C16H13N2O6، Mr=239.30، مونوکلینیک، P21/n، a=7.6088(3)، b=9.0108(4)، c=11.2161(6) آنگستروم، β=100.3433 (4)°، V=759.90(6)°A3، Z=2، Dx=1.446 g/cm3، λ(MoKa)=0.71007°A3، T=293K، R=0.044، Rw=0.043 برای 1295 بازتاب مشاهده شده، بلورها به روش تبخیر آرام بدست آمدند. پیوند هیدروژنی با فاصله 2.601 آنگستروم بین اتمهای O1—H1......N1 در بخش نامتقارن موکلول وجود دارد. حلقه مولکول مسطح و مولکولها بوسیله پیوند واندروالز به یکدیگر متصل می شوند.

سابقه و هدف: باکتری استرپتوکوک بتا همولیتیک گروه A اصلی ترین عامل عفونت های گوش و حلق و بینی می باشد. عدم درمان یا تاخیر در اقدامات درمانی، منجر به اختلالات جدی مانند تب روماتیسمی حاد و گلومرونفریت می شود. اندازه گیری انتی بادی ضد استرپتولیزین O- به عنوان یک مارکر در تشخیص این عفونت کاربرد دارد. تهیه استرپتولیزین از محیط کشت باکتری وقت گیر و هم راه با الودگی است. در این مطالعه جهت اندازه گیری انتی بادی ضد استرپتولیزین O- از استرپتولیزین O- نوترکیب به عنوان آنتی ژن در طراحی روش الایزا استفاده شد.مواد و روش ها: ژن استرپتولیزین O- از استرپتوکک پیوژن با روش پلیمراز زنجیره ای تکثیر گردید. ژن فوق در ناقل پلاسمیدی pET28a کلون گردید و وارد باکتری اشریشیاکلی سویه BL21-DE3-plySs شد. تولید پروتئین با القا توسط IPTG و بهینه سازی شرایط صورت گرفت. پروتئین نوترکیب در غلظت های مختلف در میکرو پلیت الایزا پوشانده شد. نمونه های سرمی بیماران در رقت های مختلف اضافه شد. میزان انتی بادی ضد استرپتولیزین با روش انزیمی الایزا اندازه گیری شد. نتایج با روش مهار همولیز مورد مقایسه و تجزیه و تحلیل قرار گرفت.یافته ها: نتایج حاصل از سنجش آنتی بادی ضد استرپتولیزین O- به روش الایزا با روش مهار همولیز نشان داد که هم بستگی معنی داری بین دو روش وجود دارد(r=0.97, p=0.0001) . هم چنین حساسیت و ویژگی الایزای طراحی شده با پروتئین نوترکیب به ترتیب 100 و 83 درصد بود.نتیجه گیری: روش الایزای طراحی شده بر اساس پروتئین نوترکیب دارای حساسیت و ویژگی قابل قبولی است که می توان این روش را جای گزین روش مهار همولیز کرد.

شیرابه پسماند، حاوی مواد آلی چالش برانگیز بوده و نگرانی های زیست محیطی قابل توجهی را به همراه دارد. با توجه به عدم کارایی کامل تصفیه زیستی و فیزیک و شیمیایی، فرآیندهای اکسایش پیشرفته (AOPs) به عنوان یک روش مناسب و موثر برای تصفیه شیرابه مطرح شده اند. در این تحقیق، مطالعه تجربی بر روی شیرابه زباله شهر آغاجاری در مقیاس آزمایشگاهی انجام شده است. روش های مورد استفاده شامل فرآیندهای فرابنفش و ازن با هیدروژن پراکسید بود. در ابتدا شرایط بهینه برای O3 (ازن) و H2O2 ( پر اکسید هیدروژن) فراهم شد. سپس تاثیر روش های اکسایش پیشرفته از جمله (UV/O3، UV/H2O2 ،O3/H2O2) در زمان های مختلف و اثر pH ( قدرت تولید هیدروژن) بر حذف (کل کربن آلی) TOC، ( اکسیژن مورد نیاز بیو شیمیایی) BOD و (اکسیژن خواهی شیمیایی) COD مورد بررسی قرار گرفت. در فرآیند (پرتو فرابنفش) UV، انرژی فوتون ها باعث تحریک مولکول های H2O2 و تولید رادیکال های هیدروکسیل شد. در فرآیند O3، ازن به تنهایی یا با H2O2، به تجزیه ترکیبات آلی و آلاینده ها می پردازد. در هر دو مورد، رادیکال های هیدروکسیل به شدت واکنش پذیر هستند و آلاینده ها را اکسید کرده و از بین می برند اما ازن به همراه هیدروژن پراکسید واکنش داده و رادیکال های بیشتری تولید کرده که باعث حذف سریع تر آلاینده ها شد. روش های اکسایش پیشرفته UV/ H2O2 و H2O2/O3 در مقایسه با هم تفاوت معنی داری را نشان دادند. فرآیند H2O2 /O3 حذف TOC (90/1% در min 20) را در مقایسه با H2O2/UV (85/3% در min 80) نشان داد. علاوه بر این، در فرآیند H2O2/O3 بیشترین درصد حذف TOC (76%) و BOD (66/3%) در مقایسه با UV/H2O2، (56/33% BOD و 46/35% TOC) را نشان داد. هر دو فرآیند در 8= pH نتایج بهینه را ارائه دادند. آزمایش های UV/H2O2 نشان داد که زمان بهینه پرتودهی min 80 است. البته اثر pH بر حذف آلاینده ها در محدوده (12-2) مورد بررسی قرار گرفت که فرایندهای UV/H2O2 در 8= pH و O3/H2O2 در10= pH حداکثر حذف آلایندگی را داشته اند. فرآیند H2O2/O3 بازده حذف بهتری نسبت به فرآیند H2O2/UV بر روی حذف COD ،BOD و TOC نشان داد. با توجه به حضور هم زمان اکسنده های متعدد و اثر تشدیدکنندگی آن ها از طریق تولید رادیکال های فعال هیدروکسیل (OH) می توان نتیجه گرفت که UV/O3 کارآمدترین روش تصفیه شیرابه است.

در این مقاله پژوهشی مفاهیمی همچون -a جدایی پذیر و -a اصل شمارای اول و -a اصل شمارای دوم را معرفی می کنیم که تعمیمی از مفاهیم قبلی مانند جدایی پذیری اصل شمارای اول و اصل شمارای دوم می باشند و همچنین مفهوم دیگری همچون O- گروه توپولوژیک معرفی می گردد که رابطه ای ین مفاهیم جدید ایجاد میکند. در نهایت کاربردی از این مفاهیم در فضاهای نرم دار ارایه شده است.

به منظور شناسایی تنوع های تک نوکلئوتیدی Single nucleotide polymorphism)) در ژن های اوژنول O-متیل ترنسفراز (EOMT) و چاویکول O-متیل ترنسفراز (CVOMT) در توده های مختلف ریحان از نشانگرهای CAPS (Cleaved amplified polymorphic sequences) و توالی یابی استفاده شد. قطعاتی با اندازه 571 و 908 جفت باز از نواحی کد کننده این دو ژن تکثیر و با آنزیم های برشی Pst1 و MseI هضم شد. آنزیم Pst1 در ژن EOMT دو قطعه با اندازه های480 و 91 جفت باز و در ژن CVOMT قطعاتی با اندازه های 621 و 287 جفت باز تولید می کند. برش قطعات تکثیری هر دو ژن با آنزیم Pst1 الگوهای مشابهی در 80 فرد تولید کرد. آنزیم MseI در این دو ژن به ترتیب قطعاتی با اندازه های 59، 135 و 377 جفت باز و 275، 302 و 331 جفت باز تولید می کند. برش قطعات تکثیر شده هر دو ژن با این آنزیم در افراد مورد مطالعه الگوهای برشی متنوعی تولید کرد. از هر نوع الگوی برشی یک نمونه انتخاب و توالی یابی شد. توالی ها با استفاده از نرم افزار Clustal Omega هم ردیف و SNPها در هر کدام از ژن ها شناسایی شدند. نتایج همردیفی نشان داد جهش های همجنس TC و AG در ژن EOMT مشاهده می شود ولی جهش های ناهمجنس در این ژن مشاهده نشد. در ژن CVOMT تبدیل بازهای AG، TC، AC و AT شناسایی گردید که بیشترین جهش مربوط به تبدیل بازهای AG بود. به طورکلی نتایج این تحقیق نشان داد که چندشکلی در نواحی اگزونی ژن های مورد مطالعه کم بوده و نواحی کد کننده این ژنها در طول تکامل ریحان محفوظ بوده است.

در این مقاله می‎کوشم به تحلیل معنا‎شناسانه موضوع فلسفه اولی که در یونانی بدان to oν می‎گویند _البته با اتکا به پژوهش‎های چارلز کان_ بپردازم. to oν در یونانی بیشتر ناظر به امور در دسترس و یافت‎شدنی است، یعنی آن چه عرفا از «هست» مراد می‎شود. خواهم کوشید برای وضوح این بحث به معادل فارسی آن بپردازم. پس از آن با رجوع به ترجمه‎های مابعدالطبیعه و معادل هایی که مترجمین برای ترجمه سه لفظ to elνal،to oν وtὸ e stlν، گزیده‎اند به تحلیل معناشناسانه این ترجمه‎ها خواهم پرداخت. قطعا در این میان موجود از همه برجسته‎تر است، خواهم کوشید سابقه این واژه را در زبان عربی و دوران ترجمه عباسی روشن سازم. سرانجام نسبت معناشناسانه موجود با معادل یونانی آن پایان بخش سخن خواهد بود.

سابقه و هدف: با توجه به نقاط قوت و ضعف وضعیت شاخص های موجود علم سنجی، این مطالعه با هدف ارائه شاخص جدید علم سنجی برای ارزیابی برون داد علمی مجلات و دانشگاه های علوم پزشکی ایران انجام پذیرفت. مواد و روش ها: این مطالعه اکتشافی-تحلیلی با رویکرد علم سنجی، در سال 1397 بر روی تولیدات علمی 108 مجله علوم پزشکی با نمایه اسکوپوس و 63 دانشگاه علوم پزشکی کشور انجام پذیرفت. به منظور گردآوری داده ها با استفاده از چک لیستی که در برگیرنده متغیر های علم سنجی است در پایگاه اسکوپوس جستجو گردید. معیار ورود داشتن حداقل 2 مقاله در پایگاه اسکوپوس و حداقل یک استناد دریافتی به مقالات بوده است. شاخص مورد محاسبه نسبت تعداد مقالات با استناد حداقل یک به استنادات صفر براساس مفهوم شاخصO است. یافته ها: گزارش آماری استنادات نشان داد که میانگین شاخص h مجلات 06/14 و میانگین شاخصO مجلات، 29/2 به دست آمده است. در دانشگاه ها بالاترین میانگین شاخصO، 724/2، شاخص h، 8/85 و شاخص h5، 7/45 که متعلق به دانشگاه های تیپ یک است، بوده است و بین سه شاخص O، h، h5 در سه تیپ دانشگاهی ارتباط معنا داری وجود داشت(000/0P=). استنتاج: در مجموع شاخص o با شاخص h همبستگی دارد و می تواند در ارزیابی برون داد علمی دانشگاه ها و نشریات بسیار کارآمد بوده و مکمل سایر شاخص ها باشد.