غوطه ور کردن تعدادی از گیاهان در غلظت های مختلف IAA از صفر تا 1 میلی گرم در لیتر ریشه زایی را تسریع می کند و تعداد ریشه های نابجا را افزایش می دهد.تعدادی از گیاهان چوبی مثل چنار، سیب و زردآلو و غیره به این تیمارها هیچ پاسخی نمی دهند، اما تعدادی از آنها به یک تا همه تیمارها پاسخ می دهند و یکی از این غلظت ها بهینه است. در گیاهان مونسترا، خرزهره و سینگونیوم، ظاهرا اکسین سبب ریشه زایی شده است ولی اختلاف معنی داری بین شاهد و نمونه های تیمار شده وجود ندارد، اما در گیاه «برگ نو» غلظت 5*10-2 میلی گرم در لیتر اکسین سبب افزایش معنی داری در تعداد ریشه های نابجا و وزن تر و خشک آن گردیده است و در گیاه «پیچ امین الدوله» غلظت 1*10-2 میلی گرم در لیتر اکسین سبب افزایش وزن خشک ریشه ها نسبت به شاهد و بعضی تیمارها شده است.

این تحقیق با هدف بررسی توان سویه های دارای توانایی تولید اکسین و ACC دآمیناز، در افزایش رشد نهال های پسته انجام گرفت. بدین منظور از ریزوسفر نهال های پسته، تعداد 52 جدایه سودوموناس فلورسنت جداسازی و خالص سازی گردید. شناسایی گونه این جدایه ها بر اساس نتایج آزمون های میکروسکوپی، فیزیولوژی و بیوشیمیایی انجام شد و نتایج نشان داد که 49 جدایه متعلق به گونه Pseudomonas fluorescens بودند و سه تا از جدایه ها به صورت Pseudomonas sp. گزارش گردیدند. سپس جدایه ها از نظر توان تولید IAA و ACC دآمیناز مورد ارزیابی قرار گرفتند. بر اساس توانایی جدایه ها در تولید مقادیر مختلف IAA و ACC دآمیناز، تعداد 6 جدایه از میان 52 جدایه سودوموناس فلورسنت انتخاب و در یک آزمون گلخانه ای تاثیر سویه ها بر مورفولوژی ریشه و شاخص های رشد نهال های پسته مورد بررسی قرار گرفتند. نتایج نشان داد که کاربرد اکثر سویه های مورد آزمایش به طور معنی داری باعث افزایش تعداد برگ، سطح برگ، وزن تر و وزن خشک اندام هوایی نهال های پسته گردید.

شنبلیله (Trigonella foenum-graecum L. )یک سبزی برگدار زمستانی مهم با ارزش غذایی بالا است. از دانه های آن به عنوان ادویه استفاده می شود و از کل گیاه در بسیاری از داروهای خانگی و دارویی در سراسر جهان استفاده می شود. بهره وری شاخ و برگ و بذر آن در منطقه بسیار کم است. تنظیم کننده های رشد گیاهی ویتامین (ریبوفلاوین) مواد شیمیایی هستند که به صورت برون زا برای افزایش بهره وری گیاه به کار می روند. برای این منظور از تیمارهای 50 میلی مول L-1 ایندول استیک اسید، جیبرلیک اسید و ریبوفلاوین بر روی رقم شنبلیله کسوری متی استفاده شد. نتایج نشان داد که GA3 و ایندول-3-استیک اسید به طور قابل توجهی رشد ریشه و اندام هوایی، رشد شاخ و برگ و غلظت یون ها در اندام هوایی و ریشه و فعالیت های پراکسیداز دیسموتاز و کاتالازها را در مراحل گیاهچه و رویشی افزایش دادند. PGRها همچنین عملکرد غلاف و دانه شنبلیله را افزایش دادند. ریبوفلاوین اثر معنی داری بر روی شنبلیله نشان نداد به جز افزایش فعالیت آنتی اکسیدانی در مرحله گیاهچه. GA3 در مقایسه با IAA برای افزایش تولید زیست توده، عملکرد و ویژگی های بیوشیمیایی شنبلیله موثرتر بود. مشخص شد که اسید ایندول استیک و اسید جیبرلیک می توانند برای افزایش تولید زیست توده شاخ و برگ و عملکرد استفاده شوند، اما GA3 نسبت به IAA در شنبلیله برتری دارد. این نتایج می تواند برای منافع اقتصادی با تولید بالای این سبزی برگدار مفید باشد. متن کامل این مقاله به زبان انگلیسی می باشد. لطفا برای مشاهده متن کامل مقاله به بخش انگلیسی مراجعه فرمایید.لطفا برای مشاهده متن کامل این مقاله اینجا را کلیک کنید.

به منظور مطالعه روش های تکثیر غیرجنسی گیاهان آویشن کوهی (Thymus kotschyanus Boiss. )، تأثیر تنظیم کننده های رشد اکسینی بر تغییرات مورفولوژیک و ریشه زایی قلمه های ساقه این گیاه در شرایط گلخانه بررسی شد. این پژوهش به صورت آزمایش فاکتوریل در قالب بلوک های کامل تصادفی در 3 تکرار و 20 مشاهده در هر تکرار انجام شد. فاکتور اول شامل: دو سطح تنظیم کننده رشد اکسینی (ایندول بوتریک اسید و ایندول استیک اسید) و فاکتور دوم شامل غلظت های گوناگون (صفر، 100، 200، 300، 1000، 2000 و 3000 میلی گرم بر لیتر) بودند. ویژگی های بررسی شده شامل طول و تعداد ریشه، درصد ریشه زایی و وزن خشک ریشه و تعداد جوانه تازه در قلمه ها بود. نتایج این پژوهش نشان داد که کاربرد غلظت های 100 و 300 میلی گرم بر لیتر از مواد اکسینی، بالاترین کیفیت ریشه زایی را در گیاه آویشن کوهی در پی داشته است. به گونه ای که به ترتیب کاربرد 100 و 300 میلی گرم بر لیتر از اکسین ها سبب 3. 6 و 3. 25 برابر افزایش در وزن خشک ریشه و 150% و 90% افزایش در طول ریشه در مقایسه با گیاهان شاهد (عدم کاربرد مواد اکسینی) شدند. بیشترین تعداد و طول ریشه و همچنین تعداد جوانه تازه در قلمه شاخه آویشن کوهی در اثر کاربرد ایندول استیک اسید در مقایسه با ایندول بوتریک اسید حاصل شد. با توجه به یافته های این پژوهش، تیمار قلمه های آویشن کوهی با 100 میلی گرم بر لیتر از ایندول استیک اسید در سطح اقتصادی می تواند سبب تولید قلمه های ریشه دار با کیفیت برتر شود.

گیاهان ترخون قبل از مرحله گلدهی درشرایط مزرعه ای توسط غلظت 100 میکرومولارIAA  و NAA به طور جداگانه و سه بار در هفته تیمار شدند. محلولهای هورمونی بر روی بخشهای هوایی گیاهان پاشیده شد. پس از یک هفته گیاهان برداشت و در تاریکی با جریان هوا خشک گردیدند. اسانس بخشهای هوایی خشک شده به روش تقطیر با آب استخراج شد. بازده اسانس در تیمارها افزایش یافته و ترکیبات متشکله اسانس در بخش هوایی خشک شده بوسیله GC/MS³ مورد بررسی قرار گرفت. ترکیبات اصلی در اسانس نمونه شاهد شامل: متیل - چاویکول (31/82%)، سیس اوسیمن (15/5%)، ترانس بتا اوسیمن (01/4%) که 47/91 درصد کل ترکیبات متشکله اسانس را شامل می شوند. نتایج حاصل نشان داد که IAA و NAA سبب کاهش درصد متیل چاویکول و افزایش درصد سایر ترکیبات در گیاه ترخون می گردد.