به مدت کوتاهی پس از جنگ خلیج فارس هزاران نفر از سربازان بازگشته از جنگ خلیج فارس علائم بیماری مرموزی را نشان دادند که امروزه آن را بنام بیماری جنگ خلیج (Gulf WAR Illness) می شناسیم. با وجود مطالعات بسیار زیادی که توسط مراجع مختلفی (رسمی و یا بیطرف) انجام شده است. هنوز این بیماری بر اساس طبق بندی بین المللی بیماریها (ICD) به صورت ناشناخته (طبق بندی نشده) باقیمانده است و علت قطعی برای آن تعیین نشده است و دلیل بروز این عارضه را ناشی از مجموعه ای از عوامل گوناگون (روانی وفیزیکی) می دانند که در میان این ها نقش استفاده از سلاحهای حاوی اورانیوم فقیر شده (Depleted uranium) و عوامل بیولوژیک و شیمیایی از همه جالب تر و مهم تر می نماید. در این مقاله علاوه بر بررسی این بیماری به عوامل مطرح شده به خصوص عوارض ناشی از مصرف سلاحهای شیمیایی و بیولوژیک و انتشار اورانیوم ضعیف شده (DU) در منطقه جنگ خلیج پرداخته می شود.

یکی از مباحث پایدار در فلسفه سیاسی بازشناسی ریشه های پیدایش جنگ و ستیز در جامعه بشری است. تحلیل فلسفه جنگ و برقراری نسبت میان فلسفه و جنگ در وهله نخست تلاشی است دشوار. الکساندر موزلی متولد 1943 فیلسوف سیاسی معاصر و سردبیر دایره المعارف اینترنتی فلسفه که سالها عهده دار تدریس دروس فلسفه و اخلاق جنگ در دانشگاه های انگلستان از جمله مدرسه مطالعات اقتصادی لندن بوده مولف کتاب فلسفه ی جنگ (A Philosophy of WAR) که در سال 2002 منتشر شده می باشد. موزلی در این اثر تلاش می کند نسبت میان جنگ و فلسفه را که در ابتدای امر دو مقوله جدا تصور می شوند تبیین نماید. به باور موزلی جنگ به عنوان یک پدیده مخرب و ویرانگر کرارا اتفاق افتاده و می افتد چون به باور انسانها مربوط می شود. جنگ در همه ابعاد طبیعت، فرهنگ و اندیشه آدمیان ریشه دوانده و به تعبیر موزلی ما می جنگیم چون به جنگ باور داریم و اگر می خواهیم از جنگ فاصله بگیریم باید باورهایمان را تغییر دهیم. روش نگارنده این اثر روشی تحلیلی با رویکردی علی و فلسفی است. پرسش اصلی نویسنده کتاب «فلسفه جنگ» در این اثر بر این موضوع تمرکز یافته که چرا انسانها با یکدیگر می جنگند؟ و چگونه می توان از طریق تغییر باورها و نگرشها با این پدیده شوم و ویرانگر در میان انسانها و دولتها مقابله کرد؟

هدف از نگارش مقاله حاضر، پاسخ به چند پرسش نظری درباره هویت و جنگ است. هیچ یک از پرسش ها به طور مستقیم به منشا پیدایی هویت نمی پردازند، بلکه چگونگی تداوم حس هویت طی جنگ را آشکار می کنند. این پرسش ها عبارتند از:1 - چرا در بحث های نظری درباره جنگ، پرداختن به موضوع هویت اهمیت می یابد؟2 - چه ارتباطی میان هویت، معنایابی و جنگ می توان یافت؟3 - معنایابی، تا چه حد بحث از هویت را به ابعاد ذهنی مربوط می کند؟برای پاسخ گویی به پرسش های بالا، متغیر مستقل روایت به مثابه ظرفی که مظروف معنا در آن جای می گیرد - در نظر گرفته شده است هم چنین متغیر جنگ به مثابه متغیر درجه دومی که از طریق گزینش یا پررنگ کردن برخی روایت ها و کنار گذاشتن یا کم رنگ کردن برخی دیگر و دخل و تصرف در چینش و آرایش آن ها به منظور سامان دادن به چارچوب نظام غیریت ساز و مرزبندی با محیط، معنای خاصی را شکل می دهد و به مدد تحریک افراد به جست و جوی آن معانی، هویتی یکپارچه و منسجم را از خلال آن به روایت ها و معانی مستتر در آن ها بارور می کند.

جنگ به عنوان رخدادی سرنوشت ساز، زندگی و زبان مردم یک جامعه را تا دهه ها بعد تحت تاثیر قرار می دهد. برخی از پی آمدهای جنگ با نتیجه آن (پیروزی یا شکست) در ارتباط است و برخی هم ناشی از خود جنگ و استلزامات آن است. در مقاله حاضر، دو موضوع درباره دوره پس از جنگ، مورد توجه و تاکید قرار گرفته است: اول، پدیده روزمره شدن مرگ که در صورت تداوم و تعمیق می تواند به نهادینه شدن جایگاه مرگ در زندگی (مرگ اندیشی) منتهی شود و آثار خاص خود را به همراه دارد، دوم، تقسیم بندی ناراضیان از منطق و روند حاکم بر زندگی در دوره صلح و آرامش، به ویژه کسانی که می کوشند به نحو آرمان ها و ارزش های دوره گذشته را احیا کنند.

مقدمه: اسارت به عنوان یکی از پراسترس ترین رویدادهای زندگی است که تحول و دگرگونی های عمیق روانی- اجتماعی و جسمانی را برای فرد به دنبال دارد. هدف تحقیق حاضر بررسی میزان افسردگی در آزادگان است. فرضیه اصلی در این تحقیق بررسی رابطه میزان افسردگی در بین آزادگان جنگ تحمیلی عراق علیه ایران و نیز رابطه آن با اضطراب، خصومت و جسمانی سازی است.مواد و روش ها: مطالعه حاضر از نوع توصیفی است. تعداد 129 نفر از آزادگان شهر اصفهان که در اسارت رژیم عراق در طی جنگ تحمیلی بوده اند، سه ماه پس از آزادی در این تحقیق شرکت کرده اند. آزادگان پرسشنامه های شامل اطلاعات دموگرافیک، آزمون افسردگی بک و زیر مقیاس افسردگی از آزمون SCL-90 را تکمیل کردند. نتایج: نتایج نشان می دهند که اسرا در طی دوران اسارت رنج و محرومیت های متعدد محیطی، روانی و جسمانی را تحمل کرده و شاهد شکنجه همرزمان خود بوده و یا خود شکنجه شده اند. نتایج نشان می دهند که در بدو ورود آزادگان به میهن اسلامی اکثریت آزادگان فاقد افسردگی بوده و تنها 26% آنان از افسردگی رنج می بردند. بحث: انتظار می رود با گذشت زمان مشکلات روان شناختی آزادگان به دلیل محرومیت های دوران اسارت افزایش یابد. به علاوه یافته ها نشان دادند که بین افسردگی، اضطراب، خصومت و مشکلات جسمانی سازی در آزادگان افسرده رابطه معنادار وجود دارد.

شهرسازان و معماران در بازسازی­های بعد از جنگ در شهرهای تاریخی همواره با محدودیت­های زیادی روبرو هستند. توجه کردن به مورفولوژی شهری یا اولویت دادن به ایجاد سکونتگاه، دو موضوعی هستند که آن ها در مقابل خود دارند. برخی با توجه به مورفولوژی شهری و زبان معماری اقدام به طراحی می­کنند و برخی دیگر بی­توجه به آن. حال آنکه موفقیت در دست­یابی به اهداف طرح را مردمانی تعیین می­کنند که از آن پس در آن شهر می­زیند. مطالعه بازسازی­های پس از جنگ در شهر دزفول گواهی است بر عدم موفقیت طرح­های بازسازی پس از جنگ از منظر کالبدی، اجتماعی و فرهنگی. خواندن بافت تاریخی شهر پس از بحران با استناد به داده­های قبل از جنگ، بر اساس زبان معماری و مورفولوژی شهری، می­تواند در بازسازی ساختارمند پس از جنگ مؤثر باشد. تعیین مورفولوژی و امتداد بافت شهری و برهم­گذاری لایه­های مختلف شکل­گیری شهر در دوران­های مختلف، پایه و اساسی را مشخص خواهد کرد که بر اساس آن می­توان متدلوژی بازسازی پس از جنگ را هم در درون بافت تاریخی، هم خارج از مرزهای موجود آن تعیین کرد. در این پژوهش برای دست­یابی به یک مدل منطقی در بازسازی شهرهای تاریخی پس از جنگ، مورفولوژی شهر دزفول در سال­های قبل و بعد از جنگ مورد بررسی قرار گرفت. بررسی­های ما نشان می­دهد که ساختار کالبدی و اجتماعی – فرهنگی شهر دزفول پس از بازسازی­های انجام شده از سال 1360 به بعد تغییر کرده است. پروتکل پیشنهادی ما نحوه بازسازی شهر دزفول پس از جنگ را مشخص می­کند. بر این اساس 65 درصد از ساخت و سازها خارج از ساختار ریخت­شناسی شهر؛25 درصد به مورفولوژی شهری نزدیک، و تنها 10 درصد از ساخت و سازهای بعد از جنگ با مورفولوژی هماهنگی دارند.

گونه شناسی روایت های جنگ در مقاله حاضر با کار بست چارچوب نظری میشل فوکور در دیرینه شناسی و وام گیری از مفاهیمی که وی برای نشان دادن تعیین حدود معرفت و تاکید بر امکان متفاوت اندیشیدن برای دست یابی به معرفت جدید از آن ها بهره مند شده، صورت گرفته است تا به کمک روش مذکور به چهار مهم اهتمام کند:نخست، وضعیت فعلی روایت های جنگ را در پیوند با آن چه از زمان جنگ تاکنون در روایت گری جنگ گذشته است، نشان دهد.دوم، با ردیابی تاریخی از وضعیت حاضر روایت های جنگ، در عادات عملی و ذهنی مخاطبان خویش درباره بداهت این روایت ها انقطاع ایجاد کند.سوم، به واسطه این انقطاع، امکان ذهنی - به مثابه مقدمه امکان عینی - ظهور و بروز روایت های دیگری از جنگ را فراهم آورد.و چهارم، از این طریق اذهان را به تفکری دیگرگونه درباره جنگ به مدد روایت های جنگ برانگیزد.