موجودات اساطیری و افسانه ای همواره در متون ادب فارسی بازتابی گسترده داشته است. گاو عنبری یکی از این موجودات افسانه ای است که در ادب فارسی از آن سخن به میان آمده است. نکته ای که درباره این جانور افسانه ای و داستان مربوط به آن قابل تامل است، توصیفات مختلف و گاه متضادی است که در بیشتر منابع، اعم از فرهنگ های لغت و شروح شارحان، آشکارا به چشم می خورد؛ درواقع در هیچ یک از این منابع نمی توان به توصیف درست و روشنی از این موجود ناشناخته دست یافت. در بیشتر لغت نامه ها و فرهنگنامه های جانوران و فرهنگ های مربوط به لغات و ترکیبات دیوان شاعران، به اشتباه این گاو دریایی را نوعی ماهی، به نام کاشالو یا کاشالوت، دانسته اند و به تبع آن شارحان متعددی نیز در شروح خود در بیان ماهیت اصلی این موجود عجیب الخلقه به راه خطا رفته اند. بر این اساس، نگارندگان در این پژوهش برآنند تا با گردآوری مستندات از منابع گوناگون و با ارایه شواهدی از شعر شاعران مختلف و بحث و بررسی هر یک از آنها، نقاط مبهم مربوط به داستان عامیانه این جانور افسانه ای را روشن سازند و با استناد به نکات نویافته، توصیف منسجم و معینی از ماهیت اصلی این گاو عنبرزا به دست دهند.

زهره نه کس را که لقمه نان خورد زانکه آن لقمه ربا گاوش برد وقتی متعالی ترین معانی و مفاهیم الهی در سلک عبارت کشیده می شود، آن را به شرح و تفسیر نیازمند می کند. مثنوی از آن رو که مشتمل بر درر دلالات و احسن مقالات است، توجه شارحان بسیاری را به خود جلب کرده است. در کنار معانی و مفاهیم، مباحث لغوی هم ناگزیر مجال ظهور می یابد و شارحان به این مباحث هم توجه کرده اند. قریب به اتفاق شارحان مثنوی از خواندن درست و درک دقیق مفهوم بیت یادشده در دفتر دوم مثنوی درمانده اند. در این پژوهش با استخراج داده ها و تحلیل محتوا به بازبینی نظر آنان و نکاتی پرداخته می شود که درباره این بیت بیان شده است. پس از نقل و نقد سخنان ایشان، سرانجام مفهوم دقیق بیت گفته می شود. خوانش نادرست بیت سبب شده است تا برخی شارحان به اصالت بیت تردید کنند و به نسخه های نادرستی ارجاع دهند که کمکی نمی کند. علاوه بر توسل به نسخه ها، بیشتر شارحان مثنوی با استناد به آنچه گوهرین در فرهنگ لغات و تعبیرات مثنوی با عنوان «گاو (کسی را) بردن» آورده است، به خطای دیگری دچار شده و آن را یک کنایه پنداشته اند که موجه نیست و چنین کنایه ای در فرهنگ دهخدا هم نیامده است. در بیت منظور، «بردن» فعل تام در معنای دزدیدن است؛ گاو نیز کنایه از انسان شکم باره است. این بیت را نمی توان از ابیات دشوار مثنوی به شمار آورد که نیازمند شرح و تفسیر باشد؛ اما خوانش نادرست آن و درنتیجه برداشت های ناصواب، در نام آشناترین شروح مثنوی، آن را به بیتی بحث انگیز تبدیل کرده است.

آلرژی غذایی از شایعه ترین انواع حساسیت در کودکان می باشد (8% درکودکان زیر یکسال). در میان آلرژنهای غذایی پروتئین های شیر گاو از شایع ترین عوامل آلرژی زا در کودکان می باشد (50-45% موارد حساسیت غذایی)، تستهای تشخیصی آلرژی از قبیل تست پوستی یا اندازه گیری IgE اختصاصی، نیاز به آلرژنهایی با خلوص بالا دارند. هدف از انجام این مطالعه تخلیص 3 پروتئین اصلی و آلرژی زای شیر گاو یعنی کازیین، آلفالاکتالبومین و بتاکتوگلبولین به شکل عصاره آلرژنیک بوده است. ابتدا کازیین از شیر تازه گاو که چربی آن قبلاً جدا گردیده است، به روش اسیدی جدا شده و سپس آلفالاکتالبومین و بتالاکتوگلبولین از محلول رویی (سرم شیر) جدا گردید. آلفالاکتالبومین به وسیلة ژل فیلتراسیون از فراکشن رسوب داده شده سرم شیر توسط سولفات آمونیوم جدا گردید وبتالاکتوگلبولین نیز به وسیله کروماتوگرافی تعویض یونی از فراکشن رسوب داده شده سرم شیر توسط پلی اتیلن گلیکول جدا گردید. پروتئین های جدا شده توسط الکتروفورز پلی اکریل آمید و ایمونودیفیوژن دو گانه ( روش اخترلونی) ارزیابی گردیدند. نتایج نشان داد که کازیین به دست آمده در این مطالعه خالص تر از انواع تجاری موجود است به طوریکه خلوص آن حدود 95 درصد می باشد. آلفالاکتالبومین و بتالاکتوگلبولین به دست آمده نیز هر یک حاوی یک باند در الگوی الکتروفورز بوده و ناخالصی محسوسی در آنها مشاهده نشد. این نتایج بیانگر خلوص بالای محصولات به دست آمده است. این محصولات را می توان در راه اندازی تستهای اختصاصی مثل تست پوستی و الایزا به کار برد.

پرستش احشام، به ویژه گاونر و ماده در فرهنگ های کهن از مصر تا درۀ سند رایج بوده، نشانه های بسیاری از آن در تصویرها، متن ها و اسطوره ها دیده می شود. بسیاری از خدایان و الهه های مادر، گاونر یا ماده بوده اند. دین و فرهنگ مردم بومی فلات نیز با فرهنگ های مذکور مشابهت داشته و تصویری از یک الهۀ گاوی برروی مُهری عیلامی از هزارۀ سوم پیش ازمیلاد در شوش به دست آمده است؛ اما در ایران، به دلیل ورود اقوام آریایی و غلبه دین زرتشتی و تغییراتی که در منابع دین زرتشتی به وجود آمد، ابهامات و نظرات مختلفی درمورد الهه های ایرانی وجود دارد. فرض این است که بر اثر قرن ها مجاورت با مردم بومی و ارتباطات فرهنگی با دیگر نواحی در همۀ دوره ها، تأثیرات متقابل دینی صورت گرفته است. پرسش اصلی این است که کدام الهه های ایرانی می توانند گزینۀ مناسبی برای یک الهۀ گاوماده مانند سایر تمدن ها باشند؟ هدف این پژوهش این است که با انتخاب دو یا سه الهۀ شاخص گاوماده در فرهنگ های بین النهرین، مصر و هند، با مقایسه ای تطبیقی و با استفاده از سه نماد جهانی و گستردۀ گاوماده، شیر و درخت زندگی به عنوان ملاک و مشخصۀ اصلی الهه های بزرگ یا مادر نشان دهیم که برخی از این ویژگی ها را می توان با سه الهۀ ایرانی؛ درواسپ (گوشورون)، آناهیتا و سپندارمذ تطبیق داد. دو نماد شیر و درخت زندگی در تمام دوره های باستان در فلات ایران هم دیده شده اند که پیوستگی شان با نماد گاوماده و الهه های بزرگ در اغلب فرهنگ ها، ملاک خوبی برای شناخت بیشتر الهه های ایران فراهم می کند. خواهیم دید که سه الهه، به ویژه آناهیتا به عنوان الهه ای بزرگ، گزینۀ مناسبی برای یک الهۀ گاوماده بوده، در همراهی با دو نماد دیگر، شیر و درخت زندگی دیده شده اند. این پژوهش با روش توصیفی-تطبیقی و تحلیلی و با استفاده از منابع کتابخانه ای و تصویری صورت گرفته است.