زمینه و هدف: یکی از علل اصلی مرگ ومیر ناشی از سرطان در مردان، سرطان پروستات می باشد. روش های درمانی متفاوتی برای درمان سرطان پروستات وجود دارد، اما بسیاری از بیماران مبتلا به سرطان پروستات از عود بیماری پس از عمل و متاستاز رنج می برند. افزایش بیان HMGA 2، یک پروتئین انکوژن، در انواع مختلف تومورهای بدخیم از قبیل سرطان کولورکتال، تیروئید، پانکراس، ریه با پیشرفت تومور همراه است. هدف از این مطالعه بررسی اثر RNA کوچک مداخلهگر (siRNA) اختصاصی HMGA 2 بر روی تکثیر سلولی سرطان پروستات می باشد. روش کار: ترانسفکشن siRNA با استفاده از رویکرد لیپوزومی انجام گرفت. در این مطالعه که به صورت بنیادی می باشد، برای بررسی زیست پذیری سلول ها پس از ترانسفکشن توسط siRNA، تست MTT انجام گرفت. بررسی میزان آپوپتوز توسط تست TUNEL تعیین گردید.یافته ها: ترانسفکشن siRNA بیان ژن HMGA 2 را به صورت وابسته به دوز بعد از 48 ساعت به طور معناداری سرکوب کرد و منجر به القا آپوپتوز گردید. همچنین ترانسفکشن siRNA، زیست پذیری سلولها را تحت تاثیر قرار داد.نتیجه گیری: نتایج ما نشان داد که تیمار سلول های PC 3 با siRNA اختصاصی HMGA 2 به صورت موثر باعث القا آپوپتوز در سلولهای سرطان پروستات می شود. درنتیجه می تواند به عنوان ادجوانت بالقوه در درمان سرطان پروستات در نظر گرفته شود.

سابقه وهدف: پروتئین HMGA2 یکی از فاکتورهای رونویسی تنظیم کننده تکامل و تمایز سلول است. بررسی­ ها نشان می دهد که تغییرهای بیان ژن HMGA2 می­ تواند نقش مهمی در جلوگیری از پیشرفت تومور و جلوگیری از متاستاز آن داشته باشد. مواد و روش­ ها: از نمونه خون 100 فرد مبتلا به سرطان معده و 100 فرد سالم DNA ژنومی استخراج شد. سپس بخشی از ژن HMGA2 که در برگیرنده پلی­ مورفیسم rs10573247 بود با تکنیک PCR تکثیر شد. در ادامه محصول PCR با آنزیم محدودالاثرEaR1 تیمار شد و ژنوتیپ هر فرد مشخص گردید. در نهایت با تست آماری 2χ و رگرسیون لجستیک ارتباط این واریانت با خطر ابتلا به بیماری سرطان معده بررسی شد. یافته­ ها: بررسی آماری ارتباط آللی و ژنوتیپی پلی­ مورفیسم rs10573247 با خطر ابتلا به سرطان معده نشان داد که ارتباط معناداری بین آلل­ های مختلف پلی­ مورفیسم rs10573247 (127/0P =) و هیچ یک از ژنوتیپ­ های آن با خطر ابتلا به سرطان معده وجود ندارد. نتیجه­ گیری: عدم ارتباط پلی­ مورفیسم rs10573247 در ژن HMGA2 با خطر ابتلا به سرطان معده ارتباطی ندارد که می­ تواند ناشی از حجم کم نمونه مورد بررسی باشد.

پیش زمینه و هدف: امروزه استفاده از siRNA برای خاموش سازی ژن ها به صورت فزاینده ای در حال افزایش است. هدف از مطالعه حاضر بررسی بیوانفورماتیکی و تجربی مهار ژن HMGA2 و تاثیر آن بر میزان بیان ژن های پایین دست (ژن های انکوژنی و سرکوب کننده توموری) در سلول های MDA-MB-231 تیمار شده با shRNA و siRNA اختصاصی HMGA2 است. مواد و روش کار: برای انجام این پژوهش بیوانفورماتیکی و تجربی، ابتدا داده های میکروآرایه از پایگاه داده GEO جمع آوری شده و با استفاده از جعبه ابزار شبکه عصبی (PNN) در نرم افزار MATLAB 2018a آنالیز شد. سپس siRNA اختصاصی HMGA2 طراحی و تهیه شد. انتقال siRNA به وسیله لیپوفکتامین صورت گرفته و بیان ژن HMGA2 و ژن های انکوژنی و سرکوب کننده توموری به روش Real-time PCR ارزیابی شد. یافته ها: نتایج حاصل از مطالعه بیوانفورماتیکی نشان داد که ژن HMGA2 ارتباط نزدیکی با ژن های پایین دست دارد، به طوری که تغییر در بیان ژن HMGA2 بیان ژن های پایین دست را نیز تحت تاثیر قرار می دهد. انتقال siRNA اختصاصی HMGA2 به داخل سلول MDA-MB-231 باعث مهار معنی دار (p< 0. 05) بیان ژن HMGA2 در مقایسه با گروه کنترل شد. به علاوه به دنبال سرکوب بیان ژن HMGA2، بیان ژن های انکوژنی (TERT) و سرکوب کننده تومور DEDD)) به صورت معنی داری (p< 0. 05) به ترتیب کاهش و افزایش یافتند. بحث و نتیجه گیری: ژن HMGA2 به دلیل ارتباط گسترده با ژن های انکوژنی و سرکوب کننده تومور انتخاب معقول برای هدف گیری و خاموش سازی به وسیله siRNA اختصاصی است. نتیجه مهار موفقیت آمیز بیان ژن HMGA2 و تاثیرپذیری بیان ژن های TERT و DEDD بعد از ترانسفکشن siRNA اختصاصی با نتایج حاصل از مطالعه بیوانفورماتیکی مطابقت دارد.

پیش زمینه و هدف: سرطان پستان یکی از جدی ترین تهدیدکننده های حیات انسان است و بعد از سرطان ریه به عنوان دومین سرطان شایع در میان زنان مطرح است. هدف از پژوهش حاضر ارزیابی بیوانفورماتیکی و تجربی تاثیر متوتروکسات بر بیان ژن های HMGA2 و SMARCA5 در رده سلولی 4T1 سرطان پستان، تیمار شده با داروی متوتروکسات می باشد. مواد و روش کار: برای انجام این مطالعه، ابتدا داده های میکروآرایه از پایگاه داده GEO جمع آوری شده و با استفاده از جعبه ابزار شبکه عصبی (PNN) در نرم افزار MATLAB 2018a آنالیز شد. در مرحله ی بعد، پرایمر های ویژه ژن های HMGA2 و SMARCA5 طراحی شدند. سمیت سلولی متوتروکسات روی رده سلولی 4T1 به روش MTT ارزیابی شد. و درنهایت تاثیر دارو بر بیان ژن های HMGA2 و SMARCA5 به روش Real-time PCR ارزیابی شد. یافته ها: نتایج حاصل از آنالیز بیوانفورماتیکی نشان داد که متوتروکسات سطح بیان ژن های HMGA2 و SMARCA5 را به ترتیب کاهش و افزایش داد. ارزیابی سمیت سلولی با استفاده از آزمون MTT نشان داد که متوتروکسات زنده مانی سلول های 4T1 را به صورت وابسته به غلظت دارو کاهش داد و همچنین در غلظت µ g/ml 208 رشد 50 درصد از سلول ها مهار می شود. نتایج مربوط به Real-time PCR نشان داد که سطح بیان ژن HMGA2 به طور معنی داری (p≤ 0. 05) کاهش یافت، این در حالی است که بیان ژن SMARCA5 به صورت معنی داری (p≤ 0. 05) افزایش یافت که با نتایج آنالیز بیوانفورماتیکی همخوانی دارد. بحث و نتیجه گیری: نتایج به دست آمده پیشنهاد می کند که ژن های HMGA2 و SMARCA5 احتمالا به عنوان ژن های هدف متوتروکسات در درمان سرطان پستان استفاده شوند. البته برای تایید یافته های این پژوهش مطالعات بیشتری باید انجام گیرد.