در صنعت گردشگری بخش های دولتی و خصوصی مکمل یکدیگر هستند و عدم وجود یکی از آنها باعث بروز ناکارآمدی دیگری می شود، لذا باید بخش دولتی و بخش خصوصی هر یک در جایگاه خود قرار بگیرند تا شاهد رشد و شکوفائی این صنعت باشیم. در این میان برنامه ریزی بلند مدت و کوتاه مدت به همراه برنامه ریزی استراتژیک می تواند زمینه های لازم جهت توسعه و گسترش این صنعت و نیز توسعه زیرساختهای گردشگری را فراهم بیاورد. در کشور ما فرصت های گردشگری فراوانی وجود دارد که تاکنون به آنها پرداخته نشده است. مدیریت کلان و متخصص در صنعت گردشگری حرف اول را می زند و باید فرصت ها را در کشور شناسائی کرده و آنها را در طرح جامع گردشگری بگنجاند و زمینه سرمایه گذاری خصوصی را در زیرساختهای سخت مانند هتل ها، رستوران ها و جاذبه ها مهیا کرد و دولت نیز زمینه توسعه زیرساختهای نرم مانند آموزش، فرهنگ و ایجاد امنیت را در کشور گسترش دهد. در این مقاله سعی گردیده تا در خصوص نقش زیرساختهای گردشگری به عنوان عاملی موثر در توسعه صنعت گردشگری مفاهیم اصلی بیان گردد. همچنین وضعیت این زیرساختها در ایران مورد بررسی قرار گیرد و علل عدم موفقیت زیرساختهای گردشگری کشور در رسیدن به اهداف از پیش تعیین شده نیز مورد نقد قرار بگیرد. در نهایت با پرداختن به علل عدم رشد کشور در این زمینه نسبت به سایر کشورهای منطقه، راهکارهایی در خصوص حل مشکلات این صنعت بیان گردد. روش تحقیق توصیفی - تحلیلی است و روش گردآوری اطلاعات به صورت استفاده از منابع کتابخانه ای و یافته های میدانی می باشد. داده ها و آمار به دست آمده با استفاده از مد ل SOWT مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفته و نتایج آن ارزیابی شده است. نتایج تحقیق حاکی از آن است که: دولت باید زمینه سرمایه گذاری را برای سرمایه گذاران خصوصی باز گذارد و سختی راه را برای آنان سهل کند. همچنین با انجام سرمایه گذاری های بلندمدت در زمینه توسعه صنعت گردشگری و فعالیتهای وابسته به آن زمینه های ورود گردشگر خارجی و بالطبع درآمد زایی به کشور را مهیا سازد.

تحقق مدیریت یکپارچه حریم شهری یکی از علل اصلی مؤثر بر یکپارچگی ساختار مدیریت شهری است. پژوهش حاضر با هدف بررسی جایگاه مدیریت یکپارچه حریم شهر تهران به روش توصیفی-تحلیلی تدوین شده و برای تجزیه و تحلیل داده ها از روش تلفیقی swot-dematel استفاده شده است. با استفاده از نظرات کارشناسان و خبرگان؛ مهمترین نقاط ضعف، قوت، فرصتها و تهدیدهای پیش روی مدیریت یکپارچه حریم شهر تهران جامعه استخراج شدند. نتایج تحقیق در بخش D+R، بین عوامل داخلی نشان میدهد که افزایش ناپایداری زیستمحیطی با کسب بیشترین امتیاز 7/88 و عدم تطبیق محدوده پیشنهادی با قوانین موجود با کسب امتیاز 7/40 در جایگاه اول و دوم واقع شده اند و اثرگذاری بیشتری در کاهش مدیریت یکپارچه این پهنه دارند. در بخش قوت ها نیز نتایج گویای آن است که عملیات سازی حریم مصوب پایتخت در طرح جامع شهر تهران و تنوع بسترهای محیطی در توسعه گردشگری با بیشترین وزن های حاصل از دیمتل در جایگاه های اول و دوم واقع شده اند و اثرگذاری بیشتری در مدیریت آن دارند. از سوی دیگر نتایج عوامل خارجی نشان می دهد که عدم یکپارچگی در مدیریت پهنه در جایگاه اول و عدم هماهنگی میان تصمیم گیران، مجریان و تصمیم سازان در مدیریت یکپارچه حریم پایتخت از عمده ترین و اثرگذارترین تهدیدات پیش روی محدوده مطالعاتی است. در نهایت از مهمترین فرصت های پیش رو می توان به مؤلفه های حمایت طرح های توسعه شهر تهران از پهنه مذکور و وجود مناطق گردشگری در این محدوده اشاره کرد.

تداوم بحران های محیط زیست، انسان را به ضرورت بازنگری در شیوه برخوردش با محیط زیست در جریان توسعه یافتگی واقف ساخت. بدین ترتیب با تغییر پارادایم توسعه از کلاسیک به امروزین، توسعه پایدار و از جمله مقوله های زیست محیطی به ارکان اصلی توسعه بدل شده اند و دستیابی به توسعه پایدار در گرو شناخت کامل از محیط زیست و منابع طبیعی و برنامه ریزی دقیق و راهبردی در این خصوص است. برنامه ریزی راهبردی از مناسب ترین شیوه ها برای دستیابی به اهداف مورد نظر به شمار می آید. در مقاله حاضر با توجه به هدف گذاری صورت گرفته برای توسعه نظام زیست محیطی روستا در بخش گندمان شهرستان بروجن در افق 10 ساله، برنامه ریزی راهبردی با تکیه بر مدل تجزیه و تحلیل SWOT مبنا قرار گرفت. در پایان به طور سیستماتیک، با در نظر داشتن نقاط ضعف و قوت (توانایی ها و منابع) و همچنین فرصت ها و تهدیدها (عوامل خارجی و جریانات تاثیرگذار) الگوی تهاجمی به عنوان الگوی اثربخش برای نظام زیست محیطی اتخاذ و راهبردها و اهداف کمی اولویت دار با توجه به این الگو شناخته شد و بین آنها پیوستگی برقرار گردید.

در دنیای امروز منابع، از جمله مواهب گران بها و کمیاب به شمار می آیند. به همین دلیل در چگونگی استفاده از این گونه مواهب، میان فعالیت های گوناگون انسانی در محیط طبیعی مانند زراعت و باغداری، جنگل و مرتع، صنعت و معدن، شهر و روستا و... رقابت وجود دارد.تخصیص عادلانه و عاقلانه زمین به این فعالیت ها، از مباحث مهم در امور برنامه ریزی است که اصطلاحا آمایش نامیده می شود. به عبارت دیگر آمایش، تنظیم رابطه میان انسان و فضا است و اصولا فعالیت های انسانی در فضا را شامل می شود و هدف از تنظیم این رابطه، بهره برداری منطقی از کلیه امکانات به منظور بهبود وضعیت مادی و معنوی جامعه در طول زمان است.نظر به این که رابطه آمایش و برنامه ریزی ناحیه ای در واقع فرآیندی است که از برهم کنش کارکردهای طبیعی و انسان ساخت در فضای جغرافیایی شکل می گیرد، با چنین نگاهی به آمایش و برنامه ریزی ناحیه ای در مرز جمهوری اسلامی ایران و کشور ترکمنستان این مقاله تدوین گردیده است.

اشتغال زنان در عرصه ی فرهنگی و به خصوص اقتصادی، تأثیرات مثبت و منفی بسیاری بر فضاهای شهری دارد. در این مقاله به بررسی و تحلیل نقش اشتغال زنان و اثرات مختلف آن در فضاهای شهری پرداخته شده است. روش پژوهش، توصیفی-تحلیلی بوده و تجزیه و تحلیل داده ها با مدل ترکیبی SWOT-AHP انجام شده است که با استفاده از آن به تحلیل نقاط قوت، ضعف، فرصت و تهدید و نیز امتیازدهی هرکدام از آن ها و تعیین اولویت دهی بین شاخص های اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی پرداختیم. جامعه آماری این تحقیق را زنان شاغل شهر کاشان تشکیل داده اند. با توجه به رویکرد مدل های تصمیم گیری از نظرات 50 تن از نخبگان و کارشناسان مطرح، به عنوان نمونه انتخاب شده است. امتیازدهی شاخص ها با طیف ساعتی صورت گرفت که پس از مشخص شدن امتیاز نهایی تمام شاخص ها، نقاط قوت، ضعف، فرصت و تهدید به صورت زوجی مقایسه شدند. نتایج نشان داد که تأثیر اشتغال زنان بر اقتصاد شهری با وزن 0. 647 بیشتر از سایر شاخص ها است. برای تعیین امتیاز نهایی شاخص های موردنظر در نقاط قوت، ضعف، فرصت و تهدید اولویت اول فرصت ها بودند که درمجموع ارزش تلفیقی بالاترین امتیاز را داشتند. مجموع ارزش تلفیقی نقاط قوت1. 68، ضعف 1. 56، فرصت3. 41، تهدید1. 77 هستند.

مدیریت مشارکتی جنگل، به عنوان الگویی برای توسعه پایدار جنگل، مردم محلی را برای داشتن نقشی مؤثر در سرنوشت-شان آماده می کند و آنها را قادر می سازد تا در فرآیند توسعه پایدار جنگل مشارکت نمایند. تحقیق حاضر، به شکاف بین وضع موجود و وضع مطلوب منطقه جنگلی بانکول، به عنوان یک دغدغه بنیادی نگاه می کند. لذا، این تحقیق با هدف تدوین سازوکارهای مدیریت مشارکتی منطقه ذکر شده اجرا شده است. روش تحقیق، روشی توصیفی و تحلیلی است به طوری که به کمک ابزار های متنوع ارزیابی مشارکتی روستایی (PRA)، اطلاعات مورد نیاز از ذینفعان محلی جمع آوری شد. سپس، با استفاده از مدل (SWOT) عوامل داخلی (نقاط ضعف و قوت) و عوامل خارجی (فرصت ها و تهدیدها) شناسایی شدند. برای ارزیابی و وزن دهی به عوامل داخلی (IF) و خارجی (EF) از فرایند ماتریس برنامه ریزی با سازوکار کمی (QSPM) استفاده شد. ماتریس عوامل داخلی با امتیاز 07/3 نشان می دهد که منطقه مطالعه شده نقاط قوت بیشتری نسبت به نقاط ضعف دارد. ماتریس عوامل خارجی با امتیاز 94/2 نشان می دهد که منطقه ذکر شده فرصت های بیشتری نسبت به تهدید ها دارد. نتایج نشان می دهد که منطقه مطالعه شده در جدول برنامه ریزی راهبردی، در شرایط تهاجمی (سازوکار های SO) قرار می گیرد و بر اساس تحلیل ماتریس برنامه ریزی با سازوکار کمی (QSPM)، سازوکار های (SO) بهترین سازوکارها برای مدیریت مشارکتی منطقه جنگلی بانکول هستند. بنابراین، در منطقه مورد مطالعه اگر بخواهیم به سمت سازوکارهای مدیریت مشارکتی حرکت کنیم باید به سازوکار های تهاجمی اولویت دهیم.