Gender socialization, as one of the most basic types of socialization, affects a person's individual and social life, including the stability of his or her marital life. The aim of this study was to explain the relationship between gender socialization and divorce between 178 divorced women and 222 women with emotional divorce, which was conducted by survey method in Bandar Abbas. This study used biological and social theories to explain gender socialization and theories of structural functionalism and the love triangle to explain divorce. In the present study, simple and stratified random sampling proportional to volume was used for women with emotional divorce and chain sampling was used for divorced women. Questionnaire data were collected through interviews and face validity was confirmed through literature review and expert judgment, structural validity was confirmed by factor analysis and its reliability was confirmed by Cronbach's alpha. The results showed that gender socialization of 29.4% of divorced women and 70.6% of women with emotional divorce is traditional, and on the other hand 60.2% of divorced women and 39.8% of women with emotional divorce, Had a modern gender socialization. According to the results of Chi-square test, there is a significant relationship between the type of gender socialization of women, gender values, gender inequality and power relations with the type of divorce. Accordingly, women with emotional divorce have a more traditional outlook than divorced women.

پویندگی، بالندگی و جوانی جمعیّت یک کشور به عنوان یک فرصت و امتیاز، همواره مورد توجه سیاست گذاران و پژوهشگران بوده است و پیداست که «توانمندسازی جمعیّت در سن کار»، از اهمّ سیاست های عاقلانه ای است که می تواند افق رشد و پیشرفت را در پیش روی یک کشور را بگشاید. پرداختن به سیاست های افزایش نرخ باروری و افزایش جمعیت در جهت حفظ سیمای جوان کشور، نزدیک یک دهه است که در کشور ایران، رایج و عمومی شده است و اهمیت این سیاست، قابل کتمان و انکار نیست. اما چیزی که نباید در این دوره از آن غفلت کرد، فرصت پنجره ی جمعیت نگاری است. نیروی جوان و در سن کار، اگر اتلاف شود و کشور نتواند رشد اقتصادی را رقم بزند و از سوی دیگر، همراه بشود با کاهش نرخ باروری، افق فاجعه باری پیش روی کشور قرار خواهد گرفت. در این پژوهش، با استفاده از روش آینده پژوهانه ی طراحی سناریو، چهار سناریوی مختلف نسبت دو عدم قطعیت اغتنام فرصت پنجره ی جمعیت نگاری برای رشد اقتصادی و پویایی نرخ باروری و رشد جمعیت، شناسایی و معرفی شده (چهار سناریوی «زاینده آباد»، «نازاآباد»، «زاینده ویران» و «نازاویران») و پیشنهادهایی برای وقوع سناریوی مطلوب، ارائه شده است.

این تحقیق با رویکردی جمعیت شناختی به مطالعه مسئولیت پذیری اجتماعی به عنوان یکی از مهم ترین جلوه های تغییرات اجتماعی فرهنگی در جهان معاصر می پردازد که مطابق نظریه گذار جمعیت شناختی دوم، عنصر تعیین کننده ای در تحولات خانواده و باروری تلقی می گردد. داده های تحقیق با اجرای پیمایشی در نقاط شهری روستایی گرگان گردآوری و تحلیل شد. سطح مسئولیت پذیری اجتماعی حدود یک سوم افراد نمونه تحقیق در حد بالا و بسیار بالا، و دو سوم باقیمانده نیز در حد پایین و متوسط قرار داشت. مسئولیت پذیری اجتماعی در زنان بیش از مردان بود و به موازات افزایش سن، مسئولیت پذیری اجتماعی نیز فزونی می یابد. مطابق نتایج، هرچه تحصیلات و درآمد افزایش می یابد، مسئولیت پذیری اجتماعی نیز رو به افزایش می گذارد.در مجموع، موفقیت پایدار سیاست های رسمی افزایش بعد خانواده و فرزندآوری مستلزم اقدامات مسئولانه و متعهدانه حکومت و دولت به منظور تامین نیازهای همه جانبه مردم است که موجبات تقویت رفتارهای مسئولانه و همراهی متعهدانه آنان را فراهم خواهد آورد.

دریچه جمعیتی به دوره ای اطلاق می شود که در آن نسبت وابستگی سنی در مقیاسی که در تاریخ بی سابقه است، کوچک می شود. این دوره کوتاه است، ابتدا و انتهای آن به طور تقریبی مشخص است و در حدود چند دهه دوام می آورد.جمعیت ایران در آستانه سرشماری سال 1385 وارد دریچه جمعیتی شده است. دریچه جمعیتی آن در حدود چهار دهه باز می ماند و در حدود سال 1425 بسته خواهد شد. پس از بسته شدن دریچه جمعیتی، جمعیت ایران به سوی پیری مفرط و بی سابقه در تاریخ جمعیتی کشور پیش خواهد رفت. در تاریخ جمعیتی هر کشور «از جمله ایران» دریچه جمعیتی یک بار باز می شود و در زمانی که باز است، فرصتی استثنایی برای تبدیل اقتصاد در حال توسعه کشور به اقتصادی توسعه یافته فراهم می کند؛ البته دریچه جمعیتی خودکار نیست و خود به خود عمل نمی کند و باید فعال و هدایت شود. تبدیل دریچه جمعیتی به عنوان یک امکان بالقوه به «موهبتی جمعیتی» به عنوان یک فرصت بالفعل توسعه ای، مستلزم آمادگی، سیاست گذاری، برنامه ریزی و اجرای درست برنامه هاست.ایران چند سالی است که به ظاهر بی تفاوت وارد دریچه جمعیتی شده است. زمان به سرعت می گذرد و این دوره کوتاه به سرعت کوتاه تر می شود؛ از این رو، هر چه زودتر باید مطالعات زمینه ای آغاز شود و از این فرصت ایجادشده تاریخی و تکرارناپذیر در جهت توسعه کشور استفاده شود.

جامعه روستایی ایران که تا چند دهه پیش عمده جمعیت کشور را در خود نگه داشته بود، اکنون دچار دگرگونی‍, هایی شده و از وضعیت و جایگاه پیشین خود فاصله بسیاری گرفته است. در پژوهش حاضر به دگرگونی های فضایی و زمانی ساختارهای جمعیتی مناطق روستایی استان اصفهان پرداخته شده است. با بررسی تطبیقی همه روستاهای بالای 4 خانوار استان در دو سرشماری 1385 و 1395، همه متغیرهای مشابه استخراج و دو مجموعه شاخص‍, های مقطعی و یک مجموعه شاخص های طولی برای این تحولات تعریف و محاسبه شدند. در نتیجه بازسازی داده های جمعیتی روستاها، مقادیر متوسط بیشتر شاخص ها به ویژه حجم جمعیت، تغییرات اندکی داشته و به عبارتی، ساختارهای جمعیتی مناطق روستایی استان تقریبا بدون تغییر باقی مانده است. الگو‍, سازی های مقطعی و طولی این ساختارها نشان داد بعد خانوار و نسبت های جوانی و باسوادی، شاخص‍, های تاثیرگذار در ساختار جمعیتی مناطق روستایی استان در هر دو مقطع بوده اند. به علاوه، نسبت بستگی تاثیر منفی شدیدی بر این ساختار در مقطع 1385 داشته و در مقطع 1395 میزان اشتغال نیز موجب تقویت و سال خوردگی جمعیت موجب تضعیف آن شده است. تحولات دوره ای ساختار جمعیت روستایی نیز علاوه بر تغییرات نسبت جوانی و بعد خانوار، متاثر از بهبود مختصری در تغییرات بار تکفل و نداشتن توازن بیشتری در تغییرات نسبت جنسی بوده است. تحلیل فضایی تحولات ساختارهای جمعیتی مناطق روستایی به صورت منطقه ای برای سه گروه از روستاهای مناطق کوهستانی، دشتی و بیابانی استان جداگانه انجام شد. در هر سه منطقه، نقش و تاثیر مثبت تغییرات شاخص های میزان رشد جمعیت، تغییرات بعد خانوار و تغییرات میران باسوادی و تاثیر منفی تغییرات سال خوردگی همسو بوده است. تغییرات ساختاری جمعیت روستایی در مناطق دشتی و بیابانی همسویی بیشتری داشته است؛ به گونه ای که ازطریق تغییرات نسبت بستگی تضعیف و ازطریق توازن در تغییرات نسبت جنسی تقویت شده است. در مقابل، تغییرات منفی میزان اشتغال و وضعیت مناسب تر در رابطه جمعیت جوان در ترکیب سنی، سبب تضعیف و تقویت بیشتر در تحولات ساختاری جمعیت روستایی مناطق کوهستانی بوده اند.

مقدمه: افسردگی پس از زایمان یک اختلال شایع در مادران است و می تواند روی روابط بین مادر و نوزاد تاثیر بگذارد. اشکال در روابط مادر و نوزاد سبب کاهش سطح سلامتی مادر و در نهایت نوزاد می شود.هدف: این مطالعه به منظور بررسی مشخصه های جمعیت شناختی موثر برافسردگی پس زایمان در سال 1385 انجام گرفت. مواد و روشها: این مطالعه توصیفی در یکی از مراکز درمانی وابسته به دانشگاه علوم پزشکی هرمزگان برروی 246 نفر از زنانی که بطور طبیعی زایمان کرده بودند و سابقه هیچ گونه بیماری جسمی و روانی در طول بارداری و قبل از آن نداشتند انجام گرفت. این افراد در روز چهلم بعد از زایمان از طریق دو پرسشنامه مشخصات جمعیت شناختی و پرسشنامه افسردگی ادینبورگ مورد ارزیابی گرفتند. اعتبار پرسشنامه از طریق اعتبار محتوا و پایایی از طریق آزمون مجدد اندازه گیری شد و علاوه بر این، مرتبه حاملگی، تحصیلات زن و همسر، وجود مشکل در نوزاد، جنس نوزاد، شغل همسر، برنامه ریزی برای حاملگی، تصمیم به سقط، رضایت از زندگی زناشویی، سابقه مرده زایی نیز مورد بررسی قرار گرفت. جهت تجزیه و تحلیل داده ها از آمار توصیفی و تحلیلی استفاده شد.یافته ها: آزمون های آماری اختلاف معنی داری را از نظر روابط زندگی زناشویی، تحصیلات، جنس نوزاد، تصمیم برای سقط و حاملگی ناخواسته بین دو گروه نشان داد در حالیکه از نظر مرتبه حاملگی، شغل همسر و سن اختلاف معنی داری میان دو گروه وجود نداشت.بحث و نتیجه گیری: یافته های این مطالعه نشان داد که افرادی با حاملگی ناخواسته و دارای سطح تحصیلات پایین تر، که روابط خوبی با همسر خودندارند و جنسیت نوزادشان مورد دلخواهشان نیست بایستی در برنامه های پیشگیرانه از افسردگی بعد از زایمان مورد توجه بیشتری قرار گیرند.