اطلاعات حسابداری افشا شده از سوی شرکت ها به طور کامل پاسخگوی نیاز تصمیم گیرندگان نبوده و نیاز به اطلاعات مربوط به ریسک وجود دارد. پژوهش حاضر به بررسی ویژگی ریسک های افشا شده در گزارش های سالانه شرکت های پذیرفته شده در بورس اوراق بهادار تهران می پردازد. هم چنین عوامل موثر بر میزان افشای اطلاعات مربوط به ریسک مورد بررسی قرار می گیرد. برای این منظور یاداشت های همراه صورت های مالی و گزارش فعالیت هیات مدیره 275 سال شرکت برای دوره زمانی 1388 تا 1392 با استفاده از تحلیل محتوا مورد بررسی و ویژگی ها و میزان افشای اطلاعات مربوط به ریسک تعیین می شود. داده های حاصل از تحلیل محتوا با استفاده از آزمون های مقایسه ای مورد بررسی قرار گرفت و نتایج نشان داد شرکت ها به طور معناداری به ارائه اطلاعات گذشته نگر در مقایسه با آینده نگر، کیفی در مقایسه با کمی و افشای منابع ریسک در مقایسه با مدیریت ریسک گرایش دارند. هم چنین در بررسی عوامل موثر بر میزان افشای ریسک، نتایج بیانگر ارتباط مثبت و معنادار بین اندازه شرکت و اهرم مالی با میزان افشای ریسک و رابطه منفی و معناداری بین سطح ریسک بازار شرکت با افشای ریسک بود.

نظام های حقوقی در مورد وظیفه اطلا ع رسانی پیش قراردادی یکسان نمی اندیشند. در نظام حقوق نوشته، هر طرف باید اطلاعات در اختیارش را که در تصمیم دیگری موثر است بازگو کند، ولی در نظام حقوق عرفی، تکلیف اطلاع رسانی پیش قراردادی جز در موارد استثنایی پذیرفته نشده است. مطابق با دیدگاه این نظام، هر طرف حتی اگر بداند که چنین اطلاعاتی در تصمیم دیگری برای ورود به قرارداد مهم است، می تواند آن را برای خود نگاه دارد. اطلاع رسانی پیش قراردادی در حقوق اسلام پسندیده شمرده می شود و در حقوق ایران، جز در موارد منصوص، چنین التزامی به عنوان قاعده عمومی شناخته شده نیست.