زمینه و هدف: کمبود استخوان یکی از مشکلات درمان ایمپلنت می باشد که جهت رفع آن از مواد پیوندی استفاده می شود . یکی از موادی که به طور شایع مورد استفاده قرار می گیرد بیواوس می باشد. ماده ای که اخیرا مورد توجه قرار گرفته عاج دمینرالیزه اتوژن می باشد. هدف این مطالعه مقایسه تاثیر عاج دمینرالیزه اتوژن با بیواوس بر میزان افزایش ارتفاع عمودی استخوان آهیانه خرگوش می باشد.روش بررسی: در این مطالعه که روی شش خرگوش سفید نژاد نیوزلندی انجام شد. در استخوان آهیانه هر خرگوش دو پیچ تیتانیوم با موقعیت قدامی و خلفی قرار گرفت. در اطراف پیچ قدامی پودر بیواوس و در اطراف پیچ خلفی ذرات عاج دمینرالیزه اتوژن قرار داده شد و سپس پیچها توسط غشای گوتا پرکا در محل پوشانده شدند . خرگوشها 12 هفته بعد از جراحی کشته شدند و نمونه برداری انجام شد. میزان استخوان سازی در نمونه ها با میکـروسکوپ نوری بررسی شد. اطلاعات با استفاده از آزمون آماری غیرپارامتریک paired t و Mann Whitney مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند.یافته ها: دامنه تغییرات ارتفاع استخوان در گروه بیواوس 1/-1/2 میلی متر و در گروه عاج دمینرالیزه 4/-2/3 میلی متر بود. متوسط ارتفاع استخوان در گروه بیواوس 84/0 ± 43/1 و در گروه عاج دمینرالیزه 03/1 ± 4/1 بود. آزمون Mann Withney  نشان داد اختلاف دو گروه از نظر میزان استخوان سازی معنی دار نیست. میزان افزایش ارتفاع عمودی در گروه بیواوس و عاج دمینرالیزه اتوژن تقریبا یکسان بود.نتیجه گیری: میزان افزایش ارتفاع توسط بیواوس و عاج دمینرالیزه اتوژن در این مطالعه مشابه هم می باشد. بنابراین می توان عاج دمینرالیزه را به عنوان ماده ای موثر جهت افزایش ارتفاع استخوان در این بررسی دانست.

زمینه و هدف: استفاده از عوامل رشد استئوژنیک به عنوان روشی کارآمد برای بازسازی استخوان شناخته می شود و بررسی در مورد آن همچنان ادامه دارد. هدف از این مطالعه بررسی سیستماتیک تاثیر انواع عوامل رشد در بازسازی و ساخت استخوان جدید می باشد.روش بررسی: در این مطالعه مرور نظا م مند، جستجوی مقالات در منابع الکترونیکی معتبر شامل Medline،Embase  و Cochrane صورت گرفت. مقالات مورد جستجو طی سالهای 1999 تا آوریل 2010 به چاپ رسیده بودند. همه اطلاعات در یک جدول طبقه بندی شد. مقالاتی که به بررسی بازسازی استخوان با به کارگیری عامل رشد و حامل مربوطه در نمونه های انسانی یا حیوانی پرداخته بودند وارد این مطالعه شدند، سپس با استفاده از آنالیزکیفی مورد بررسی قرار گرفتند.یافته ها: در این مطالعه 63 مقاله مورد بررسی قرار گرفت. در کل مطالعات مورد بررسی 25 حامل به همراه عوامل رشدی به کار رفته بودند. شواهد موجود حاکی از کاربرد بیشتر عامل رشدی BMP- به همراه یکی از سه حامل پلی لاکتیک کو-گلیکولیک اسید (PLGA)، هیدروکسی آپاتیت/تری کلسیم فسفات/اسفنج ژلاتینی قابل جذب (HA/TCP/ACS) و BioOss در مطالعات مرتبط با رژنراسیون استخوان است.نتیجه گیری: شواهد موجود هرچند ضعیف ولی حاکی از تاثیر مناسبتر BMP-2 نسبت به سایر عوامل بر روی ساخت و تشکیل استخوان است. برای دستیابی به نتایج قطعی انجام مطالعات همگن از جهت نوع نمونه مورد مطالعه، غلظت و حجم عامل رشدی، ناقل و یا اسکافولد حامل، ارزیابی میزان استخوان ساخته شده (هیستولوژیک و یا رادیولوژیک) و زمان پیگیری توصیه می شود.

سابقه و هدف: هدف از درمان های پریودنتال جلوگیری از تخریب بیشتر بافت ها و بازسازی انساج پریودنتال تخریب شده ناشی از بیماری یا تروما می باشد. بر اساس یافته های هیستولوژی، GTR قابل پیش بینی ترین روش رژنراتیو به منظور بازسازی استخوان و سمان می باشد. مطالعه حاضر با هدف مقایسه نتایج کلینیکال حاصل از کاربرد غشای بافت همبند کام Bio-Oss + PRGF + با نتایج حاصل از غشای کلاژن Bio-Oss + PRGF + صورت پذیرفت.مواد و روشها: این کارآزمایی بالینی تصادفی شده بر روی 15 بیمار که حداقل یک جفت ضایعه عمودی بین دندانی داشتند، با دو روش + PRGF غشای بافت همبند کام) Bio-Oss + گروه مورد) و + PRGF غشای کلاژن) Bio-Oss + گروه شاهد) انجام شد. ضایعات استخوانی باید 2 یا 3 دیواره بوده، حداقل دارای 3 میلی متر عمق بودند. در هر بیمار به صورت تصادفی یک ضایعه به عنوان مورد و ضایعه دیگر به عنوان شاهد در نظر گرفته شده، توسط مواد ذکر شده تحت درمان قرار گرفت. متغیرهای کمی شامل عمق پاکت، عمق ضایعه، حد چسبندگی کلینیکال، موقعیت مارجین لثه و محل کرست استخوان نسبت به ساختار آکریلی (نقطه مرجع) در روز جراحی و 6 ماه پس از آن در جراحی ورود مجدد اندازه گیری شدند. سپس داده های بدست آمده با استفاده از نرم افزار SPSS-16 و نیز آنالیزهای آماری Wilcoxon و Two-way Repeated Measure ANOVA مورد بررسی قرار گرفتند.یافته ها: کلیه پارامترهای کلینیکی ارزیابی شده در هر دو گروه مورد و شاهد پس از 6 ماه تغییرات آماری معنی داری را نسبت به قبل از درمان نشان دادند (P<0.05). بین دو گروه مورد و شاهد هیچ تفاوت آماری معنی داری از نظر شاخص های عمق پاکت (به ترتیب 3.7 میلی متر در برابر 3.5 میلی متر)، حصول چسبندگی کلینیکال (1.8 میلی متر در برابر 1.6 میلی متر)، تحلیل کرست آلوئول (1.8 میلی متر در برابر 1.7 میلی متر) و پر شدن ضایعه (2.3 میلی متر در برابر 2.2 میلی متر) دیده نشد (P>0.05). تنها شاخصی که تفاوت معنی داری را بین دو گروه مورد و شاهد نشان داد میزان تحلیل لثه بود که بطور معناداری در گروه مورد کمتر بود (به ترتیب 0.8 میلی متر در برابر 1.7 میلی متر، (P<0.05).نتیجه گیری: با توجه به نتایج به دست آمده از مطالعه حاضر به نظر می رسد که نتایج حاصل از کاربرد بافت همبند کام به عنوان غشا PRGF + BioOss + در مقایسه با غشای کلاژن PRGF + Bio-Oss + تفاوتی از نظر کاهش عمق پاکت، میزان پر شدگی ضایعه استخوانی، میزان تحلیل کرست استخوان و حصول چسبندگی کلینیکی نداشته، تنها تفاوت موجود، میزان کمتر تحلیل لثه در گروه بافت همبند (به عنوان غشا) می باشد.