مقدمه: مشکلات عضلانی استخوانی از علل شایع مراجعه بیماران به درمانگاه های بیماری های داخلی است و درد، مهم ترین علامت آن ها به حساب می آید. جهت کاهش درد این بیماران از روش های مختلف فیزیوتراپی استفاده می شود که ای.پی.اس.تراپی (Action Potential Simulation Therapy) یکی از جدیدترین روش ها است. در این مطالعه سعی داشیتم اثر ای.پی.اس.تراپی را در کاهش درد بیماران با مشکلات عضلانی استخوانی نشان دهیم.روش کار: در 47 بیمار با درد ناشی از مشکلات عضلانی استخوانی مختلف ای.پی.اس. تراپی در 6 جلسه 16 دقیقه ای روزانه با شدت جریان 0.7-1.2 mA صورت گرفت و درد از طریق VAS و ناتوانی با استفاده از وضعیت کلی کارکرد Global Functional Status (ACR) و تسکین درد به روش VAS قبل و بعد از ای.پی.اس.تراپی بررسی گردید.نتایج: روش ای.پی.اس.تراپی باعث کاهش درد بیماران (p<0.001) و بهبود ناتوانی، وضعیت کلی کارکرد (p<0.001) GFS و نیز باعث تسکین درد (p<0.005) گردید، ولی در میزان بهبودی درد این بیماران توسط ای.پی.اس.تراپی با سطح تحصیلات و طول مدت بیماری و سابقه قبلی فیزیوتراپی رابطه معناداری وجود نداشت.نتیجه گیری: بنابراین، این روش درمانی به عنوان یک راه کاهش درد به بیماران با دردهای عضلانی استخوانی توصیه می گردد.

مقدمه: آرایش مجدد کانال های یونی در طول آکسون های دمیلینه شده نقش مهمی در بهبود اختلالات نورولوژیکی در بیماران مبتلا به مولتیپل اسکلروز ایفا می کند. در این مطالعه تاثیر وراپامیل (verapamil) به عنوان یک بلوک کننده کانال کلسیمی بر انتقال مرکزی با ارزیابی تغییرات ایجاده شده موج P100 از پتانسیل تحریک بینایی (VEP) مورد مطالعه قرار داده شده است.روش: این پژوهش یک کارآزمایی بالینی، تصادفی، دو سوکور و با کنترل دارونما، بر روی دو گروه شامل 20 بیمار مبتلا به MS قطعی (Definite) که در طول سال گذشته هیچ گونه عودی نداشته اند بود. در این مطالعه تاثیر وراپامیل خوراکی با دوز 40mg هر 8 ساعت بر روی تغییرات تاخیر (Latency) موج P100 با دارونما مقایسه شد. یافته ها: در گروه وراپامیل، تاخیر موج P100 در مقایسه با گروه کنترل حدود 5 میلی ثانیه به طور متوسط کاهش یافت (4 ± 1/6 در مقابل 6/0 ± 1 درگروه کنترل). وراپامیل تاثیری بر مدت (Duration) موج VEP نداشت.نتیجه گیری: مطالعه انجام شده نشان می دهد که با دستکاری فارماکولوژیک در کانال های کلسیمی، و احتمالا در سطح اکسون های دمیلینه شده می توان به صورت حاد، هدایت مرکزی ایمپالس های الکتریکی را در بعضی از بیماران با MS تثبیت شده (Stable) بهبود بخشید.

سابقه و هدف: عمل جراحی Radial Keratotomy یکی از اعمال اصلاحی رایج عیوب انکساری است. لذا این مطالعه به منظور مقایسه visual evoked potential در افراد تحت عمل جراحی radial keratotomy با افراد بدون عمل اصلاح عیوب انکساری انجام شد.روش بررسی: در این مطالعه که به صورت یک بررسی مقطعی توصیفی – تحلیلی انجام شد، 25 نفر از بیماران تحت عمل جراحی radial keratotomy در پلی کلینیک بصیر در سالهای 1393 و 1394 تحت بررسی به شیوه VEP قرار گرفتند و نتایج آزمون پتانسیل برانگیخته از بینایی شامل ولتاژ و فاز تاخیری در آنها تعیین شده و با یافته های 25 نفر به عنوان گروه شاهد مقایسه شد.یافته ها: میانگین ولتاژ ثبت شده در VEP در گروه مورد 5.6با انحراف معیار 2 و در گروه شاهد 6 با انحراف معیار 2.2 میکروولت بود که اختلاف آماری معنی داری را بین دو گروه نشان نمی داد (p>0.05) میانگین فاز تاخیری ثبت شده در VEP در گروه مورد 95.7 با انحراف معیار 6.1 و در گروه شاهد 95.6با انحراف معیار 5.7 ms بود که اختلاف آماری معنی داری را بین دو گروه نشان نمی داد (p>0.05)نتیجه گیری: بر اساس نتایج حاصل این مطالعه چنین استنباط می شود که نتایج visual evoked potential در افراد تحت عمل جراحی radial keratotomy با افرادی که تحت این عمل قرار نگرفته اند، تفاوت معنی داری ندارد.

 پیشینه و هدف: با توجه به اهمیت پیش‏بینی دید نهایی در بیماران کاندید عمل آب‏مروارید به عنوان یکی از شایـــــع‏تـــــرین اعمــــــال چشم‏پزشکــــی، تحقیـــــق حاضر به منظور مقایسه بین روش Potential Acuity Pinhole (PAP) و روش تغیــیــــریــافته IIIuminated Near Card (INC) در 100 بیمار کاندید جراحی آب‏مروارید در سال 80-1379 انجام شد. مواد و روش‏ها: تحقیق به روش متقاطع (cross over) بر روی 100 بیمار دارای معیارهای مطالعه، انجام شد. پیش از جراحی،  اطلاعات مربوط به سن، جنس، نوع آب‏مروارید، فشار چشم، بهترین دید اصلاح‏شده دور قبل از عمل، نوع جراحی آب‏مروارید و فوندوسکوپی در برگه‏های اطلاعاتی وارد شدند. بیماران براساس بهترین دید اصلاح‏شده دور قبل از عمل به سه دسته تقسیم شدند: 1- BCVA برابــــر یــــا بیش از 50/20، 2- BCVA بین 60/20 تا 200/20 و 3- BCVA کم‏تر از 200/20. پس از اتساع مردمک به وسیله قطره سیکلوؤیل، پتانسیل حدت بینایی، یک بار به وسیله PAP و یک بار به وسیله INC به طور جداگانه برای هر بیمار اندازهگیری ‏شد. هشت هفته بعد از عمل جراحی، بهترین دید اصلاح‏شده دور بیمار با دید تخمین زده شده در هر روش، مقایسه و در برگه اطلاعاتی مربوط به هر بیمار ثبت ‏شد. اختلاف دو خط یا کم‏تر به عنوان موارد پیشگویی صحیح و بیش از دو خط، پیش‏بینی غلط قلمداد شد. نتایج به وسیله آزمون‏های آماری مربع کای و تحلیل رگرسیون ارایه شدند. یافته‏ها: عمـــل جراحی در 100 بیمار در سنین 65±25 سال و دامنه 90-30 سال، شامل 59 زن و 41 مــــرد انجـــــام شد. پیشگویی صحیح در گروه‏هــــای 1، 2 و 3، برای آزمون PAP به ترتیب 75 درصد، 91.7 درصد و 81.9 درصد (p<0.0001) و بــــرای آزمــــون INC به تــــرتیــــــب 75 درصد، 87.5 درصد و 80.6 درصد (p<0.0001) بود. میزان همراهی دید دور بعد از عمل (r) با دید تخمینی توسط PAP، 0.71 و توسط INC، 0.51 بود (تحلیل رگرسیون، (p<0.0001. نتیجه گیری: میزان پیش‏بینی دید دو روش PAP و INC تقریبا برابر بوده و این پیشگویی صرف‏نظر از میزان بینایی اولیه، قدرت لازم را برای پیش‏بینی دید داشته است.

مقدمه: اطلاع از مقدار بار قابل انتساب به عوامل خطر سکته مغزی به دلیل نقش آن در تدوین راه کارهای پیشگیری و اولویت بندی مداخلات ضروری است. مطالعه حاضر با هدف برآورد بار قابل انتساب به برخی از عوامل خطر سکته مغزی شامل فشارخون بالا، اضافه وزن، چاقی، مصرف سیگار و فعالیت بدنی ناکافی در ایران انجام شده است.مواد و روش ها: به منظور محاسبه سهم تاثیر بالقوه (Potential Impact Fraction) و درصد بار قابل انتساب به عوامل خطر سکته مغزی از متدولوژی ارزیابی خطر مقایسه ای (Comparative Risk Assessment) سازمان جهانی بهداشت استفاده گردید. اطلاعات مربوط به شیوع عوامل خطر از پنجمین دوره بررسی کشوری عوامل خطر بیماری های غیرواگیر در سال 1388 استخراج گردید. سهم تاثیر بالقوه در دو حالت حداقل سطح خطر تئوریک و امکان پذیر محاسبه گردید و از رویکرد شبیه سازی (Simulation) برای برآورد عدم قطعیت (Uncertainty) درصد بار قابل انتساب استفاده گردید.یافته ها: با کاهش شیوع فشارخون بالا از 16 درصد در مردان و 16.1 درصد در زنان به 10 درصد، به ترتیب 15.7 درصد و 15.8 درصد از کل سال های از دست رفته تعدیل شده با ناتوانی (DALYs) بدلیل سکته مغزی در مردان و زنان را می توان کاهش داد. به طور کلی با حذف مواجهه مردان بالای 15 سال کشور با عوامل خطر فشارخون بالا، اضافه وزن، چاقی، مصرف سیگار و فعالیت بدنی ناکافی به ترتیب 41.6، 12، 4.8، 3.4 و 2.8 درصد از کل سال های از دست رفته تعدیل شده با ناتوانی به دلیل سکته مغزی در مردان قابل اجتناب خواهد بود. این مقدار برای زنان به ترتیب 41.7، 10.9، 10.9، 0.2 و 4.8 درصد است.نتیجه گیری: اگرچه در این مطالعه شیوع عوامل خطرساز سکته مغزی از گزارش پنجمین دوره نظام مراقبت عوامل خطر بیماری های غیرواگیر در سال 1388 گرفته شده است، با این وجود به منظور تصمیم گیری بهتر و متقاعد نمودن سیاستگزاران نظام سلامت پیشنهاد می گردد گزارش بار قابل اجتناب (Avoidable Burden) بر اساس مطالعات بروز شده محاسبه بار بیماری در سطح ملی و به صورت تعداد سال های از دست رفته تعدیل شده با ناتوانی بجای درصد بار قابل انتساب انجام گیرد.

مقدمه: اطلاع از مقدار بار قابل انتساب دیابت و اختلال قند خون ناشتا به بیماری های قلبی عروقی به دلیل اهمیت آن در تدوین راه کارهای پیشگیری و اولویت بندی مداخلات مربوطه ضروری است. مطالعه حاضر با هدف تعیین اثرات کاهش شیوع اختلال قند خون ناشتا (Impaired Fasting Glucose)، شیوع ابتلای کنونی به دیابت (Known Diabetes Mellitus) و شیوع مبتلایان به دیابت با تشخیص جدید (Newly Diagnosed Diabetes Mellitus (NDM) ) بر بار قابل انتساب آن به بیماری های قلبی عروقی در ایران در سال 1388 انجام شده است.مواد و روش ها: به منظور محاسبه سهم تاثیر بالقوه (Potential Impact Fraction) و درصد بار قابل انتساب بیماری های قلبی عروقی از متدولوژی ارزیابی خطر مقایسه ای (Comparative Risk Assessment) سازمان جهانی بهداشت استفاده گردید. داده های مربوط به شیوع اختلال قند خون ناشتا (Fasting Plasma Glucose [FPG] ≥6.1 and <7.0 mmol/l)، شیوع ابتلای کنونی به دیابت (If they reported having medication treated diabetes) و شیوع مبتلایان به دیابت با تشخیص جدید (FPG ≥7.0 mmol/l) از سومین دوره بررسی کشوری نظام مراقبت عوامل خطر بیماری های غیرواگیر در سال 1386 استخراج گردید. هم چنین داده های مربوط به اندازه اثر (Adjusted Hazard Ratio) عوامل خطر مربوطه از یک مطالعه معتبر انجام شده در ایران گرفته شد. سهم تاثیر بالقوه در دو حالت سطح حداقل خطر تئوریک و امکان پذیر محاسبه گردید و از رویکرد شبیه سازی (Monte Carlo simulation - modeling techniques) برای برآورد عدم قطعیت (Uncertainty) درصد بار قابل انتساب استفاده گردید.یافته ها: با کاهش شیوع مبتلایان به دیابت با تشخیص جدید در زنان از 10.5 درصد به سطح حداقل خطر امکان پذیر یعنی 5 درصد، 4.3 درصد از کل سال های از دست رفته تعدیل شده با ناتوانی (DALYs) به دلیل بیماری های قلبی عروقی را می توان کاهش داد. این مقدار برای مردان 2.9 درصد می باشد. به طور کلی با کاهش شیوع IFG و NDM به سطح حداقل خطر تئوریک یعنی صفر در کشور، به ترتیب 0.7 و 6.1 درصد از کل سال های از دست رفته تعدیل شده با ناتوانی به دلیل بیماری های قلبی عروقی در مردان قابل اجتناب خواهد بود. این مقدار برای زنان به ترتیب 1.1 و 8.5 درصد است.نتیجه گیری: نتایج بررسی حاضر، اجرای غربالگری کشوری و دوره ای را در بزرگسالان اثربخش پیش بینی می نماید. اگرچه در این مطالعه، داده های مربوط به شیوع دیابت و اختلال قند خون ناشتا و داده های اندازه اثر مربوطه از منابع بروز شده و ملی گرفته شده است، با این وجود به منظور تصمیم سازی بهتر و اولویت بندی مداخلات پیشنهاد می گردد گزارش بار قابل انتساب (Attributable Burden) بر اساس مطالعات بروز شده محاسبه بار بیماری در سطح ملی و به صورت تعداد سال های از دست رفته تعدیل شده با ناتوانی بجای درصد بار قابل انتساب انجام گیرد.

در حالی که در کشورهای دیگر 30-20 درصد مبتلایان به مننژیت BAEP غیرطبیعی داشته اند، در کشور ما بیماران مبتلا از نظر وضعیت شنوایی به طور رایج بررسی نمی شوند و در نتیجه زمانی مراجعه می کنند که دارای مشکلات پیشرفته شنوایی و گفتاری بوده و اقدامات درمانی برای آنها مستلزم هزینه گزاف و بدون دستیابی به نتیجه مطلوب می باشد. هدف در این مطالعه بررسی فراوانی نسبی کاهش شنوایی کودکان زیر 4 سال مبتلا به مننژیت باکتریال می باشد.در این تحقیق 51 کودک با سابقه مننژیت باکتریال بستری در بیمارستان الزهرا(س) اصفهان انتخاب شدند. پس از آرامش کامل کودکان BAEP برای آنها انجام شد. با حدود 95 درصد اطمینان، 39.2 الی 66.6 درصد اختلال شنوایی وجود داشت. در ضمن 19 درصد کودکان مذکور اختلال تکلم آشکار داشتند.با توجه به نتایج بدست آمده لازم است تمامی کودکان زیر 4 سال مبتلا به مننژیت باکتریال پس از اتمام دوره درمان، مورد BAEP قرار گیرند و بر اساس آن، اقدامات لازم درمانی به موقع همراه با پیگیریهای مناسب انجام شود.