میوه های رسیده (میوه های با پوست و گوشت صورتی مایل به قرمز) و نارس (میوه های سبز رنگ با گوشت صورتی رنگ) کلیر در اواسط خرداد ماه 1380 از رویشگاه طبیعی کلیر در منطقه سیریک (واقع در 80 کیلومتری شرق میناب) جمع آوری گردید و بلافاصله به آزمایشگاه منتقل شدند. به طور مجزا از میوه های رسیده و نارس نمونه برداری شد و در آزمایشگاه صنایع غذایی مرکز تحقیقات منابع طبیعی و امور دام هرمزگان ارزش غذایی آن اندازه گیری شد. میوه های نارس کلیر دارای 35.73 درصد ماده خشک، 18.76 درصد پروتئین، 5.97  درصد چربی، 57.36  درصد کربوهیدرات، 12.5 درصد فیبر خام، 48 میلیگرم فسفر و 580 میلیگرم سدیم بودند که مقدار پروتئین، چربی، کربوهیدرات، فیبر خام و فسفر آنها به ترتیب دارای رتبه های دوم، پنجم، دوم، اول و دوم در میان تمام میوه ها بودند.

میوه های رسیده کلیر در خردادماه از رویشگاه طبیعی ان در سیریک در استان هرمزگان جمع آوری و بذرگیری شد و جهت تعیین درصد جوانه زنی بذرها و درصد نهالهای زنده، در شرایط نهالستان کاشته شدند. این بررسی در قالب آزمایش فاکتوریل با طرح پایه کاملا تصادفی اجرا گردید که در آن مشخصه های آزمایشی عبارت بودند از: تیمار پیش رویشی بذر (در چهار سطح شامل: 12 ساعت خیساندن در آب، 30 دقیقه اسید سولفوریک غلیظ، 45 دقیقه اسید سولفوریک غلیظ و کاشت میوه کامل) و ترکیب خاک گلدان (در 11 سطح شامل نسبتهای مختلف شن، خاک باغچه، خاک رس، کود حیوانی و نیز خاک رویشگاه طبیعی). جهت بررسی همبستگی بین درصد نهالهای زنده کلیر و شرایط محیطی، ارتباط بین مشخصه های آب و هوایی (درجه حرارت، رطوبت نسبی و مجموع تبخیر ماهیانه) و مشخصه های ادافیکی (درصد مواد آلی، شن، سیلت و رس) با درصد نهالهای زنده کلیر بررسی شد. در بین تیمارهای پیش رویشی بذر در شرایط نهالستان، خیساندن بذرها به مدت 12 ساعت در آب معموی با 59.4 درصد نهال زنده به طور معنی داری (در سطح 0.01) با سایر تیمارها تفاوت نشان داد. در بین خاکهای آزمایشی، خاکهای شماره 9 (2.3 شن+1.3 خاک باغچه) و شماره 1 (1.2 شن+1.2 خاک باغچه) به ترتیب با 55.8 و 51.3 درصد نهال زنده تفاوت معنی درای (در سطح 0.01) با سایر خاکها نشان دادند. هیچ گونه اثر متقابلی بین تیمارهای پیش رویشی بذر و ترکیب خاک گلدان مشاهده نشد. همبستگی معنی داری (در سطح 0.01) بین درجه حرارت هوا و درصد شن خاک با درصد نهالهای زنده کلیر مشاهده شد. همبستگی منفی و معنی داری (در سطح 0.01) بین درصد سیلت و رس خاک با درصد نهالهای زنده کلیر مشاهده شد.

چرای مفرط دام، قاچاق چوب، آتش سوزی، برداشت بی رویه از عوامل تخریب و تغییر مرزهای جنگل به ویژه در قسمت فوقانی آن است. کاشت گونه های غیربومی از جمله لاریکس که با اراضی جنگلی ارتفاعی سازگار می باشد به دلیل عدم چرای آن توسط دام و همچنین مصونیت آن به علت داشتن اثرات روانی بر ساکنان جنگل به دلیل ناشناخته بودنش کمک شایانی در اعاده پوشش جنگلی در اراضی تخریب شده ارتفاعی می کند. از آن جایی که بذر مورد نیاز برای تولید نهال در داخل کشور وجود ندارد و خرید آن مستلزم هزینه زیادی می باشد، در بخش اجرا برای توسعه جنگل در ارتفاعات، سازمان جنگل ها و مراتع کشور در زمینه تامین بذر این درخت با چالش ها و تنگناهای زیادی مواجه می باشد، به طوری که استفاده از روش هایی که مدت زمان دستیابی به بذر مورد نیاز را در داخل کاهش دهد، الزامی است. درختان پیوند شده نسبت به درختان غیرپیوندی در مدت زمان کوتاه تری به بذر می روند. احداث باغ های بذر پیوندی با توجه به مدیریت متمرکز امکان دستیابی به بذر فراوان و ارزان قیمت را فراهم می آورد. بنابراین بررسی چگونگی حصول موفقیت در پیوند لاریکس با توجه به دو عامل تاریخ مناسب پیوند و قطر پیوندک در این تحقیق مد نظر قرار گرفت. بر اساس نتایج حاصل تاریخ پیوند و قطر پیوندک در سطح احتمال 1% و اثر متقابل تاریخ پیوند در قطر پیوندک در سطح احتمال 5% معنی دار می باشند. بنابراین بهترین تاریخ پیوند (اسفند ماه)، بر اساس فعالیت رویشی پایه و پیوندک، زمانی است که جوانه های پایه شروع به تورم نموده و جوانه های پیوندک در خواب هستند و بهترین قطر پیوندک بیش از 2 میلیمتر توصیه می شود. نتایج این بررسی می تواند مورد استفاده کارشناسان بخش اجرا به ویژه برای احداث باغ بذر قرار گیرد.

گونه کلیر (Capparis decidua) از گیاهان بیابانی مقاوم به خشکسالی طولانی مدت است که خاص مناطق رویشی جنوب ایران (استان های هرمزگان، بوشهر، سیستان و بلوچستان) می باشد. با توجه به عدم زادآوری طبیعی این گونه در سال های اخیر، تکثیر غیرجنسی پایه های سالم این گونه از طریق کشت بافت، می تواند منجر به حفاظت از این منابع ژنتیکی با ارزش شود. تحقیق حاضر جهت کشت درون شیشه ای و تکثیر گونه کلیر از طریق ریزنمونه جنین و جوانه (دانهال ها و درختان برگزیده) انجام شده است. بذرها پس از سترون سازی شکافته شده و جنین های داخل آنها، در محیط کشت های MS و MCM درون ویال های شیشه ای و محیط های حاوی مقادیر مساوی ورمیکولایت، پیت و پرلیت سترون سازی شده در دو گروه، آبیاری شده با محیط کشت MS و بدون آن درون ظروف کشت Magenta GA7 کشت شدند. 74 درصد جنین ها پس از 3 هفته در ظروف کشت Magenta GA7 جوانه زدند و دانهال ها تشکیل شدند. سرشاخه های این دانهال ها و درختان برگزیده در محیط کشت های MS (N/2) و MCM حاوی ترکیبات مختلف هورمونی اکسین و سیتوکینین کشت شدند. در مرحله شاخه زایی، بیشترین تعداد شاخه (4.5) در محیط کشت MCM با ترکیب هورمونی 0.1 میلی گرم در لیتر BA، 0.3 میلی گرم در لیتر 2iP، 0.01 میلی گرم IBA و 0.5 میلی گرم در لیتر GA3 برای هر دو نوع سرشاخه با منشاء دانهال و برگزیده بدست آمد. بیشترین درصد ریشه زایی (89%) با قرار دادن شاخه ها در محیط MS (N/2) به همراه 0.5 میلی گرم در لیتر IBA و در ظروف کشت Magenta GA7 حاوی خاک سترون سازی شده پیت و ورمیکولایت بدست آمد. گیاهچه ها پس از طی مراحل مختلف سازگاری در نهالستان اداره کل منابع طبیعی شهرستان جاسک کشت شدند.