لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

لطفا برای مشاهده متن چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

مقصد نهایی دانش، یافتن حقیقت است. از این رو بروز پدیده هایی مانند جعل (Fabrication)، تحریف (Falsification) و دستبرد علمی به آثار دیگران (PLAGIARISM) در پژوهش های علمی با هدف نهایی علم یعنی کشف حقیقت سازگار نیست. عموما جعل و تحریف مطالب و دستبرد علمی به آثار دیگران را زیر عنوان کلی خلاف علمی (Scientific Misconduct) دسته بندی می کنند و آن را مغایر با اصول پذیرفته شده اخلاق نشر (Publication Ethics) می دانند. مرتکبین خلاف علمی، حقوق مولف اصلی یک اثر را نادیده می گیرند و سبب می شوند که اعتماد همگانی از پژوهش های محققین و جامعه علمی سلب شود. از این رو برای جلوگیری از آن، آموزش دانشجویان، پژوهشگران و جامعه علمی ضروری است. افزون بر این، شناسایی و برخورد مناسب با این موضوع در عرصه مطبوعات و پژوهش های پزشکی لازم است. رعایت اصول پذیرفته شده اخلاق نشر از سوی نویسندگان و شناسایی موارد خلاف علمی و اتخاذ راهکارهای مناسب بازدارنده از جانب سردبیران مجلات پزشکی توصیه و تاکید شده است.

از زمان های دور، برخی از آثار یا نوشته های دیگران بنام خود بدون رضایت صاحبان آنها استفاده می کردند، اکنون قانون گذار با شرایطی این رفتار را جرم سرقت ادبی و قابل مجازات دانسته است. موضوع این جرم آثار یا نوشته های دیگران است که مفهوم خاصی داشته باشند، اعم از اینکه قبلاً به ثبت رسیده یا نرسیده باشند. محتوی نرم افزاری که در فضای مجازی منتشر شده باشد نیز می تواند موضوع جرم سرقت ادبی باشد. از مهم ترین خصوصیات مقوم این جرم، نشر نوشته های دیگران بنام خود یا شخص ثالث در نشریات است؛ اعم از اینکه این نشریه مجوز نشر داشته یا مجوز نشر نداشته باشد و یا اینکه این نشریه داخلی یا خارجی در داخل یا در خارج از کشور منتشر شود. نشر اثر بر مبنای ایده ها یا الهامات گرفته شده از دیگری را نمی توان جرم سرقت ادبی محسوب نمود، مگر اینکه عیناً از آنها اقتباس شده باشد. در این مقاله تلاش شده است تا با روش توصیفی_تحلیلی به بیان و رفع ابهامات و چالش هائی بپردازد که مرتبط با موضوع مقاله است.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

هدف پژوهش حاضر، بررسی عوامل موثر بر میزان سرقت علمی بین دانشجویان کارشناسی ارشد حسابداری است. پرسشنامه پژوهش بین تمام دانشجویان کارشناسی ارشد حسابداری شاغل به تحصیل در دانشگاه های استان سیستان و بلوچستان توزیع و نهایتا 73 پرسشنامه قابل استفاده گردآوری شد. نتایج نشان می دهد که سرقت علمی کاملا رایج است و ایشان درک کافی از انواع مختلف سرقت علمی ندارند. همچنین بین میزان گرایش به سرقت علمی و سن، جنسیت و معدل نمرات دانشجویان، ارتباط معناداری مشاهده نشد. به طور خلاصه، نتایج آزمون همبستگی نشان می دهد که (الف) بین میزان ارتکاب به سرقت علمی دانشجویان کارشناسی ارشد حسابداری و میزان فشارهای محیطی، میزان گرایش سیستم آموزشی و دانشجویان به رویکردهای سطحی آموزش حسابداری، و میزان دسترسی دانشجویان به اینترنت (فناوری اطلاعات)، رابطه مثبت و (ب) بین میزان ارتکاب به سرقت علمی دانشجویان کارشناسی ارشد حسابداری و صلاحیت اخلاقی ایشان، میزان آگاهی آنان از کم و کیف سرقت علمی، میزان حمایت و همراهی استاد با دانشجویان، و میزان علاقه ایشان به رشته حسابداری رابطه منفی وجود دارد.

مقدمه و هدف: سرقت علمی، عبارت است از کپی کردن کلمات، متون، تصاویر و مانند آن و استفاده از اندیشه های دیگران به عنوان اندیشه خود است. هدف از انجام پژوهش حاضر، تعیین میزان عوامل مختلف بر تمایل دانشجویان دکتری دانشگاه بوعلی همدان به سرقت علمی است. روش: پژوهش حاضر، از نظر هدف کاربردی و از نظر روش گردآوری داده ها پیمایشی است. جامعه آماری این پژوهش را دانشجویان دکتری دانشگاه بوعلی همدان تشکیل می دهند که براساس فرمول کوکران حجم نمونه برابر با 263 نفر به دست آمد. جهت گردآوری داده ها از پنج پرسشنامه استفاده شد. پایایی این پرسشنامه ها از طریق آلفای کرونباخ به ترتیب برابر با 948/0، 955/0، 968/0، 986/0 و 975/0 به دست آمد. به منظور تجزیه و تحلیل داده ها و آزمون فرضیه های پژوهش، از مدلیابی معادلات ساختاری در نرم افزار وارپ پی ال اس 7 استفاده گردید.یافته ها: نتایج تجزیه و تحلیل داده ها نشان داد که متغیرهای درک سرقت علمی، نگرش به سرقت علمی و ارزش های شخصی، بر میزان سرقت علمی دانشجویان تأثیر منفی و معنی داری دارند. همچنین، متغیر محق پنداری تحصیلی بر میزان سرقت علمی دانشجویان تأثیر مثبت و معنی داری دارد. نتیجه گیری: به نظر می رسد دانش، درک و آگاهی دانشجویان از سرقت علمی و مصادیق آن، سیاست ها و مجازات قانونی در این زمینه در سطح پایینی قرار دارد که لازم است مسئولان و مدیران دانشگاه ها در راستای آگاه سازی و آشنایی بیشتر دانشجویان و عواقب این کار اقدامات لازم را انجام دهند و با برگزاری دوره ها و کارگاه های آموزشی میزان سرقت علمی را کاهش دهند.

ارائه ی مکتوبات پژوهشیِ سودمند و روش مند منوط است به رعایت دقیق ضوابط و قواعد مرسومی که تخلّف از آنها موجب تولید آثار پژوهشی نااستوار و نامطلوب می شود. نقدِ نگاشته هایی که بدون توجّه به معیارهای علمیِ مقبول در نگارش مقالات پژوهشی فراهم آمده است و بازنمودنِ خطاها و کاستی های آنها بی تردید در ارتقای سطح کیفی تحقیقات و تألیفات پژوهشگران اثرگذار است. از این رو در نوشتار پیش رو، با بررسی شماری از مقالات یکی از نویسندگان پرکار، به سنجش و نقد برخی از روش ها و منش های پژوهشی ناهنجار در نگارش مقالات علمی پرداخته می شود که از آن جمله است: اقتباس کلان از آثار سایر محقّقان و درهم آمیختن تألیف و ترجمه، ارجاع دهی مبهم و غیر دقیق و انتحال به سبب ارجاع نابَسَنده، بازیافت مطالب پیشترمنتشرشده ی خود در مقالات تازه یا انتحال از خویشتن، بازنشر مکرّر یک مقاله یا کتاب در صورت های مختلف (مقاله سازی و کتاب سازی)، ارائه ی ترجمه های غیر دقیق و افراط در ترجمه ی آزاد، نمایش نادرستِ نقش پژوهشی نویسنده در فراهم آوردن آثار و نادیده انگاشتن حقوق معنوی صاحبان اصلی اندیشه ها، و نیز انشاء نامنظّم و نگارش شتابزده با نثری نارس و نارسا.