افزایش سرعت در عرصه ریلی از دهه پنجاه میلادی مورد توجه طراحان و متفکران تکنولوژی حمل و نقل ریلی بوده است. اولین گزینه مورد توجه برای افزایش سرعت استفاده از موتورهای توربین گاز بوده که بنا به دلیل گران شدن قیمت سوخت در دهه هفتاد و عمر کوتاه موتورهای توربینی و تکنولوژی حساس این موتورها پس از ورود تکنولوژی قطارهای برقی با استفاده از شبکه بالاسری از کانون توجه طراحان برای دو دهه خارج شد.رشد تکنولوژی در عرصه طراحی و ساخت توربینهای گاز با عمر طولانی تر و مصرف سوخت کمتر و ضریب اطمینان بالاتر موجب شد تا با توجه با مشکلات قطارهای برقی در شبکه بالاسری برای سرمایه گذاری سنگین ایجاد این خطوط و مهمتر از آن محدودیت حرکت در مسیرهای برقی، بار دیگر استفاده از توربینهای گاز مورد توجه طراحان علوم ریلی قرار گیرد. بررسی شرایط نشان می دهد که این نوع قطارها برای تعریف کلاس سرعت سریع در ایران گزینه هایی در خور هستند.