مقدمه و هدف: چاقی به عنوان یک بیماری جهانی در نظر گرفته می شود. هدف از انجام این پژوهش، تبیین اثر تمرین هوازی همراه با مصرف ژل رویال بر بیان BCL-2، Bax و نسبت BCL2‏/Bax بافت پانکراس موش های صحرایی چاق بود.مواد و روش ها: 40 سر موش صحرایی نر 5 هفته ای ویستار به صورت تصادفی به دو گروه رژیم غذایی نرمال (ND) و رژیم غذایی پرچرب (HFD) تقسیم شدند. موش های گروه  NDبه مدت 8 هفته با غذای استاندارد (23 درصد پروتئین، 65 درصد کربوهیدرات و 12 درصد چربی) و گروه  HFDاز رژیم غذایی پرچرب (17 درصد پروتئین، 43 درصد کربوهیدرات و 40 درصد چربی) استفاده کردند. سپس موش ها به 5 گروه رژیم غذایی نرمال، پرچرب، پرچرب-تمرین (HFDT)، پرچرب- مکمل (HFDRj) و پرچرب-تمرین- مکمل (HFDTRj) تقسیم شدند. گروه تمرین به مدت 8 هفته و 5 روز در هفته تمرین هوازی فزاینده را انجام دادند. همچنین به گروه های مکمل، روزانه 100 میلی گرم ژل رویال مخلوط شده در آب مقطر خورانده شد.نتایج: نتایج نشان داد القای چاقی از طریق مصرف غذاهای پرچرب موجب افزایش بیان ژن BCL-2 و کاهش معنی دار بیان ژن Bax در گروه پرچرب در مقایسه با گروه کنترل شد. همچنین تمرینات استقامتی و مکمل ژل موجب کاهش بیان ژن BCL-2 و افزایش بیان ژن Bax در گروه های تجربی در مقایسه با گروه پرچرب شد که این روند تغییرات در گروه ترکیبی محسوس تر بود.نتیجه گیری: احتمال دارد تمرینات استقامتی همراه با مصرف ژل رویال بتواند راهبردی مؤثر در بهبود وضعیت چاقی از طریق فرایند آپوپتوز باشد.

مقدمه: ورزش عامل موثری بر پیشگیری، درمان و توانبخشی بسیاری از اختلالات متابولیک میباشد. هدف از انجام پژوهش حاضر تعیین تاثیر شش هفته تمرین استقامتی و مصرف ال کارنیتین بر فاکتورهای آپوپتوزی هیپوکامپ موش دیابتی بود. روش کار: در این مطالعه تجربی، 45 سر رت نر نژاد ویستار در محدوده وزنی 250 تا 300 گرم، بطور تصادفی به شش گروه تقسیم شدند. رتها با تزریق 95 میلیگرم نیکوتین آمید و پس از 15 دقیقه تزریق 55 میلیگرم استرپتوزوتوسین دیابتی شدند. رتهای دریافت کننده ال کارنیتین روزانه 100 میلیگرم ال کارنیتین به صورت خوراکی دریافت کردند. پروتکل تمرین استقامتی شامل پنج جلسه، از 20 دقیقه، سرعت 10 و شیب صفر درجه در هفته اول شروع شده و در هفته ششم به 40 دقیقه، سرعت 20 و شیب 5 درجه رسید. متغیرهای مورد نظر 24 ساعت پس از آخرین جلسه تمرین به وسیله دستگاه الایزا و در بافت مغز اندازه گیری شدند. جهت تجزیه و تحلیل داده ها از تحلیل واریانس یک طرفه و آزمون تعقیبی توکی استفاده شد. یافته ها: نتایج نشان داد، تمرین هوازی و مصرف ال کارنیتین بر Bax، Bcl-2 و نسبت Bax/Bcl2 هیپوکامپ موشهای صحرایی تاثیر معنی داری دارد 001 / 0 = P همچنین مشخص شد، در هر سه متغیر بین گروه کنترل دیابتی با گروه هایشم 001 / 0 = P، تمرین هوازی 001 / 0 = P، مکمل ال کارنیتین 036 / 0 = P، تمرین و مکمل 001 / 0 = P، بین گروه تمرین هوازی با گروه های مکمل ال کارنیتین 025 / 0 = P تمرین هوازی و مکمل ال کارنیتین 001 / 0 = P و گروه مکمل با گروه تمرین هوازی و مکمل ال کارنیتین 001 / 0 = P تفاوت معنی داری وجود دارد. نتیجه گیری: با توجه به تاثیر بیشتر مداخله ترکیبی نسبت به تمرین و تمرین نسبت به ال کارنیتین بر فاکتورهای تحقیق، تمرینات استقامتی به افراد دیابتی توصیه میشود. اما از آنجا که مصرف این مکمل ممکن است عوارض جانبی داشته باشد، استفاده از ال-کارنیتین توسط پزشکان توصیه میشود.

مقدمه: رژیم غذایی پرچرب (HFD) یکی از عوامل ایجاد چاقی و آسیب قلبی به حساب می آید. بنابراین، در این پژوهش اثر محافظتی مکمل کافئین (CAF) بر تغییرات Bax، BCL2 به عنوان تنظیم گرهای فرایند آپوپتوز و نسبت آن ها (Bax/BCL2) و همچنین تغییرات پروتئین کاسپاز 3 قلبی، پس از HFD در موش های صحرایی نر نژاد ویستار بررسی شد. مواد و روش ها: بدین منظور32 سر موش صحرایی نر با میانگین سنی هشت هفته و وزن 15±181گرم به طور تصادفی به گروه­های شاهد با رژیم غذای عادی (ND)، رژیم غذای عادی و مکمل یاری (ND+CAF)، رژیم غذایی پرچرب (HFD) و رژیم غذایی پرچرب و مکمل یاری (HFD+CAF)، تقسیم شدند. موش های صحرایی هر گروه دسترسی آزادانه به آب و غذای مشخص شده داشتند و مکمل کافئین روزانه به مقدار 6 میلی گرم بر کیلوگرم وزن بدن، به صورت گاواژ به حیوانات داده می شد. در انتها، نشانگر­های آپوپتوزی بافت قلب به روش وسترن بلات سنجیده شد. برای تجزیه و تحلیل آماری از روش آماری ANOVA و آزمون تعقیبی توکی در نرم افزار گرف­پد استفاده گردید. یافته­ ها: در گروه HFD مقادیر Bax و Bax/BCL2 به طورر معنی داری بیشتر و مقادیر BCL2 کمتر از گروه ND بود(0/001=P). میزان پروتئین Bax در بافت قلب در گروه­ های HFD و HFD+CAF نسبت به گروه­های ND وND+CAF  بالاتر بود(0/001=P) و همچنین افزایش معنی ­دار در سطح پروتئین Bcl-2 در گروه ­های ND+CAF، HFD+CAF نسبت به گروه ND مشاهده شد(0/001=P). در گروه ND+CAF مقادیر BCL2 نسبت به گروه ND و HFD افزایش و Bax/BCL2 کاهش یافت(0/001=P). اما تغییرات در میزان پروتئین کاسپاز 3 معنادار نبود(0/05≤P). نتیجه­ گیری: بر اساس یافته ­های این مطالعه؛ ممکن است مصرف CAF بر بهبود برخی پروتئین­ های آپوپتوزی بافت قلب ناشی از رژیم HFD موثر باشد.

گونه های اکسیژن فعال باعث تحریک آپوپتوز سلول های قلبی شده و عملکرد میوکاردی را مختل می کند، ولی مکانیسم آن به درستی معلوم نیست. شواهد نشان داده تمرینات ورزشی ممکن است فرآیندهای پیام رسانی آپوپتوز را تغییر دهد. هدف از این پژوهش بررسی تاثیر تمرین تداومی بر پروتئین های Bax و BCL-2 همراه با تزریق آب اکسیژنه با دو دوز مختلف در رت های نر سالم می باشد. پنجاه راس موش نر سالم به پنج گروه 10 راسی شامل: گروه اول (کنترل)، گروه دوم و سوم به ترتیب تزریق یک و دو میلی مول آب اکسیژنه، گروه چهارم و پنجم به ترتیب تزریق یک و دو میلی مول آب اکسیژنه همراه با انجام تمرینات تداومی، تقسیم شدند. گروه های تمرینی به مدت هشت هفته و چهار روز در هفته روی تریدمیل با شدت متوسط دویدند. 24 ساعت بعد از آخرین تمرین و در حالت بی هوشی رت ها برای اندازه گیری پروتئین های BaxوBcl2 تشریح شدند برای سنجش توتال پروتئین از روش brad ford استفاده گردید. برای تجزیه و تحلیل داده ها از آزمون آماری آنووای یک راهه در سطح معنی داری 05/0 استفاده شد. میزان سطوح Bax و BCL2 و نسبت Bax/BCL2 در گروه های تمرین و آب اکسیژنه پس از دو ماه تمرین هوازی در مقایسه با گروه کنترل معنی دار نبود (P>0/05). هشت هفته تمرین تداومی همراه با تزریق آب اکسیژنه با دوزهای یک و دو میلی لیتر نمی تواند باعث افزایش پروتئین پیش آپوپتوزی سلول های قلبی در رت ها گردد احتمالاً می تواند به تعادل ایجاد شده در پروتئین پیش آپوپتوزی (Bax) و ضد آپوپتوزی (bcl2) مربوط باشد.

پژوهش حاضر بررسی تأثیر هشت هفته تمرین تناوبی شدید(HIIT) و تداومی متوسط (MICT) بر فاکتورهای آپوپتوزی Bcl2 و Bax و نسبت Bcl2/Bax در پاسخ به فعالیت وامانده ساز در مردان جوان بود. در این پژوهش نیمه تجربی، بیست وچهار مرد جوان غیر ورزشکار (سن: 76/1±13/19 سال و BMI: 59/4±67/23 کیلوگرم/ مترمربع ) به صورت داوطلبانه انتخاب و به طور تصادفی در سه گروه تمرین تناوبی شدید ( 8 نفر )، تداومی متوسط ( 8 نفر ) و گروه کنترل ( 7 نفر ) قرار گرفتند. آزمودنی ها در گروه HIIT برنامه ی تمرینی را با شدت 80 درصد ضربان قلب بیشینه در پنج سیکل تمرینی سه دقیقه ای انجام دادند و مابین هرکدام از دوره ها به مدت سه دقیقه و با شدت 40 درصد حداکثر اکسیژن مصرفی به استراحت فعال پرداختند. برنامه تمرین MICT شامل 30 تا 50 دقیقه دویدن با شدت 60 تا 65 درصد ضربان قلب بیشینه بود. مقادیر سرمی Bcl2 و Bax با استفاده از روش الایزا اندازه گیری شد. تحلیل داده ها با استفاده از آزمون t مستقل و تحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر در سطح معنی داری 05/0˂p انجام شد. سطوح سرمی Bax در گروه های HIIT (005/0P=) و MICT (002/0P=) به صورت معنی داری کاهش یافت درحالی که در گروه کنترل، تفاوت معناداری ایجاد نشد (873/0P=) اما سطوح سرمی Bcl-2 تغییر معناداری در هیچ کدام از گروه ها نشان نداد. نسبت سرمی Bcl2/Bax تغییر معناداری در گروه MICT مشاهده گردید (017/0P=) ولی در گروه های دیگر چنین نبود (622/0P=)(463/0P=). با توجه به نتایج به دست آمده به نظر می رسد که انجام هر دو تمرین HIIT و MICT می تواند با کاهش سطح سرمی پروتئین Bax، از ایجاد آپوپتوز در سلول ممانعت کند.