توده های مطالعه شده در پهنه البرز باختری و زیر پهنه طارم قرار دارند. بیشتر رخنمون های توده های مورد مطالعه ترکیب مونزونیت و کوارتزمونزونیت دارند و درون نهشته های آتشفشانی- رسوبی ائوسن نفوذ کرده اند. این توده ها ماهیت شوشونیتی و متاآلومین دارند. بر پایه مطالعات ژئوشیمیایی، توده های مورد مطالعه از یک ماگمای غیراولیه حاصل شده اند که در شرایط پوسته قاره ای دچار تفریق و تحول شده است. در نمودارهای عنکبوتی بهنجار شده نسبت به گوشته اولیه و عناصر خاکی کمیاب بهنجار شده نسبت به کندریت، نمونه های مورد مطالعه از عناصر LREEs و LILEs غنی شدگی و از عناصر HFSEs تهی شدگی نشان می دهند. ماگمای اولیه منشأ توده های مورد مطالعه، از ذوب بخشی 1 تا 5 درصدی منشأ گوشته سنگ کره ای متاسوماتیسم شده توسط عوامل فرورانش و با ترکیب اسپینل لرزولیتی دارای رگه های فلوگوپیت فراوان ایجاد شده است. بر پایه سن سنجی های انجام شده به روش U-Pb (SHRIMP) روی بلورهای زیرکن، توده های مورد مطالعه در محدوده زمانی 37.8 تا 38.9 میلیون سال پیش و اشکوب پریابونین ائوسن پایانی، در یک محیط پس از برخورد جایگزین شده اند.

ترکیب عمومی توده گرانیتوئیدی چلتیان که در منتهی الیه جنوب شرقی زون سنندج-سیرجان قرار گرفته است، ترونجمیتی Al پایین با ماهیت تولئیتی تا ترانزیشنال می باشد. این توده درون نهشته های رسوبی-آتشفشانی اوایل مزوزوئیک نفوذ نموده است. برپایه سن سنجی بلورهای زیرکن که به روش(SHRIMP) Pb-U انجام شد، سن توده مورد مطالعه187. 5± 3. 2 میلیون سال برآورد شده است. توده مورد مطالعه دارای Al2O3 کمتر از 15wt. %، نسبت Sr/Y پایین، REE کمتر تفریق یافته و نسبت (La/Yb)N پایین می باشد. در نمودارهای عنکبوتی عادی شده نسبت به گوشته اولیه نمونه های مورد مطالعه غنی شدگی از عناصر LILEs مانند K، Rb، Ba و Th نسبت به HFSEs مانند Nb، Ta و Ti نشان می دهند که ویژگی شاخص سنگ های وابسته به کمان می باشد. براساس ویژگی های زمین شناسی و ژئوشیمیایی ماگمای منشأ توده مورد مطالعه از ذوب بخشی دهیدراسیون سنگ مادر مافیک با ترکیب آمفیبولیتی در فشار کم حاصل شده و در یک حوضه کششی وابسته به فرورانش در اوایل ژوراسیک میانی جایگزین شده است.

استافیلوکوکوس اورئوس از مهمترین باکتری های بیماری زا موجود در غذاهای دریایی است که باعث مسمومیت غذایی می شود و آنتروتوکسین تولیدی، یکی از عوامل گاستروآنتریت بعد از مصرف مواد غذائی شامل میگو و سایر آبزیان می باشد. هدف از انجام این مطالعه، بررسی میزان شیوع باکتری استافیلوکوکوس اورئوس در نمونه های ارجاعی به آزمایشگاه اداره کل دامپزشکی استان هرمزگان می-باشد. بدین منظور از 10 سردخانه متعلق به استان هرمزگان شهرستان بندرعباس نمونه گیری بصورت تصادفی بعمل آمد و سنجش حضور یا عدم حضور باکتری استافیلوکوکوس اورئوس به روش کشت باکتریایی در انواع نمونه میگوی دریایی و پرورشی منجمد انجام شد. از بین 100 نمونه از لحاظ آلودگی به استافیلوکوکوس اورئوس، نمونه ی مثبتی مشاهده نشد و همه ی نمونه ها منفی بود. با توجه به احتمال حضور استافیلوکوکوس اورئوس در میگو، لازم است استانداردهای کنترل کیفی توسط دامپزشکی، بهداشت و شیلات اعمال شود و صید، پرورش، تهیه، انجماد و حمل فرآورده های دریایی به دقت نظارت شود و از سلامت کارگران اطمینان حاصل شود. نتایج این مطالعه نشان می دهد که بیماری های قابل انتقال از طریق مواد غذایی با رعایت ضوابط بهداشتی قابل کنترل می باشند

متن کامل این مقاله به زبان انگلیسی می باشد. لطفا برای مشاهده متن کامل مقاله به بخش انگلیسی مراجعه فرمایید.لطفا برای مشاهده متن کامل این مقاله اینجا را کلیک کنید.

بدلیل سود آوری مناسب پرورش میگو در دهه 1370 این صنعت به سرعت در ایران رشد نمود ولی پس از سال 1380 بسیاری از مزارع با وجود اتمام ساخت و ساز آنها به دلیل عوامل مختلفی که سبب کاهش سود آوری تولید میگو شد، بدون استفاده رها شده است. هدف این تحقیق افزایش تولید مزارع در سال، کاهش روزهای پرورش در دوره دوم با استفاده از استخر نوزاد گاهی، کنترل ضریب تبدیل غذایی (FCR) و مدیریت تولید در سایت پرورش میگوی گواتر بود. 6 مرزعه خصوصی برای این پروژه انتخاب شد و 3 مزرعه با موفقیت دو دوره در سال زیر کشت میگو رفت. در سه مزرعه دیگر یک دوره پرورش در سال انجام شد. در مزارعه دو دوره میگوها در دوره دوم 52 روز را در استخر نوزاد گاهی گذراندند و پس از آن به استخرهای پرواری منتقل شدند. میگوهای تولید شده همه مزارع دوره اول و دوم، پیش از روز 128 پرورش، صید شدند. میانگین تولید در واحد هکتار در دوره اول و دوم بترتیب 1794 و 1691 کیلوگرم بود، ولی ضریب تبدیل غذایی در دوره دوم کاهش یافت و از 1.6 در دوره اول به 1.24 در دوره دوم رسید. میانگین کل تولید سالیانه در واحد هکتار به 3485 کیلوگرم در مزارعه دو دوره در سال رسید. میگوهای مزارع یک دوره در سال بطور میانگین در روز 145 پرورش صید شدند. میانگین تولید سالیانه در واحد هکتار و ضریب تبدیل غذایی در این مزارع بترتیب 2089 کیلوگرم و 1.65 بدست آمد. میزان کل تولید میگو در هر مزرعه با دو دوره پرورش بطور میانگین به 47114 کیلوگرم رسید که حدود 17 تن بیش از مزارعه یک دوره بود. نتایج این تحقیق نشان داد که پرورش دو دوره در سال میگو می تواند با یک برنامه از پیش تعیین شده، به آسانی در مرکز پرورش میگوی گواتر در سالهای آتی اجرا شود. برنامه زمانی برای پرورش دو دوره در سال برای سالهای آینده نیز ارایه گردید.

میزان صید در واحد تلاش (CPUE)، صید در واحد سطح (CPUA) و پراکنش میگوی موزی در آب های استان هرمزگان در فصل صید میگوی موزی در ماه های مهر و آبان سال 1392 با استفاده از تور ترال کفی با قطر چشمه 24 میلی متر مورد بررسی قرار گرفت. میزان صید کل و میانگین CPUE میگوی موزی در کل منطقه مطالعاتی به ترتیب 4102 کیلوگرم و 11.98±0.82 کیلوگرم بر ساعت به دست آمد. لایه عمقی کمتر از 10 متر با 1797 کیلوگرم و میانگین 15.9±1.83 کیلوگرم بر ساعت بیشترین میزان CPUE را به خود اختصاص داد. کمترین میزان CPUE در لایه عمقی 40-20 متر با 684 کیلوگرم و میانگین 8.41±0.9 کیلوگرم بر ساعت به دست آمد. CPUA کل در لایه های عمقی کمتر از 10، 20-10 و 40-20 به ترتیب 14261، 12865 و 5143 کیلوگرم بر مایل مربع به دست آمد. بیشترین میزان CPUA در لایه عمقی کمتر از 10 متر با 1190 کیلوگرم بر مایل مربع به دست آمد. بیشترین و کمترین میانگین CPUA به ترتیب در لایه عمقی کمتر از 10 متر با 126.21±14.53 کیلوگرم بر مایل مربع و لایه عمقی 40-20 متر با 66.79±7.21 کیلوگرم بر مایل مربع محاسبه شد. نتایج نشان داد که بیشترین پراکنش میگوی موزی در صیدگاه های میگوی استان هرمزگان در اعماق کمتر از 10 متر است.

این تحقیق در استخرهای پرورش میگوی سایت دلوار بوشهر در خلال بهمن ماه 1388تا آذر 1389 طی نمونه برداری های ماهیانه ماکروفون ها و میوفون های بستر 6 استخر از دو مزرعه مورد شناسایی و شمارش قرار گرفتند. در هر بار نمونه برداری عوامل محیطی شوری، اکسیژن و شرایط آب و هوایی ثبت گردید. در بررسی ماکروفون ها پرتاران، شکم پایان و دوکفه ای ها گروه های غالب بودند و بیشترین فراوانی میوفون ها در ماه های خرداد و تیر بوده است. مواد آلی بستر (به صورت درصد وزن خشک) در ماه خرداد حداقل بود و در ماه مهر بالاترین میزان را داشته است و اندازه دانه بندی رسوبات از 0.5 تا کمتر از 0.063 میلی متر بوده و درصد ذرات کوچکتر از .0630 میلی متر در نیمه دوم طول دوره پرورش میگو 75-90 درصد وزنی رسوبات را تشکیل داده بود. میانگین میزان برداشت و میانگین مصرف غذا در سطح 1.2 هکتار در مزرعه 2 حدود 2812.8 کیلوگرم بیشتر بوده و میانگین مصرف غذا در این مزرعه در سطح 1.2 هکتار نیز 5688.2 کیلوگرم بیشتر از مزرعه 1 بوده است و تفاوت معنی داری بین میانگین میزان برداشت و میزان مصرف غذا بین هر دو مزرعه وجود داشت.

این پژوهش در راستای پروژه پرورش دو بار در سال در مجتمع کشت و صنعت خلیج نای بند و در سال 1389 انجام گرفت. جهت بررسی هر دوره، 3 استخر خاکی 0.8 هکتاری که دارای شرایط پرورشی مشابه، سن پست لارو یکسان (PL12)، تراکم ذخیره سازی یکسان PL/m2  38-37 و در یک مزرعه بودند، انتخاب شد. دوره اول پرورش با ذخیره سازی از اواسط فروردین ماه شروع و پس از پرورش به مدت 93 روز در اواسط تیرماه برداشت استخرها صورت گرفت. دوره دوم پرورش از اواسط مرداد ماه شروع و پس از طی مدت 110 روز، برداشت استخرها در اوایل آذر ماه صورت گرفت. وزن میگو برداشت شده، بازماندگی، میزان برداشت و ضریب تبدیل غذایی در دوره اول به ترتیب 3.12±13.5 گرم، 2.27±80 درصد، 127±3200 کیلوگرم و 0.09±1.20 بود. این فاکتورهای در دوره دوم به ترتیب 3.31±17.5 گرم، 2.35±85 درصد، 119±4500 کیلوگرم و 0.05±1.09 بود. نتایج به دست آمده حاکی از بیشتر بودن تعداد روزهای پرورش، وزن میگو بالاتر، درصد بازماندگی بیشتر، میزان برداشت بیشتر در دوره دوم نسبت به دوره اول بود. پایین بودن ضریب تبدیل غذایی در دوره دوم هم حاکی از مساعد بودن شرایط پرورش در دوره دوم نسبت به دوره اول بوده و پرورش در دوره دوم اقتصادی تر بوده است. در مجموع 9600 کیلوگرم میگو در هکتار تولید شد که حاکی از افزایش سه برابری تولید نسبت به یک بار پرورش در مزارع جنوب ایران بوده است.

این تحقیق درسال 1391، به منظور تعیین میزان غذای مصرفی روزانه و هماوری مایسید گونه (Indomysis nybini)، از استخرهای نگهداری مولدین میگوی سفید هندی بندرکلاهی استان هرمزگان انجام گرفت. نمونه برداری در طی فصل پاییز انجام شد. آزمایش تعیین غذا با 4 تیمار 5= 1T، T2=10،T3=15 و T4=20 عدد ناپلی آرتمیا به ازا هر مایسید انجام شد. برای تعیین هماوری کیسه لاروی هر مایسید ماده شکافته و جوانهای موجود در کیسه زیر لوپ مورد شمارش قرارگرفتند. آزمایش تعیین میزان غذای مصرفی مایسیدها نشان داد که روزانه به طور متوسط 5-9.75±2.2 عدد ناپلی آرتمیا مصرف نمودند. نتایج تعیین هماوری نشان داد که میانگین تعداد لاروها 6.21±2.98 عدد به ازاء هر ماده بود. مایسید گونه (Indomysis nybini) که به عنوان اولین گونه شناسایی شده دراستان هرمزگان می باشد که دارای طول کل 5.5-8.2 میلیمتر بوده، هماوری آن بین 23- 2 عدد جوان بود. نتایج این تحقیق نشان داد که اندازه مایسید ماده در این گونه نقشی در تعداد جوانهای موجود در کیسه شکمی نداشت.