ها، هنوز فرصت­ های بسیاری برای مطالعه در صنعت سامانه ­های سبک ­تر از هوا وجود دارد. بنابراین در مقاله حاضر تلاش شده است تا با معرفی این سامانه ­ها و انواع آن­ها و شناسایی اجزای تشکیل دهنده از طریق معرفی کشتی­ های هوایی، گام مؤثری در ورود به پژوهش و تولید آن­ها برداشته شود. همچنین، اطلاعاتی درباره چسب­ ها، به عنوان مواد اتصال ­دهنده ساختارهای بدنه و در نهایت ویژگی­ های چسب ­های پلی­ یورتانی مختص این سامانه­ ها به عنوان چسب­ های اصلی سامانه ­های سبک­ تر از هوا مرور شده است.

در سال های اخیر مواد زیست پایه به دلیل آثار مثبت زیست محیطی، توجه زیادی را در بخش صنعت و نیز حوزه های علمی جلب کرده اند. افزون بر تجدیدپذیری و پایداری محیطی، برخی مزایای ویژه مواد زیست پایه در حوزه های رقابتی مانند بازار چسب و پوشش نیز نمایان شده است. مقاله حاضر مزایا و چالش های چسب های زیست پایه را پوشش می دهد. در مقایسه با انواع پایه نفتی، می توان به برتری های ویژه مواد زیست پایه شامل مقدار انتشار گاز گلخانه ای کمتر، محتوای آلی فرار، سمیت محیطی و سمیت انسانی کمتر اشاره کرد. همچنین زیست مواد تمایل بیشتری برای زیست سازگاری و زیست تخریب پذیری دارند که بر جذابیت آن ها می افزاید. مواد زیست پایه را می توان به طور مستقیم به عنوان مونومر و قطعه ساختاری تجدیدپذیر در فرمول بندی چسب استفاده کرد یا به عنوان افزودنی در فرمول بندی گنجاند. در حال حاضر از فناوری های پیش رو برای استفاده از چسب های زیست پایه می توان به استفاده از نشاسته و ترکیبات پروتئینی در تولید صفحه های چوبی با هدف حذف فرمالدهید اشاره کرد. همچنین، در چسب های زیست پایه می توان افزون بر دستیابی به نسبت عملکرد به قیمت مناسب، بعضی از خواص منحصربه فرد چسب همانند درجه آب گریزی را کنترل کرد. در این راستا، استفاده از انواع روغن گیاهی و مشتقات پوسته بادام هندی بسیار مؤثر شناخته شده اند. همچنین بعضی ساختارهای خاص همانند لیگنین یا تانن، قابلیت مناسبی در توسعه فرمول بندی چسب های مقاوم گرمایی یا حتی خاصیت ضدباکتریایی زیادی نشان می دهند. به طور کلی کارهای انجام شده تاکنون، بیانگر قابلیت مناسب چسب های زیست پایه برای مصرف در مقیاس صنعتی هستند. اما لازم است، تا مطالعات تکمیلی همانند مدل سازی پیش بینی عمر عملکردی چسب زیست پایه نیز انجام شود تا امکان جمع بندی مناسب درباره امکان استفاده از چسب های زیست پایه در صنعت فراهم شود.