مقدمه: برخی مطالعات انجام شده حاکی از آن است که ورزش در دوره جوانی می تواند تراکم و محتوای مواد معدنی استخوان را افزایش داده و ذخیره ای برای دوره کهنسالی باشد اما هنوز در مورد نوع و شدت آن که حداکثر تحریک آنابولیک را برای استخوان ایجاد می کند، اطمینان حاصل نشده است.هدف: هدف این مطالعه، مقایسه تراکم و محتوای مواد معدنی استخوان مردان ورزشکار حرفه ای (فوتبال و هندبال) و همچنین مردان غیرورزشکار است.مواد و روش ها: این مطالعه پژوهشی مورد شاهدی بوده که روی فوتبالیست ها و هندبالیست های 20 تا 30 ساله باشگاه های دسته اول شهر مشهد تشکیل داده که سابقه شرکت در مسابقات قهرمانی کشور را داشته و تجربه حداقل 3 سال ورزش منظم و حرفه ای (سه جلسه تمرین در هفته) داشتند . با درنظر گرفتن معیارهای شمول و حذفی 28 ورزشکار در دو گروه 14 نفری فوتبالیست حرفه ای و هندبالیست حرفه ای به عنوان گروه های تجربی درنظر گرفته شدند و همچنین14  نفر غیرورزشکار در گروه های سنی مشابه که سابقه هیچ گونه فعالیت ورزشی منظم و مداومی نداشتند که برای اولین بار جهت تمرین مراجعه کرده بودند به عنوان گروه کنترل انتخاب شدند. سنجش تراکم مواد معدنی استخوان آزمودنی ها در نواحی سر استخوان ران، مهره های کمری و کل بدن توسط دستگاه سنجش جذب مضاعف اشعه ایکس انجام شد. نرمالیته پارامترهای اندازه گیری شده توسط آزمون کلمگروف - اسمیرنوف بررسی شده و سپس برای مقایسه میانگین تراکم مواد معدنی نواحی اندازه گیری شده بین سه گروه، از آزمون تحیل واریانس یک طرفه و آزمون تعقیبیLSD ، استفاده شد. نتایج نیز با سطح اطمینان 0.05 مورد پذیرش قرار گرفتند.نتایج: نتایج پژوهش نشان داد که تفاوت معنی دار آماری در تراکم مواد معدنی بازو بین هندبالیست ها، فوتبالیست ها و گروه کنترل وجود ندارد. بین تراکم مواد معدنی استخوان ران و محتوای مواد معدنی هندبالیست ها و فوتبالیست ها تفاوت معنی داری مشاهده نشد (P=0.465) اما بین فوتبالیست ها و گروه کنترل (P=0.001) و هندبالیست ها با گروه کنترل (P=0.04) تفاوت معنی داری مشاهده شد.نتیجه گیری: نتایج پژوهش نشان داد که تفاوت معنی دار آماری در تراکم مواد معدنی بازو بین هندبالیست ها، فوتبالیست ها و گروه کنترل وجود ندارد در حالی که در رابطه با تراکم مواد معدنی استخوان ران و محتوای مواد معدنی بین سه گروه تفاوت معنی داری مشاهده گردید. با توجه به نتایج پژوهش، این نظریه که پاسخ استخوان در برابر بار مکانیکی به نوع و شیوه فعالیت ورزشی وابسته است، مورد تایید قرار می گیرد.

سابقه و هدف: هدف از این مطالعه مروری، ارزیابی نتایج و اثرات استفاده یا عدم استفاده از مواد پیوند استخوان در Gap باکال اطراف ایمپلنت فوری، بر روی ابعاد استخوان آلوئول و موفقیت ایمپلنت و عوارض آن پس از کاشت ایمپلنت فوری، می باشد. مواد و روش ها: این مطالعه با استفاده ازنسخه های الکترونیکی مقالات موجود در Pupmed و Google Scholar از سال 2010 تا 20/4/2022 صورت گرفت. مقالات الکترونیکی استخراج شده شامل 14مطالعه کارآزمایی بالینی تصادفی و یک Case report با تعداد بالا و دو Systematic review بر اساس کارآزمایی بالینی بود. همه تحقیقات، مطالعات بالینی انسانی بودند. مقالاتی که به غیر از زبان انگلیسی و فارسی نوشته شده و مطالعات آزمایشگاهی و حیوانی و موارد استفاده ازغشا کلاژن در هنگام کاشت ایمپلنت فوری از مطالعه حذف شدند. سن بیماران بالای 18 سال ومدت ارزیابی انجام شده، چهار ماه و بیشتر بود. در نهایت 17 مقاله مورد بررسی قرار گرفتند. نتیجه گیری: تاثیر استفاده یا عدم استفاده از Bone Graft در شکاف باکال را، بر روی شکست ایمپلنت، نمیتوان تایید کرد. به نظر می رسد بر روی کاهش تحلیل افقی و عمودی پلیت باکال اثر قابل توجهی ندارد وبرروی زیبایی بافت نرم اطراف ایمپلنت ومقدار تحلیل مخاط لثه مید باکال و کاهش تحلیل افقی و عمودی پلیت باکال، اثر متوسطی دارد. با کاربرد پودراستخوان عوارض جزئی جراحی مانند درد کمی افزایش می یابد.

نتایج درمانی بازسازی ACL به روش آرتروسکوپیک و باز با کمک Bone-Patellar Tendon-Bone Graft  در 32 بیماری که در فاصله فروردین 1376 لغایت بهمن 1379 در بیمارستان دکتر شریعتی تحت عمل جراحی قرار گرفته بودند. با شاخص های International Knee Documentation committee (IKDC) مورد ارزیابی قرار گرفت. علایم و نشانه های بالینی بیماران، رضایت آنها از عمل جراحی و سطح فعالیتی آنها قبل و پس از عمل جراحی ارزیابی شد.علایم بالینی و رتبه بیماران در سیستم IKDC به طور چشمگیری بهبودی داشت و تنها 1 مورد عارضه جدی شامل کنده شدن پیچ فیکاسیون 4 ماه پس از عمل جراحی روی داد. %91 بیماران از عمل جراحی راضی بودند و %91 آنان عملکرد زانوی خود را طبیعی یا نسبتا طبیعی می دانستند. در حالیکه نوع عمل جراحی (باز یا آرترسکوپیک)، وجود پارگی همراه منیسک، سن بیماران و تاخیر بین زمان پارگی و انجام عمل جراحی روی رضایت بیماران، رتبه IKDC پس از عمل جراحی و اعاده سطح فعالیتی آنها تاثیر نداشت، وجود آتروفی چهارسر باعث افت نتایج شد. 

مقدمه : جهت ترمیم معایب و نقص های استخوانی از پیوندهای استخوان استفاده می شود. از پیوندهای استخوانی می توان به اتوگرافت - آلوگرافت و پیونداستخوان مصنوعی اشاره کرد . اتوگرافت پیوندمطلوب وایده آل است.اما به علت عوارض و محدودیت در میزان استخوان و همچنین به علت عوارض و مشکلات تهیه آلوگرافت ، استفاده از ترکیبات صناعی استخوان تحولی در ترمیم نقص های استخوان ایجاد کرده است. Nova Bone یکی از انواع این ترکیبات می باشد که درمقایسه با سایرترکیبات صناعی کاربرد ساده تر دارد و درکشور ما راحت تر ازبقیه ترکیبات دردسترس می باشد این مطالعه به منظور ارزیابی این مساله انجام گرفته است.هدف: این مطالعه به منظور ارزیابی نتایج حاصل از پیوند استخوان مصنوعی در درمان بیماری های استخوان انجام گرفته است. مواد و روش ها: در محدوده زمانی یک سال و طی یک مطالعه توصیفی - تحلیلی ، بیماران دچار بیماری های استخوانی که اندیکاسیون مصرف پیوند استخوان داشتند و داوطلب استفاده از پیوند استخوان مصنوعی بودند، انتخاب شدند. پس از بررسی و کسر بیمارانی که از مطالعه خارج شدند، 62 نفر (50 نفر مرد و12 نفر زن ) مورد مطالعه قرار گرفتند. فرم های مربوطه تکمیل شده و بیماران در هفته های چهارم ، دهم و بیستم پس از جراحی از نظر نتایج درمانی و جوش خوردگی بررسی شدند.نتایج: 62 نفر مورد مطالعه قرار گرفتند که در 6 نفر از بیماران فوق پس از هفته بیستم کال استخوانی تشکیل نگردید بدین ترتیب حدود 7/9 درصد با شکست روبرو شد. میانگین سنی بیماران 5/3±33 سال بود که پس از تشکیل گروه های سنی تفاوت معنی داری از نظر زمان تشکیل کال وجود داشت . و در گروه های سنی پایین تر در مقایسه با گروه های سنی بالاتر زمان تشکیل کال زودتر بود. در هیچ یک از بیماران عوارض عفونی و غیرعفونی مشاهده نشد. نتیجه گیری: با توجه به تشکیل کال استخوانی و نتایج مطلوب در 3/90 درصد از بیماران ، مصرف این ماده به تنهایی و یا در موارد خاص به صورت ترکیب با اتوگرافت و یا آلوگرافت در بیماری های استخوان پیشنهاد می شود.  

بیان مساله: تعیین سطح استخوان آلوئولار در بیماری های پریودنتال اهمیتی فراوان در طراحی و روش جراحی و نیز، پاسخ به درمان و تعیین پیش آگهی دندان ها دارد. به این منظور، استفاده از جراحی و دید مستقیم دقیق ترین روش بوده، ولی روشی تهاجمی است و همیشه امکان پذیر نیست. پروب کردن از راه لثه، به عنوان جایگزینی مناسب برای این منظور مطرح است.هدف: هدف از این پژوهش، بررسی ارزش تشخیصی سوندینگ استخوان برای تعیین سطح استخوانی در آسیب های پریودنتال یک، دو و سه دیواره است.مواد و روش: شمار 90 آسیب استخوانی یک، دو و سه دیواره در 37 بیمار مبتلا به بیماری پریودنتیت مزمن بررسی شدند. با استفاده از پروب UNC-15، سطح استخوان اندازه گیری شد. نتایج به دست آمده با میزان اندازه گیری شده طی جراحی و دید مستقیم مقایسه گردید. از روش های آماری تی زوج (Paired T test) و همبستگی پیرسون (Pearson’s correlation) برای ارزیابی نتایج استفاده شد.یافته ها: میزان همبستگی میان نتایج با پروب از راه لثه و اندازه گیری طی جراحی، 0.97، 0.94 و 0.95 به ترتیب در آسیب های یک، دو و سه دیواره (p<0.001) به دست آمد. میانگین سطح استخوانی اندازه گیری شده به وسیله پروب از راه لثه در آسیب های یک، دو و سه دیواره، کمتر از مقادیر اندازه گیری شده طی جراحی بود (p، به ترتیب 0.172، کمتر از 0.001 و 0.188)، که بیانگر نبود تفاوت معنادار در آسیب های یک و سه دیواره است.نتیجه گیری: میزان همبستگی نتایج در روش سوندینگ استخوانی و جراحی زیاد بوده و می توان سوندینگ استخوانی را جایگزین روش تهاجمی جراحی در تعیین سطح استخوان کرد.

هدف از این مطالعه بررسی ماهیت نسوج تشکیل شده در ارتباط با ماده پیوندی Bio - Oss و همچنین بررسی مزان رژنریشن استخوان و ضخامت و ترابکولای استخوان ساخته شده و بروز التهاب و واکنش جسم خارجی در رابطه با کاربرد این ماده می باشد.بدین منظور پنج راس گوسفند نر که از نظر سن، نژاد، وزن و سلامت سیستمیک هماهنگ شده بودند انتخاب شده و طی عمل جراحی در مندیبل آنها دو عدد دیفکت جراحی به ابعاد 5×5×5 میلی متر تهیه و به طور تصادفی در یک سمت Bio - Oss و در سمت دیگر به عنوان گروه کنترل هیچ گونه ماده پیوندی قرار داده نشد.پس از شش ماه حیوانات کشته شده و مورد مطالعه هیستولوژی و هیستومورفومتری قرار گرفتند. نتایج حاصله با استفاده از آزمون Mann - Whitney U نشان داد میانگین درصد استخوان ساخته شده در گروه Bio - Oss نسبت به گروه کنترل به صورت معنی داری بیشتر می باشد (P-Value=0.004). همچنین ضخامت ترابکولای استخوانی (دنسیتی) در گروه Bio - Oss نیز نسبت به گروه کنترل بیشتر بوده است.التهاب و واکنش جسم خارجی نیز در گروه Bio - Oss دیده نشد.بنابر این مطالعه حاضر نشان داد استفاده از ماده پیوندی Bio - Oss جهت درمان دیفکت های استخوانی و Augmentation در مقایسه با گروه کنترل مفید بوده است و از این ماده می توان جهتRidge augmentation  برای قرار دادن ایپلنت و نیز برای درمان ضایعات استخوانی بهره جست.

امروزه محققان بر روی هدایت استخوان سازی با مواد مختلف مطالعه نموده و در این زمینه نتایج رضایت بخشی دراستفاده از ژلاتین ماتریکس استخوانی که حاوی پروتئین های شکل دهنده استخوان می باشد ارائه نموده اند. در این پژوهش به بررسی نقش این ماده در تسریع ترمیم نقایص استخوانی پرداخته شده است. بدین منظور از استخوان های بلند 10 سر خرگوش بالغ ژلاتین ماتریکس استخوانی تهیه گردید. 12 سر خرگوش دیگر نیز بعنوان شاهد انتخاب گردید. در سطح داخلی استخوان دشت نی پای راست هر گروه حفره ای به قطر 3.5 میلیمتر ایجاد گردید. علاوه بر Bone Wax در گروه آزمایش در محل ایجاد حفره 2 میلی گرم ژلاتین ماتریکس استخوانی قرار داده شد. در روزهای 0 ، 20 ، 40 و 53 پرتونگاری به صورت قدامی خلفی و جانبی تهیه گردید. همچنین تصاویری از استخوانهای درشت نی نمونه های شاهد و مورد آزمایش پس ازکشتن حیوانات تهیه شده و روند ترمیم محل حفره در نمونه ها با هم مقایسه گردید.در 6 نمونه شاهد تا 53 روز بعد از عمل تنها مقدار کمی ترمیم استخوانی انجام شده بود ولی در 4 مورد از نمونه های تحت آزمایش ترمیم استخوانی به طور کامل انجام گرفته بود و در دو مورد ترمیم بهتر از گروه شاهد بود. نتایج حاصله نشان دهنده موثر بودن این ماده در تسریع روند بازسازی استخوان است.

مقدمه: نان یونیون همراه با دفکت یکی از مشکلات ارتوپدی است که اگر همراه با عفونت باشد این مشکل باز هم جدی تر است. در کشور ما به علت جنگ تحمیلی هشت ساله و وجود تصادفات شدید پیوسته با این مشکلات روبرو بوده و خواهیم بود.روشها: تغییراتی کلی در روش Dual Onlay Bone Graft داده شده و آن را در 146 بیمار نان یونیون همراه با دفکت وسیع که اکثر آنها مجروحین جنگی بوده اند به کار برده ایم این دفکت ها در ناحیه متافیز و یا متافیز- دیافیز بوده اند با قراردادن پلاک استخوانی در یک طرف دفکت و instrument فلزی در طرف دیگر آن و فیکس کردن این دو به وسیله پیچ به همدیگر به روشی ساده توانستیم فیکساسیونی عالی به دست آورده و حرکات مفاصل را سریعا شروع نماییم صد مورد از این بیماران به مدت 5/2 سال از نظر بالینی و رادیولوژیکی پیگیری نموده ایم.نتایج: در 100 مورد پیگیری شده نود درصد یونیون به دست آمده است. به علاوه، به علت فیکساسیون محکم و حرکات سریع مفاصل جاور دامنه حرکات این مفاصل و عملکرد عضو نسبت به سایر روشها عالی بوده است.بحث: با به دست آمدن یونیون با درصد بالا آن هم در دفکت های وسیع استخوانی در بیمارانی که همراه با ضایعات نسوج نرم هم بوده اند این روش را به عنوان یکی از روشهای عالی و قابل مقایسه با سایر روشها مطرح می کند و ما آن را بخصوص در نان یونیون های همراه با دفکت ناحیه متافیز که به دست آوردن فیکاسیون خوب مشکل است به عنوان روش ایده آل توصیه می کنیم.

زمینه و هدف: پوسیدگی و تحلیل استخوان شایع ترین بیماری ها در حفره دهان می باشند. کنترل عوامل خطر مسبب این بیماری ها موجب کاهش شیوع آنها می شود. در این تحقیق با استفاده از رادیوگرافی های بایت وینگ از لحاظ وجود پوسیدگی ارتباط میان پوسیدگی و تحلیل استخوان مورد بررسی قرار گرفت.روش بررسی: در این مطالعه 150 رادیوگرافی مربوط به 86 بیمار مورد بررسی قرار گرفت. در این بررسی پوسیدگی بین دندانی و فاصله CEJ تا کرست ثبت شد. عوامل مخدوش کننده مانند تماس بین دندانی، نوع دندان، سطح دندان، استفاده از مسواک و نخ دندان همچنین سیگار کشیدن مورد نظر قرار گرفت. جهت انجام مطالعه از آنالیز رگرسیون استفاده شد.یافته ها: بر اساس آنالیز انجام شده مشخص گردید ارتباط بین پوسیدگی و تحلیل استخوان معنی دار بود (P=0.02). همچنین ارتباط معنی داری بین استفاده از نخ دندان (P=0.03)، نوع دندان (P=0.0001)، سطح دندان (P=0.02) با تحلیل استخوان مشاهده شد. در این مطالعه نشان داده شد با لحاظ نمودن تاثیر عوامل مخدوش کننده نیز پوسیدگی و تحلیل استخوان با یکدیگر ارتباط دارند (P=0.0001).نتیجه گیری: پوسیدگی و تحلیل استخوان نقش مهمی به عنوان ریسک فاکتور برای یکدیگر ایفا می کنند. از این رو می توان با پیشگیری از آنها سبب کاهش شیوع این دو ضایعه گردید.

حجم بسیار بالایی از مطالعات پزشکی هسته ای را در حال حاضر اسکن تمام بدن استخوان با رادیو داروهایی نظیر Tc-MDP 99 تشکیل میدهد. اکثریت قابل توجه این مطالعات برای تشخیص ضایعات متاستاتیک در بیمارانی است که مبتلا به یک بدخیمی اولیه هستند. متاسفانه روش معمول planar تصویر برداری از ویژگی بسیار پائینی برای افتراق ضایعات خوش خیمی از بدخیم به خصوص در ستون فقرات دارد. این مطالعه جهت بررسی ارزش روش SPECT ستون فقرات به منظور افزایش ویژگی اسکن استخوان انجام گرفت.روش کار: مطالعه بر روی 20 بیمار (12 مرد و 8 زن) صورت گرفت که همگی مبتلا به یک بدخیمی اولیه بودند و برای بررسی وجود متاستاز نیاز به اسکن استخوان داشتند و در اسکن planar در ستون فقرات ضایعه داشتند. از تمام این بیماران به روش SPECT از ناحیه ستون فقرات ضایعات موجود در لبه قدامی جسم مهره. زوائد شوکی و عرضی و لامیناها (به ترتیب 15.6.5و 2 عدد) خوشخیم در نظر گرفته شدند. نتایج حاصله با MRI ستون فقرات یا بیوپسی ضایعات مقایسه شد.یافته ها: در مجموع از 24 ضایعه خوشخیم 21 ضایعه توسط روش SPECT به درستی تشخیص داده شد. ویژگی و ارزش اخباری مثبت و منفی روش SPECT به ترتیب برابر بودند با : 87.5% و 96.3% و 75% در حالیکه ویژگی روش planar فقط 30% بود.نتیجه گیری: با توجه به نتایج این مطالعه روش SPECT برای افتراق ضایعات خوشخیم از بدخیم ستون فقرات در مواردی که افزایش برداشت مشکوک در ستون فقرات وجود دارد می تواند بسیار کمک کننده باشد. به خصوص ضایعات موجود در جسم مهره و پدیکل ها بسیار به نفع متاستاز و ضایعات لبه قدامی جسم مهره به نفع ضایعات دژنراتیو هستند.