اثر غلظت های مختلف محلول شوری بر جوانه زنی دوگونه Agropyron elongatom و afghanicum Agropyron در هفت تیمار (0-50 -100 – 150- 200 -250 -300 میلی مولار نمک NaCl) بررسی شد. از هر گونه تعداد 25 بذر در هر تکرار (ظرف پتری) بر روی کاغذ صافی در داخل ژرمیناتور کشت گردید. طرح آزمایش انجام شده بصورت فاکتوریل با پایه کاملا تصادفی انتخاب شد. نتایج آزمایش نشان داد که حداکثر جوانه زنی در تیمار صفر میلی مولار (شاهد) با میانگین 80 درصد بوقوع پیوسته است. همچنین با افزایش غلظت های نمک جوانه زنی بطور معنی داری کاهش یافته است. طول کلئوپتیل و طول ریشه چه نیز در هر دو گونه از روند جوانه زنی پیروی نمودند، با این تفاوت که در مورد گونه Agropyron afghanicum حداکثر طول ریشه جه در تیمار 50 میلی مولار بدست آمده است. با توجه به نتایج حاصله مشخص شد که گونهelongatom  Agropyron در مقاومت به تنش شوری از نظر درصد جوانه زنی طول کلئوپتیل در رتبه اول و از نظر طول ریشه چه با اندک اختلافی در رتبه دوم قرار دارد. در نتیجه با توجه به نتایج کلی حاصله از این تحقیق میتوان گفت که گونه  Agropyron elongatom گونه مقاومتری نسبت به گونهafghanicum  Agropyron می باشد.

زادآوری گیاه درختی بنه در مراتع مشجر به حضور گونه های زیراشکوب مرتعی وابسته است. چون چرای مفرط باعث تهی شدن گونه های مرتعی در مراتع مشجر شده، بنابراین جهت جبران اثر این عامل بازدارنده زادآوری گونه های جنگلی و از بین برنده گونه های مرتعی چاره ای جز مرتع کاری مصنوعی در این اکوسیستم ها، به خصوص بنه زارها، وجود ندارد. چون تعیین گونه های مقاوم به مواد بازدارنده بنه برای این امر بسیار ضروری است، این تحقیق با هدف بررسی اثر آللوپاتیک پودر برگ گیاه بنه (Pistacia atlantica) بر روی درصد جوانه زنی، سرعت جوانه زنی، طول ریشه چه، طول ساقه چه، گیاهچه های بذری دو گونه پرکاربرد اصلاح مرتعی در مراتع ایران (Agropyron desertorum, Agropyron elongatum)، انجام شد. برای این منظور، برگ گیاه بنه از رویشگاه های طبیعی جمع آوری و در سایه خشک شد. چهار تیمار به نسبت های 0 (کنترل)، 25، 50 و 100 گرم پودر مخلوط شده در 1000 گرم در ماسه شسته شده، به صورت جداگانه، در محیط گلدان با 3 تکرار در قالب طرح کامل تصادفی اعمال شد و پس از کشت 25 عدد بذر سالم و دارای قوه نامیه گونه های مورد آزمایش در هر گلدان، داده های متغیرهای وابسته مذکور، برای تجزیه واریانس یک طرفه و مقایسه میانگین با روش چند دامنه دانکن، برداشت شدند. همچنین به منظور مقایسه وضعیت آللوکمیکال های دو مکان پای و مابین بنه با یکدیگر، نمونه های خاک از رویشگاه برای اعمال این دو تیمار و مقایسه آن ها با آزمون تی مستقل برداشت شدند.با توجه به تاثیرپذیری منفی همه صفات مورد بررسی در گیاه علف گندمی بیابانی(Agropyron desertorum) از تیمار 100 گرم (در 1000 گرم ماسه) و فقط صفت رشد ساقه چه گیاه علف گندمی بلند(Agropyron elongatum) از تیمار 50 گرم (در 1000 گرم خاک) به علاوه تحریک رشد ریشه علف گندمی بلند از خاک پای درخت چنین استنباط می شود که این دو گونه به مواد آللوکمیکال درخت بنه حساسیت بالایی ندارند و طبق نتایج این تحقیق آزمایشگاهی امکان احیای موفق زیراشکوب بنه زارهای با تراکم درختی کم وجود دارد.

دو گونه Agropyron desertorum و Ag.elongatum از لحاظ تولید علوفه سبز و خشک دارای ارزش فراوانی می باشند. به دلیل تولید بالا و قابلیت پذیرش عالی توسط دام، ارزش خاصی برای اوایل فصل، جهت چرای دام دارند. بنابراین تحقیق حاضر برای بررسی اثر شوری در دو مرحله جوانه زنی و رشد رویشی گیاهچه طی دو آزمایش در ژرمیناتور و گلخانه انجام گردید. از تیمارهای شاهد، 100، 200، 300 و 400 میلی مولار کلرید سدیم و کلسیم در قالب طرح کاملا تصادفی با 4 تکرار استفاده شد. در شرایط ژرمیناتور درصد جوانه زنی، سرعت جوانه زنی و شاخص بنیه بذر محاسبه و طول ساقه و ریشه چه و وزن خشک گیاهچه اندازه گیری شد و در آزمایش گلخانه طول ساقه و ریشه، وزن خشک گیاهچه، نسبت وزن حشک به تر، سطح برگ و سطح ویژه برگ اندازه گیری شد. نتایج هر دو آزمایش نشان داد که با افزیش شوری درصد جوانه زنی، طول ساقه چه، طول ریشه چه، وزن خشک گیاهچه، سطح برگ و سطح ویژه برگ در هر دو گونه کاهش و نسبت وزن خشک به وزن تر افزایش پیدا کرد. در هر دو مرحله جوانه زنی و رشد رویشی گونه Ag.elongatum نسبت به شوری مقاومتر از Ag.desertorum بود. البته تجزیه پروبیت برای تعیین غلظت شوری دز کشنده 50% و 90% گیاهچه ها در هر دو گونه استفاده شد. بدین ترتیب نتایج تجزیه پروبیت نشان داد که غلظت نمک 154 و 474 میلی مولار نمک کلرید سدیم و کلسیم باعث از بین رفتن 50 درصد بذرهای زنده به ترتیب در Ag.deserterum وAg.elongatum  می شود. بطور کلی نتایج بدست آمده از این آزمایش نشان داد که درجه مقاومت به شوری در گونه Ag.elongatum به مراتب بیشتر است و در مقایسه با Ag.desertorum استفاده از این گونه در اصلاح و احیا مراتع مناطق شور کشور ارجح تر است.

تحقیق حاضر به منظور بررسی و مقایسه مقاومت به خشکی در سه گونه مرتعی انجام گردید. گونه هایی که در این تحقیق مورد بررسی قرار گرفتند عبارت بودند از: Agropyron desertorum، Ag. cristatum و Stipa barbata. این گونه ها چند ساله، در مرحله ای از رشد خوشخوراک و از نظر مقاومت به خشکی نیز مهم می باشند. تحقیق در گلخانه دانشکده منابع طبیعی دانشگاه تهران انجام شد. طرح آماری که در این تحقیق مورد استفاده قرار گرفت به صورت طرح کاملا تصادفی بود و با انتخاب 3 گونه گیاهی، 3 تیمار دور آبیاری 3)، 6 و 12روزه( و 4 تکرار انجام گردید. ویژگی های گیاهی گونه های مورد بررسی در سه مرحله مورد ارزیابی و اندازه گیری قرار گرفت. در مرحله نخست میزان پژمردگی گونه ها، پتانسیل آب برگ، مقدار وزن خشک اندام های هوایی، مقدار وزن خشک ریشه، مقدار وزن خشک کل (مجموع وزن ریشه و اندام های هوایی) و نسبت ریشه به اندام های هوایی مورد بررسی قرار گرفت. در مرحله دوم خصوصیات ساختاری برگ گونه ها با استفاده از میکروسکوپ الکترونیکی بررسی گردید. در آخرین مرحله مقدار کربوهیدرات محلول گونه ها با استفاده از ماده خشک آنها اندازه گیری شد. نتایج بدست آمده از تحقیق نشان داد که با افزایش زمان تنش میزان پژمردگی گونه ها افزایش یافته است. گونه Stipa barbata دارای بیشترین میزان پژمردگی بوده، دو گونه Agropyron desertorum و Ag. cristatum دارای میزان پژمردگی یکسانی بودند. با افزایش زمان تنش از مقدار وزن خشک اندام های هوایی و وزن خشک کل گونه ها کاسته شده و بر وزن خشک ریشه و نسبت ریشه به اندام های هوایی گونه ها افزوده گردید. میانگین وزن خشک اندام های هوایی، وزن خشک کل، وزن خشک ریشه و نسبت ریشه به اندام های هوایی در گونه Stipa barbata نسبت به دو گونه Agropyron desertorum و Agropyron cristatum تفاوت معنی دار داشته در سطح  پائین تری قرار داشت. دو گونه Agropyron در هیچکدام از خصوصیات فوق با یکدیگر تفاوت معنی دار نداشتند. پتانسیل آب برگ گونه ها در دوره های مختلف آبیاری در هیچ یک از گونه ها تفاوت معنی دار نشان نداد. تغییرات ساختاری بوجود آمده در اجزا برگ جهت مقابله با خشکی در دو گونه Agropyron شبیه به هم بوده و نسبت به گونه Stipa barbata سازگاری بیشتری برای مقابله با خشکی نشان دادند.با افزایش زمان تنش بر مقدار کربوهیدرات محلول گونه ها افزوده شد اما در مقایسه سه گونه از نظر مقدار کربوهیدرات محلول، بین سه گونه تفاوت معنی دار وجود نداشت.

جنس Agropyron با نام فارسی علف گندمی، از جنبه های مختلف از جمله تولید علوفه و حفاظت خاک اهمیت دارد. در این تحقیق اثرات تنش شوری بر جوانه زنی دو گونه A.desertorum و A.cristatum که از چهار منطقه مختلف گردآوری شده بودند مورد مطالعه قرار گرفت. بدین منظور از هر گونه تعداد 50 بذر در هر تکرار (پتری دیش) بر روی کاغذ صافی کشت گردید. طرح آزمایش به صورت فاکتوریل با پایه کاملا تصادفی در چهار تکرار و هفت سطح شوری (صفر، 75، 150، 225، 300، 375، 450 میلی مولار) انتخاب گردید. نتایج نشان داد که بین سرعت و درصد جوانه زنی در گونه های مختلف تفاوتی وجود ندارد. همچنین اثرات متقابل بین گونه و شوری بر جوانه زنی نیز معنی دار نمی باشد. اثر سطوح مختلف شوری بر درصد و سرعت جوانه زنی هر دو گونه معنی دار شد (P<0.01) و بطور کامل جوانه زنی بذرها در تیمار شوری 300 میلی مولار متوقف گردید، همچنین تیمارهای 0، 75، 150 و 225 میلی مولار اثرات متفاوت معنی داری بر جوانه زنی داشتند. به طور کلی، سرعت جوانه زنی و درصد جوانه زنی با افزایش غلظت شوری کاهش یافت.

تحقیق حاضر به منظور بررسی سمیت غلظت های مختلف (صفر، 50، 100، 200 و 400 میکروگرم بر میلی لیتر) نانواکسید آهن (Fe3O4) بر جوانه زنی، رشد ریشه چه، ساقه چه و گیاهچه دو گونه Fisch. ex Link Agropyron desertorumو Agropyron elongatum (Host). Beauv بر پایه طرح کاملا تصادفی با 4 تکرار صورت گرفت. نتایج نشان داد، غلظت بالای نانواکسید آهن کاهش درصد جوانه زنی و رشد گیاهچه در دو گونه مورد مطالعه را به دنبال دارد، به طوریکه غلظت 400 میکروگرم بر میلی لیتر این نانوذره باعث کاهش درصد جوانه زنی A. desertorum (از 95 به 70 درصد) و A. elongatum (از 84 به 45 درصد)، همچنین کاهش رشد گیاهچه A. desertorum (از 08/8 به 32/6 سانتی متر) و A. elongatum (از 62/11 به 27/7 سانتی متر) شد. A. elongatum در خصوصیات مورد مطالعه بیشتر از A. desertorum تحت تاثیر غلظت های مختلف نانوذره مورد مطالعه قرار گرفت.

در این تحقیق اثرات تنش کم آبی بر خصوصیات رشد گیاهچه در دو گونه Agropyrontauri و Agropyronrepens مورد بررسی قرار گرفتند. این آزمایش در گلخانه مرکز تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی فارس در سال 1389 انجام شد. تعداد 6 جمعیت از گونه Agropyron repens و 4 جمعیت از گونه Agropyron tauri از بانک ژن موسسه تحقیقات جنگلها و مراتع کشور انتخاب شدند و به صورت آزمایش فاکتوریل که در آن فاکتور A تعداد نمونه و فاکتورB تعداد سطوح خشکی بودند در قالب طرح پایه کاملاً تصادفی در 3 تکرار کشت شدند. سطوح خشکی 100، 75، 500 و 25 درصد ظرفیت زراعی بود و صفات مورد اندازه گیری طول ریشه چه، طول ساقچه، نسبت ریشه چه به ساقه چه، طول گیاهچه، وزن تر گیاهچه، وزن خشک گیاهچه و وزن خشک به تر گیاهچه بودند. نتایج نشان داد که اختلاف بین تیمارهای خشکی، ژنوتیپ ها و اثرات متقابل ژنوتیپ در خشکی در اکثر صفات فوق از لحاظ آماری معنی دار بود. شاخص های تحمل به خشکی شامل بهره وری متوسط، میانگین هندسی بهره وری، شاخص تحمل به تنش، شاخص حساسیت به تنش و شاخص تحمل محاسبه شدند. ژنوتیپ (99) A. tauri با منشاء دیزین در اکثر صفات مورد آزمایش با اختصاص بالاترین شاخص ها بیشترین مقاومت را از خود نشان داد. با توجه به نتایج به دست آمده ژنوتیپ (99) A. tauri به عنوان بهترین و ژنوتیپ های (211) A. repens، (217) A. repens، (224) A. repens و (225) A. repensدر مرتبه بعدی برای اصلاح و احیاء مراتع مناطق خشک کشور قابل توصیه اند.

آللوپاتی به اثر متقابل گیاهان توسط مواد شیمیایی پس داده شده آنها بر روی یکدیگر گفته می شود. اثر آللوپاتی گیاهان بر یکدیگر یکی از دغدغه های مهم در اصلاح و احیا مراتع کشور بوده که در امر مرتع کاری کمتر مورد توجه قرار گرفته است. در این تحقیق اثر آللوپاتی .Artemisia sieberi Besser بر روی درصد سبز شدن و وزن گیاهچه های بذری Agropyron desertorum، Agropyron elongatum و Atriplex canescens که در اصلاح و احیا مراتع ایران بسیار کاربرد دارند، مورد پژوهش قرار گرفت. برای این منظور پودر بافت های ریشه، برگ و ساقه گیاه درمنه دشتی، که در اواخر آبان ماه (زمان گل دهی) از رویشگاه های طبیعی جمع آوری شده بود، با نسبت های 0 (شاهد)، 0.1، 1 و 10 درصد، در 4 تکرار، در ماسه شسته جهت کشت گلدانی مخلوط شد و در قالب طرح کاملا تصادفی در گلخانه اجرا شد. پس از کشت 25 عدد بذر سالم و دارای قوه نامیه گونه های مورد آزمایش در هر گلدان، سه متغیر درصد سبز شدن، وزن ریشه و وزن ساقه از گلدان ها، در محیط نرم افزاریSPSS ، ابتدا با آزمون تجزیه واریانس و در صورت معنی داری با آزمون مقایسه میانگین ها به روش چند دامنه دانکن مورد بررسی قرار گرفت. طبق یافته های این تحقیق، میزان کاهش فاکتور سبز شدن در مقایسه با تیمار کنترل در علف گندمی بیابانی از نسبت های 1 و 10 درصد پودر برگ به ترتیب معادل 60 و 83 درصد، در علف گندمی بلند از نسبت 10 درصد پودر برگ معادل 84.2 درصد و در آتریپلکس از نسبت 1 و 10 درصد همه بافت های گیاهی به میزان 83.3 و 88.9 درصد مشاهده شد. همچنین متغیر وزن ساقه گیاه علف گندمی بلند به نسبت 1 و 10 درصد بافت برگ درمنه دشتی واکنش منفی با روندی به ترتیب معادل 48 و 94.5 درصد و متغیر وزن ریشه آتریپلکس واکنش منفی به نسبت 1 و 10 درصد همه بافت های درمنه دشتی با روندی به ترتیب معادل 82.2 و 88.1 درصد نشان دادند. بنابراین با توجه به یافته های فوق تحت مطالعات آزمایشگاهی، احتمالا احیا درمنه زارهای دشتی با این گونه های اصلاحی موفقیت آمیز نخواهد بود.