مقدمه: آدنوتونسیلکتومی یکی از شایع ترین اعمال جراحی در سر و گردن است. یکی از عوارض شایع وجود استفراغ بعد از عمل بوده که می تواند خطرات مهمی نظیر آسپیراسیون و مشکلات ریوی و هم چنین اختلال در تغذیه دهانی را در پیش داشته باشد.هدف: تعیین اثربخشی تزریق دگزامتازون در پیش گیری و کاهش استفراغ پس از عمل آدنوتونسیلکتومی می باشد.مواد و روش ها: این مطالعه به صورت کارآزمایی بالینی تصادفی ساده یک سور کور بوده و بر روی 162 بیمار مراجعه کننده جهت انجام عمل جراحی برداشتن لوزه در سنین 30-3 سالگی و در طی سال های 83 تا 85 صورت گرفته است. بیماران به دو گروه مساوی مورد و شاهد تقسیم شده و روش انجام بیهوشی و جراحی به صورت یکسان در هر دو گروه صورت گرفت. در گروه مورد پس از القا بیهوشی 0.5 میلی گرم به ازای هر کیلوگرم از وزن بدن تا حداکثر دوز 8 میلی گرم از دگزامتازون وریدی تزریق شد. در گروه شاهد به همان حجم از نرمال سالین استفاده شد. بیماران پس از پایان بیهوشی تحت کنترل و مراقبت از نظر استفراغ قرار گرفته و کلیه موارد قابل توجه در پرسش نامه درج گردید. اطلاعات جمع آوری شده با نرم افزار SPSS مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.نتایج: در این مطالعه 162 بیمار مورد بررسی قرارگرفتند. در گروهی که از دگزامتازون استفاده شده بود (گروه مورد) 34.6 درصد (28 نفر) دچار استفراغ شده و 65.4 درصد (53 نفر) استفراغ نداشتند. در گروه شاهد که از دگزامتازون استفاده نشده بود در 50.62 درصد (41 نفر) استفراغ بروز کرد و در 49.38 درصد (40 نفر) استفراغی دیده نشد. لذا در مقایسه دو گروه فوق توسط آزمون مجذور کای 2 میزان استفراغ در گروه مورد به صورت معنی داری از گروه شاهد کمتر بود (0.39=P).نتیجه گیری: در عمل جراحی لوزه تزریق دگزامتازون وریدی به صورت تک دوز در زمان القای بیهوشی می تواند موجب کاهش استفراغ و شروع زودتر تغذیه دهانی گردد.

مقدمه: به طور کلی داروهای ضد تهوعی که امروزه استفاده می شوند چندان موثر نیستند. آنتاگونیست های رسپتور سروتونین یک گروه جدید از داروهای ضد تهوع هستند که در بسیاری از شرایط برای درمان تهوع و استفراغ مفید می باشند.هدف: هدف در این مطالعه تعیین میزان تاثیر اندانسترون در پیش گیری از تهوع و استفراغ پس از عمل جراحی در مقایسه با متوکلوپرامید می باشد.مواد و روش ها: این تحقیق یک مطالعه کارآزمایی بالینی ساده تصادفی به روش دوسوکور، در 126 بیمار با ASA کلاس I و II * و سن 18 تا 65 سال که کاندید عمل جراحی باز شکم با بیهوشی عمومی بودند و به بیمارستان فارابی در طی سال های 1386-1387 مراجعه نموده بودند به منظور بررسی تاثیر دوز داخل وریدی اندانسترون 4 میلی گرم و متوکلوپرامید 10 میلی گرم در پیش گیری از تهوع و استفراغ پس از عمل، انجام شد. بیماران بر اساس جدول اعداد تصادفی به 2 گروه مساوی تقسیم شده (63 اندانسترون و 63 متوکلوپرامید) و در اتاق عمل داروی مورد نظر (اندانسترون 4 میلی گرم یا متوکلوپرامید 10 میلی گرم) را 30 دقیقه قبل از اتمام عمل تزریق نمودند. جهت تمامی بیماران از یک تکنیک بیهوشی و داروی آنالژزیک بسته به وزن بیمار استفاده گردید. نهایتا در 24 ساعت اول پس از عمل جراحی، مدت زمان تهوع، تعداد دفعات استفراغ و نیز داروی مورد لزوم برای درمان تهوع و استفراغ ثبت گردید.نتایج: در طی مدت زمان بررسی (24-0 ساعت) بین میزان بروز استفراغ در بیمارانی که اندانسترون دریافت کرده بودند (87.3%) و بیمارانی که متوکلوپرامید دریافت کرده بودند (73%)، اختلاف معنی داری مشاهده گردید (0.044=P) و تهوع نیز در بیمارانی که اندانسترون دریافت کرده بودند (71.4%) کمتر از بیمارانی که متوکلوپرامید دریافت کرده بودند (63.5%) دیده شد (0.342=P) و در گروه اندانسترون بیماران کمتری به داروی ضد تهوع کمکی پس از عمل جراحی نیاز پیدا کردند (P<0.05).نتیجه گیری: اندانسترون در پیش گیری از استفراغ طی 24 ساعت اول پس از عمل جراحی کارایی بیشتری نسبت به متوکلوپرامید دارد و تعداد دفعات استفراغ به طور قابل توجهی کمتر می باشد. اما اختلاف معنی داری در کنترل تهوع و استفراغ بین اندانسترون و متوکلوپرامید مشاهده نشد.

مقدمه: تهوع و استفراغ پس از عمل یک علامت شایع و ناخوشایند در دوره پس از عمل است که علل زیادی دارد، شامل داروهای بیهوشی و انتخاب القای بیهوشی.هدف: هدف این مطالعه ارزیابی شیوع تهوع و استفراغ پس از عمل جراحی هیسترکتومی به روش انجام بیهوشی عمومی با دو رژیم دارویی متفاوت پروپوفول و تیوپنتال است.مواد و روش ها: این تحقیق بالینی یک سو کور در بیمارستان آریای مشهد بین سال های 1387 و 1388 انجام شد. برای این مطالعه 104 بیمار زن 30 تا 60 ساله که در کلاس یک و دو انجمن متخصصین بیهوشی آمریکا قرار داشتند و برای انجام هیسترکتومی شکمی توسط یک جراح واحد به مدت تقریبی 30-25 دقیقه برنامه ریزی شده بودند به طور تصادفی تحت یکی از دو گروه زیر قرار می گرفتند: در گروه P (52 بیمار) القای بیهوشی با 2 mg/kg و نگهداری آن با 5 mg/kg/hr پروپوفول انجام می شد. در گروه T (52 بیمار) پس از القای بیهوشی با 5 mg/kg تیوپنتال سدیم، نگهداری آن با هالوتان به میزان 0.5 MAC انجام می شد. همه بیماران 4 mg/kg فنتانیل داخل وریدی، 0.6 mg/kg آتراکوریوم و اکسیژن و نیتروس اکسید به میزان مساوی گرفتند. سپس تعداد بیمارانی را که در اتاق ریکاوری، 6 و 24 ساعت پس از عمل تهوع و یا استفراغ را متحمل شده بودند ثبت شد.نتایج: در اتاق ریکاوری میزان تهوع در گروه P 5.8 درصد (3 بیمار) و در گروه 59.6 T درصد (31 بیمار) بود (P=0.001) در حالی که میزان استفراغ در گروه P 5.8 درصد (3 بیمار) و در گروه 28.8 T درصد (15 بیمار) بود (0.003=P). در 6 ساعت پس از عمل میزان تهوع و استفراغ در گروه P و T اختلاف معنی داری نداشتند (0.085=P). در 24 ساعت پس از عمل میزان تهوع در گروه 3.8 P درصد (2 بیمار) و در گروه 32.7 T درصد (17 بیمار) بود (0.001=P) در حالی که میزان استفراغ در گروه 1.9 درصد (1 بیمار) و در گروه 5.8 T درصد (3 بیمار) بود (0.618=P).نتیجه گیری: استفاده از پروپوفول برای القا و نگهداری بیهوشی عمومی نسبت به القا بیهوشی با تیوپتال سدیم و نگهداری آن با هالوتان نقش بهتری در کاهش بروز تهوع و استفراغ پس از عمل در زنانی که تحت هیسترکتومی شکمی قرار گرفتند، دارد.

سابقه و هدف: با توجه به شیوع بالای تهوع و استفراغ بارداری و عوارض شناخته شده آن و وجود گزارشات مبنی بر موفقیت زنجبیل در درمان این علائم و به منظور تعیین تاثیر کپسول زنجبیل بر تهوع و استفراغ بارداری این تحقیق بر روی مراجعین به مراکز بهداشتی درمانی اصفهان در سال 1381 انجام گرفت.مواد و روشها: تحقیق با طراحی کارآزمایی بالینی بر روی 67 نفر که بطور مستمر مراجعه نمودند، انجام گرفت. نمونه ها از نظر سن، سن حاملگی، تعداد بارداری و زایمان، وضعیت اشتغال و سطح تحصیلات مشابه بودند واز نظر شدت بیماری و سن حاملگی پس از مشابه سازی به طور تصادفی به دو گروه تقسیم شدند. 35 نفر در گروه شاهد و 32 نفر در گروه تجربی قرار گرفتند. در گروه تجربی کپسول زنجبیل با دوز 250 میلی گرم چهار بار در روز به مدت 4 روز و در گروه شاهد، پلاسبو محتوی لاکتوز با همان شکل و دستورالعمل تجویز گردید. تاثیر آنها بر شدت تهوع و دفعات استفراغ به مدت4 روز، روزی دو بار بررسی شد. تغییرات شدت تهوع در داخل هر گروه و بین دو گروه و نیز تغییرات دفعات استفراغ در داخل هر گروه و بین دو گروه مورد قضاوت آماری قرار گرفت.یافته ها: میانگین سنی گروه مورد 8/4 ± 1/24 و شاهد 5 ± 3/23 سال، سن حاملگی 3 ± 13 هفته و تعداد حاملگی 1.6±0.8 بود. بهبود شدت تهوع نسبت به قبل از درمان در گروه مورد (85%) درمقایسه با گروه شاهد (56%) بیشتر بود (p<0.01). کاهش دفعات استفراغ در گروه مورد (%50)بیشتر از گروه شاهد (9%) بود ((p<0.05.نتیجه گیری و توصیه ها: مصرف کپسول زنجبیل موجب بهبود شدت تهوع و دفعات استفراغ بارداری گردید. انجا م پژوهش مشابه بر روی تهوع و استفراغ شدید توصیه می شود.