هدف از پژوهش حاضر، بررسی تاثیر شش هفته تمرین تناوبی با شدت بالا (HIIT) بر عوامل فیبرینولیتیک (t-PA، PAI-1 و کمپلکس t-PA/PAI-1) مردان جوان غیرفعال بود. به این منظور، 18 مرد جوان غیرفعال به صورت داوطلبانه در این پژوهش شرکت کردند و به طور تصادفی به دو گروه تجربی (n=9، سن: 24.33±1.41 سال، قد: 176.22±4.91 سانتی متر، وزن:72.27±6.59  کیلوگرم) و کنترل (n=9، سن:23.27±2.01  سال، قد:180.22±6.88  سانتی متر، وزن: 76.27±7.23 کیلوگرم) تقسیم شدند. گروه تجربی به مدت شش هفته و سه جلسه در هفته پروتکل تمرینیHIIT را اجرا کردند که هر جلسه شامل چهار تا شش تکرار دویدن با حداکثر سرعت در یک ناحیه 20 متری با 30 ثانیه بازیافت بود. نمونه های خونی یک روز قبل و 48 ساعت بعد از اجرای پروتکل تمرینی، به صورت ناشتا برای تجزیه و تحلیل های آزمایشگاهی جمع آوری شد. داده ها با استفاده از آزمون آماری t مستقل تجزیه و تحلیل شد و نتایج نشان داد، به دنبال شش هفته اجرای HIIT، مقادیر استراحتی PAI-1 در گروه تجربی نسبت به گروه کنترل به طور معنادار 35.13 درصد کاهش (P=0.012) و مقادیر50.69 t-PA  درصد و کمپلکس 140 t-PA/PAI-1 درصد افزایش یافتند که این تغییرات نسبت به گروه کنترل معنادار نبود (P=0.257 و P=0.127). همچنین، نتایج پژوهش حاضر، افزایش معنادار 8 درصدیVO2max ، حجم پلاسما و کاهش معنادار 15.68 درصدی چربی بدن را در گروه تجربی نسبت به گروه کنترل نشان داد. با توجه به نتایج پژوهش حاضر، به نظر می رسد اجرای شش هفته HIIT علاوه بر کاهش موثر چربی بدن و افزایش آمادگی هوازی، به بهبود نسبی فرایند فیبرینولیز و هموستاز در مردان جوان غیرفعال منجر می شود.

تعادل هموستاتیک، تعادلی پویا بین فرآیند تشکیل لخته و مکانیسم تجزیه لخته خونی است. هدف پژوهش حاضر بررسی تأثیر هشت هفته تمرین هوازی منتخب در آب، بر شاخص های فیبرینولیتیک(t-PA، PAI-1، کمپلکس t-PA/PAI-1 و دی دایمر) در ورزشکاران بازنشسته است. به همین منظور 20 مرد داوطلب سالم انتخاب و به صورت تصادفی به دو گروه تمرین( 10n=) و کنترل( 10=n) تقسیم شدند. دو گروه از نظر سن و شاخص توده بدن همسان بودند. برنامه تمرینی درگروه مورد شامل تمرین هوازی در آب به مدت 8 هفته، هر هفته 3 جلسه با شدت 55 تا 70 درصد حداکثر ضربان قلب بود. گروه شاهد در مدت تحقیق در هیچ برنامه منظم ورزشی شرکت نکردند. نمونه های خونی برای اندازه گیری آنتی ژن t-PA، آنتی ژن PAI-1، کمپلکس t-PA/PAI-1 و دی دایمر گرفته شدند. برای مقایسه میانگین پارامترها از آزمون های تی مستقل و وابسته در سطح 05/0 = α,استفاده گردید. نتایج نشان داد که مقادیر t-PA(001/0=P) و t-PA/PAI-1 (003/0=P) در گروه تمرین افزایش معنی داری و مقادیر PAI-1 (001/0=P) و دی دایمر (001/0=P) کاهش معنی داری داشته است. مقایسه تغییرات بین گروهی نشان داد که تغییرات t-PA (022/0=P) وPAI-1 (038/0=P) بین دو گروه معنی دار بود. بر اساس نتایج این تحقیق تمرین در آب می تواند از طریق افزایش سطوح t-PA و کاهش سطوح PAI-1، در جلوگیری از تشکیل ترومبوز و بروز ناگهانی بیماری های قلبی در ورزشکاران بازنشسته مؤثر باشد.

سابقه و هدف: یکی از فاکتورهای مطرح در ایجاد ترومبوفیلی در زنان مبتلا به سقط مکرر، پلی مورفیسم 4G/5G در پروموتر ژن PAI-1 است. هدف از این تحقیق، بررسی ارتباط این پلی مورفیسم با سندروم سقط مکرر به عنوان یکی از عوامل خطر ژنتیکی برای این سندروم بود.مواد و روش ها: در یک مطالعه مورد - شاهدی، از میان مراجعین بیمارستان بقیه اله و مرکز ناباروری ابن سینا، 30 زن با سابقه سقط مکرر خود به خود با علت نامشخص به عنوان گروه بیمار و 10 زن بدون سابقه سقط مکرر و دارای حداقل دو باروری موفق، به عنوان گروه شاهد انتخاب شدند. پلی مورفیسم 4G/5G در پروموتر ژن PAI-1 با واکنش زنجیره ای پلی مراز و هضم آنزیمی محصولات PCR با آنزیم های اندونوکلئاز محدودالاثر (PCR-RFLP) بررسی شدند. نتایج به دست آمده از تعیین ژنوتیپ این پلی مورفیسم با نرم افزار  SPSS 16و آزمون کای دو تجزیه و تحلیل شدند.یافته ها: فراوانی آلل موتانت 4G در زنان دچار سقط مکرر %46.7 و در زنان گروه شاهد %40 بود. %60 زنان دچار سقط مکرر و %80 زنان گروه شاهد، برای پلی مورفیسم 4G/5G در پروموتر ژن PAI-1 هتروزیگوت بودند. 5 نفر از زنان دچار سقط مکرر برای این پلی مورفیسم هموزیگوت بودند؛ در حالی که هیچ هموزیگوتی در بین زنان گروه شاهد مشاهده نشد.نتیجه گیری: نتایج به دست آمده در این پژوهش نتوانست بین این پلی مورفیسم و سقط مکرر، رابطه معناداری نشان دهد.