سابقه و هدف: سندرم تحریک بیش از حد تخمدان، یک عارضه پاتروژنیک تهدید کننده حیات در سیکلهای تحریک تخمک گذاری می باشد. با توجه به عوارض تزریق HCG، وجود گزارشهایی مبنی بر موفقیت و بی خطر بودن آگونیست GnRH در کشورهای دیگر و عدم وجود گزارشی از تجربه آن در ایران، به منظور تعیین تاثیر آن در سیکلهای تحریک تخمک گذاری در معرض خطر OHSS این تحقیقی در مراجعین به بیمارستان میرزا کوچک خان در سال 83 انجام شد. از آنجایی که تزریق HCG نقش اصلی را در ایجاد سندرم مزبور دارد، در آن دسته از سیکلهای تحریک تخمک گذاری که تعداد فولیکولها و سطح استرادیول افزایش یافته است از تزریق HCG خودداری میشود. در این مطالعه از تزریق آگونیست هورمون آزاد کننده گنادوتروپین جهت بلوغ نهایی اووسیت و تحریک اوولاسیون استفاده شده است تا به این وسیله هم از بروز OHSS جلوگیری شود و هم مانع از کنسل شدن سیکل گردد.مواد و روشها: تحقیق با طراحی کارآزمایی بالینی روی خانمهای با سیکل تحریک تخمک گذاری به همراه IUI و واجد شرایط انجام گرفت. بیماران به طور تصادفی به دو گروه مورد (دریافت کننده آگونیست GnRH) و گروه شاهد (عدم دریافت آن) تقسیم شدند. سطح پلاسمایی پروژسترون در روز 21 یا 23 سیکل قاعدگی در دو گروه اندازه گیری شد و پیگیری بیماران از نظر بروز تخمک گذاری، حاملگی و یا سندرم تحریک بیش از حد تخمدان انجام و مورد قضاوت آماری قرار گرفت.یافته ها: از 70 بیمار واجد شرایط، 34 بیمار بررسی شدند. بیماران به لحاظ سن و سطح استرادیول مشابه بودند. میزان بروز تخمک گذاری در گروه مورد 50 و در گروه شاهد 1/47 درصد بود که از نظر آماری معنی دار نبود. هیچ موردی از سندرم تحریک بیش از حد تخمدان در دو گروه مشاهده نشد.نتیجه گیری: به نظر می رسد تزریق آگونیست هورمون آزاد کننده گنادوتروپین در سیکل دچار تحریک بیش از حد موجب موفقیت درمانی و جلوگیری از بروز OHSS خواهد شد لذا استفاده از آن توصیه می گردد.

باروری و اوولاسیون تحت تاثیر بسیاری از عوامل هورمونی و دارویی است. یکی از داروهایی که احتمال می رود با تغییرات نروترانسمیتری از جمله دوپامین بتواند بر اوولاسیون اثر بگذارد، هایپریسین می باشد. هایپریسین یکی از اجزای اصلی گیاه علف چای (Hypericum perforatum L.) می باشد. از هایپریسین برای درمان افسردگی استفاده می شود که یکی از عوارض مهم آن ایجاد حساسیت به نور است. در این مطالعه تاثیر هایپریسین بر روی اوولاسیوان موش صحرایی بررسی شد. بررسی حاضر بر روی 30 سر موش صحرایی ماده سالم نابالغ 25 روزه به صورت زیر انجام شد. در روز اول در ساعت 9 صبح هورمون PMSG در تمامی موش های صحرایی بجز گروه شاهد تجویز شد. گروه شاهد بدون دریافت دارو و با شرایط تقریبا یکسان با سایر گروه ها نگهداری شدند. در روز دوم تزریقی انجام نشد، اما در روز سوم گروه کنترل مثبت اول در ساعت سه بعدازظهر گنادورولین را با دوز 800 نانوگرم به صورت زیرجلدی دریافت نمودند. گروه کنترل مثبت دوم ساعت یک بعدازظهر فنوباربیتال را با دوز 4mg/kg از راه داخل صفاقی دریافت کردند. گروه کنترل مثبت سوم ساعت یک بعدازظهر فنوباربیتال را با دوز 4mg/kg از راه داخل صفاقی و دو ساعت بعد GnRH را با دوز 800 نانوگرم به صورت زیرجلدی دریافت نمودند. موش های صحرایی گروه آزمایش اول همانند گروه کنترل مثبت سوم بود، ولی علاوه بر آن هایپریسین را با دوز 25mg/kg به صورت خوراکی30  دقیقه قبل از تجویز فنوباربیتال دریافت کردند. گروه آزمایش دوم همانند گروه آزمایش اول بود ولی هایپریسین با دوز 50mg/kg دریافت کردند. در روز چهارم در ساعت 9 صبح موش های صحرایی آسان کشی و تعداد فولیکول های رسیده، فولیکول های پر خون و جسم خونی بر روی تخمدان ها شمارش گردید. نتایج نشان داد که تجویز هایپریسین رشد فولیکولی را افزایش داده و بر تعداد فولیکول های رسیده و جسم خونی می افزاید و اوولاسیون را تشدید می کند، به طوری که تعداد زیادی از تخمک ها به وسیله این دارو در مقایسه با گروه های کنترل اووله شدند. البته اظهارنظر قطعی در مورد چگونگی تاثیر هایپریسین نیازمند اندازه گیری هورمون ها و میانجی های شیمیایی مداخله کننده می باشد.