هوهوبا گیاهی کم نیاز و مقاوم به شرایط سخت زیست محیطی است. بذرهای این گیاه حاوی 50-60 درصد روغن گیاهی مایع بی نظیری است که در صنایع مختلف مورد استفاده قرار می گیرد. با توجه به این که شرایط اقلیمی بسیاری از مناطق حاشیه کویری و اراضی بایر و غیرقابل کشاورزی ایران شبیه به رویشگاه طبیعی این گیاه است صاحب نظران معتقدند که از این گیاه می توان با اهداف جلوگیری از بیابان زایی، تثبیت خاک و تامین پوشش گیاهی چنین مناطقی استفاده کرد. در بررسی حاضر جوانه های انتهایی و جانبی دو پایه هوهوبای موجود در پارک جنگلی لار پس از ضد عفونی سطحی روی محیط کشت پایه MS مستقر شده و پس از آن تیمارهای شاخه زایی و ریشه زایی مناسب اعمال گردید. مناسب ترین تیمار ضد عفونی، به کارگیری متوالی اتانول 75 درجه 5) ثانیه( قارچ کش بنومیل %1 30) دقیقه( و هیپوکلریت سدیم %1 حجمی 20) دقیقه( و نیز افزودن 1-2 قطره مایع صابون بود. نسبت هورمونی مطلوب جهت شاخه زایی BA=4 PPm و IBA=0.01 PPm و در مورد ریشه زایی IBA=3 PPm و BA=0.1 PPm در محیط پایه MS بودند. نهال های حاصل از این بررسی طی دو مرحله به استان های فارس (ایستگاه تحقیقاتی جهرم) و کرمان (ایستگاه تحقیقاتی جیرفت) منتقل شدند.

گیاه دم گاوی (Smirnovia turkestana Bunge) یکی از گونه های گیاهی با ارزش ماسه زارهای ایران می باشد. نظر به اهمیت این گونه در امر بیابان زدایی، مشکلات زادآوری طبیعی، نیاز به حفظ ذخایر ژنتیکی در شرایط فراسرد و ریزازدیادی آن مورد بررسی قرار گرفت. بذرهای خراش داده شده با محلول هیپوکلریت سدیم w/v %1.25 به مدت 15 دقیقه سترون شدند و بعد در محیط پایه MS (1/2) کشت گردیدند. گیاهچه های بدست آمده پس از 3 هفته از محل یقه قطع و در 8 تیمار در محیط پایه MS با ترکیبات متفاوتی از هورمون های BAP، 2ip، Kin و IBA با 4 تکرار برای شاخه زایی استقرار یافتند. بر اساس نتایج به دست آمده، محیط کشت پایه MS حاوی هورمون های 2ip و BAP (هر کدام به مقدار 5/0 میلی گرم بر لیتر) و IBA به میزان 01/0 میلی گرم بر لیتر، به عنوان بهترین محیط شاخه زایی و محیط کشت MS تغییریافته بدون هورمون، به عنوان برترین محیط ریشه زایی تعیین گردید. گیاهچه های ریشه دار شده پس از انتقال به گلدان های حاوی خاک عرصه به گلخانه منتقل و مراحل سازگاری طی ده روز انجام شد.

اکالیپتوس از خانواده Myrtaceae یکی از گونه های غیربومی ایران است. در بیشتر نقاط دنیا گونه های اکالیپتوس به خاطر سرعت بالای رشد، سازگاری به خاک های فقیر و دیگر صفات مطلوب به میزان وسیع در جنگل کاری بکار می روند. بنابراین تولید نهال این گونه ها به منظور توسعه جنگل کاری در ایران حایز اهمیت است. از آنجایی که تکثیر این گیاه با روش های معمول تکثیر از طریق جنسی (عدم حفظ صفات برتر) و غیرجنسی با مشکلاتی مواجه است، تکثیر درون شیشه ای (ریزازدیادی) روش جایگزینی است که در جهت تکثیر گونه های این جنس مورد توجه واقع شده است. از این رو در این پژوهش، اثر تنظیم کننده های رشد گیاهی در تکثیر نوشاخه ها از کشت میانگره E. melliodora مورد توجه قرار گرفت. در آزمایش های انجام شده، اثر 9 تیمار مختلف شاخه زایی BAP (0.1، 0.6 و 1 میلی گرم در لیتر) و (2ip، 0.5 و 0.6 میلی گرم در لیتر) به تنهایی یا توام بر روی شاخه زایی ریز نمونه های حاصل از دانه رست بررسی شد. به منظور افزایش رشد طولی ریزنمونه ها، نوشاخه های ایجاد شده در حضور 2ip و BAP، با غلظت 0.05 میلی گرم در لیتر GA3 تیمار شدند. برای ریشه زایی از تیمارهای هورمونی مختلف 4-D  و 2 و NAA هر کدام با غلظت های 0، 0.1، 0.5 و 1 میلی گرم در لیتر استفاده شد. بررسی آماری نتایج حاصل از این پژوهش نشان داد که بهترین تیمارهای شاخه زایی به ترتیب +2ip و BAP به ترتیب به میزان 0.1، 0.5، (0.6)2ip, (0.5)2ip, (0.1)BAP, (0.1)BAP میلی گرم در لیتر بودند. در بین محیط های مورد استفاده برای ریشه زایی، محیط بدون هورمون غلظت صفر از هورمون ها بهترین پاسخ را نشان داد. بهترین ریشه زایی با تیمار هورمونی NAA با غلظت 0.1 میلی گرم در لیتر به دست آمد. ریشه زایی در محیط بدون هورمون با حداقل میزان کالوس همراه بود و در این محیط ریشه هوایی تشکیل نشد. بنابراین از نظر کیفیت و کمیت ریشه، محیط بدون هورمون نسبت به محیط دارای 0.1 میلی گرم در لیتر NAA محیط بهتری است، در حالی که از نظر پاسخ شاخه زایی، از تلفیق سیتوکینین ها نسبت به تیمارهای دیگر پاسخ بهتری دریافت شد. گیاهک های کامل تولید شده پس از گذراندن دوره سازگاری با موفقیت به خاک منتقل شده و پس از مدت ها رشد و نمو طبیعی را نشان دادند.

در این پژوهش، نحوه ریزازدیادی گونه جنگلی سفید پلت (Populus caspica) از طریق کشت جوانه مورد بررسی قرار گرفت. به کارگیری تیمارهای متعدد سترون سازی، غلظت های مختلف هورمونی و محیط کشت های متفاوت، منجر به تعیین بهترین روش سترون سازی جوانه ها و مناسب ترین محیط کشت و مطلوب ترین غلظت هورمونی برای مراحل استقرار، رشد و تکثیر این گونه جنگلی گردید. نمونه ها از گیاهان بالغ برگزیده در شرایط طبیعی و تمام فصول سال برداشت شده و پس از انتقال به آزمایشگاه با تیمارهای مختلف مورد سترون سازی قرار گرفت و سپس استقرار و شاخه زایی ریز نمونه ها بر محیط کشت های مختلف WPM، ACM، MS با هورمون BA در غلظت 1 تا 0.1 میلی گرم بر لیتر به همراه 0.01 IBA میلی گرم بر لیتر انجام گرفت. بهترین روش سترون سازی عبارت است از پوسته برداری جوانه ها و غوطه وری آن ها در محلول اتانل 70 درصد برای نیم دقیقه و سپس استفاده از محلول کلرور مرکوریک 0.1 درصد برای 6 دقیقه در فصل پاییز بود. محیط کشت MS با نصف غلظت نیترات به همراه BA و IBA به ترتیب در غلظت 0.5 و 0.01 میلی گرم بر لیتر به عنوان مناسب ترین محیط کشت و غلظت هورمونی برای مرحله استقرار و شاخه زایی نمونه ها تعیین گردید. کشت شاخه های حاصل در محیط MS با 0.5 میلی گرم بر لیتر IBA بالاترین درصد ریشه زایی را به همراه داشت. انتقال گیاهچه ها به مخلوط خاک پیت/ پرلیت/ ماسه سترون در نسبت های مساوی 1.1.1 و نگهداری آن ها در شرایط ژرمیناتور به مدت دو هفته انجام شد. انتقال گیاهان به گلخانه و سپس به مزرعه در فصل مناسب و پس از طی مراحل سازگاری تدریجی آن ها با محیط، انجام شد. بعد از دو سال طول گیاهان در مزرعه از 0.3 به 4 تا 6 متر بالغ گشت، در عین حالی که شادابی و سبزینگی آن ها نیز در حد بسیار مطلوبی بود.