در این مقاله، با استفاده از مدل هامیلتونی بستگی قوی، یک روش تابع گرین تعمیم یافته و تکنیکهای تقسیم بندی لودین، بعضی از خواص اساسی رشته Poly(dG)-Poly(dC) مولکول DNA در ساختار SWNT/DNA/SWNT به صورت عددی بررسی می شود. مولکول DNA در مدل استخوان ماهی به صورت یک مولکول تخت با M سلول و 3 جایگاه (یک جایگاه برای هر زوج پایه و دو جایگاه برای اسکلت) در نظر گرفته می شود. مولکول DNA در این مدل بین دو نانولوله کربنی تک جداره نیمه- نامحدود به عنوان نانوالکترود قرار داده می شود. با اتکا به فرمولبندی لانداور، توجه خود را بر مطالعه گسیل الکترون و تعیین مشخصه های جریان- ولتاژ مولکول DNA در ساختار فوق متمرکز می کنیم. علاوه بر این، با اعمال پتانسیل الکتریکی بین دو انتهای مولکول DNA، نتایج ما نشان می دهد که افزایش ولتاژ خارجی و همچنین افزایش شعاع لوله الکترود منجر به افزایش قابل ملاحظه ای در رسانندگی سیستم می شود.

Poly (ethylene adipate) و نانوکامپوزیت Poly (ethylene adipate)/silica شامل 3 درصد وزنی SiO2 بوسیله روش درجا تهیه شدند. انجام آزمون برروی رفتار سنتیک بلورینگی غیر همدما توسط کالری متری روبشی تفاضلی (DSC) صورت گرفت. نتایج نشان داد که حضور نانوذرات سیلیکا به دلیل اثر هسته زایی ناهمگن این ذرات بر روی ماتریکس پلیمری، باعث افزایش سرعت فرآیند بلورینگی می شود. بر طبق نتایج به دست آمده، ترکیب روابط Avrami و Ozawa مدل بهتری را برای آزمودن این سیستم به دست می دهد.

در این تحقیق با هدف کنترل خوردگی و امکان کاربرد کلینیکی منیزیم، پوشش دولایه هیدروکسی ‏آپاتیت -پلی ‏لاکتیک‏ گلیکو لیک ‏اسید به ترتیب با روش های رسوب دهی الکتریکی و غوطه وری بر نمونه منیزیمی اعمال گردید. مشخصه ‏یابی پوشش ها با کمک پراش پرتو ایکس و میکروسکوپ الکترونی روبشی، نشان دهنده تشکیل یکنواخت پوشش ها با ضخامت µm 30 – 20 بر سطح منیزیم است. آزمون‏ الکتروشیمیایی پلاریزاسیون تافل بر نمونه ها نشان داد که با اعمال پوشش دو لایه هیدروکسی ‏آپاتیت- پلی ‏لاکتیک ‏گلایکولیک ‏اسید بر منیزیم، پتانسیل خوردگی از V 82/1- به V 4/1- افزایش و چگالی جریان خوردگی از µA/cm2 3/2 به µA/cm2 37/0 کاهش می‏ یابد. نتایج آزمون MTT نیز نشان داد که مقدار تکثیر سلولی در مجاورت عصاره 48 ساعته نمونه‏ های منیزیمی با پوشش دو لایه بیشتر شده است، که حکایت از کاهش مقدار یون آزاد شده از سطح منیزیم با کمک اعمال این پوشش ها است.

فرضیه : به منظور کاهش آلودگی های زیست محیطی، جایگزینی پلیمرهای پایه نفتی با مواد زیست تخریب پذیر اجتناب ناپذیر است. پلی(لاکتیک اسید) (PLA) به دلیل زیست تخریب پذیری و زیست سازگاری و نیز استحکام کششی زیاد یکی از جایگزین های مناسب برای پلیمرهای سنتزی بوده اما استفاده از آن به دلیل شکنندگی با محدودیت هایی همراه است.روش ها: در این پژوهش، آمیخته های PLA دارای %25 وزنی پلی( بوتیلن آدیپات-co-ترفتالات) (PBAT) تهیه شد  که پلیمری زیست تخریب پذیر و انعطاف پذیر است. نانوکامپوزیت های دارای 1 و  3phr نانورس  (کلویزیت 20A) نیز تهیه شدند. سپس، اثر سازگارکنندگی زنجیرافزا در این سامانه و خواص شکل شناسی، رئولوژیکی، مکانیکی و گرمایی تمام نمونه ها مطالعه شد.یافته ها: نتایج رئولوژی افزایش شایان توجه در مدول ذخیره و گران روی مختلط را در نمونه های دارای نانورس و زنجیرافزا نشان داد. تصاویر SEM، شکل شناسی قطره-ماتریس را برای نمونه ها مشخص کرد. نشان داده شد، فاز پراکنده PBAT در نانوکامپوزیت ها، به ویژه در نمونه دارای  3phr نانورس و 0.5 زنجیرافزا، کاهش زیادی یافته است (2.54µm به 1.15µm). نتایج آزمون های مکانیکی نشان داد، همه نانوکامپوزیت ها، به ویژه نمونه های دارای نانورس و زنجیرافزا، بهبود شایان توجهی را در خواص مکانیکی نسبت به PLA خالص نشان دادند (حدود 13.6 برابر افزایش طول تا پارگی و بیش از 2 برابر استحکام ضربه ای برای نانوکامپوزیت دارای  3phr نانورس و 0.5phr  زنجیرافزا). این یافته ها که نتایج رئولوژی و شکل شناسی را تأیید می کنند، اثر هم افزایی نانورس و زنجیرافزا را برای سازگارسازی آمیخته PLA/PBAT نشان می دهد. نتایج XRD افزایش فاصله صفحه های نانورس از یکدیگر را نشان داد که به نفوذ زنجیر های پلیمری در لایه های آن نسبت داده شد. نتایج آزمون DSC نیز حاکی از افزایش بلورینگی نمونه ها با وجود ذرات نانورس بود.

اگر چه از شناخت پاتوفیزیولوژی بیماری دیابت بیش از یکصد و بیست سال نمی گذرد اما به دلیل نشانه های بالینی واضح، شناخت آن به ازمنه بسیار قدیم باز می گردد. می توان گفت که در جوامع قدیمی بشری در نقاط مختلف دنیا به این بیماری کم و بیش توجه شده و برای درمان و مقابله با آن روش های درمانی متفاوت و غالبا بی اثری بکار گرفته می شده است که علت آن عدم شناخت پاتوفیزیولوژی بیماری بوده است. باید گفت سرآغاز درمان صحیح به سال 1888 باز می گردد که فون مریک (Von Merig) و مینکوسکی (Min Kovski) توانستند رابطه دیابت را با سلول های بتای جزایر لانگرهانس لوزالمعده نشان دهند.