در این پژوهش عملکرد یک سیستم ردیاب خورشیدی در روزهای ابری و نیمه ابری مورد مطالعه قرار گرفته است. به منظور تشخیص حرکت در هر استقرار از یک جفت مقاومت نوری استفاده شده و همچنین، به منظور کاهش مصرف محرک‏ها (موتورهای الکتریکی) و کاهش دفعات خاموش و روشن شدن آن ها، حداقل حد نصاب تفاوت میان اختلاف پتانسیل قرائت شدۀ دو سر مقاومت‏های نوری تعریف شده است. سازه و سیستم کنترل ردیاب خورشیدی امکان کالیبراسیون از سه راه فراهم می‏آورند. همچنین، سازه به گونه‏ای طراحی شده است که امکان نصب تعدادی زوج از یک نوع پنل فتوولتائیک فراهم آید. عملکرد سیستم ردیاب خورشیدی در دو حالت ابری و نیمه‏ابری با یک سازه با امکان استقرار در هر زاویۀ دلخواه در راستای افق مورد مطالعه قرار گرفته است. زاویۀ استقرار سازه بدون ردیاب خورشیدی، به صورت دستی بر بهترین زاویه قرار داده شده است. مقایسۀ توان خروجی پنل نصب‏شده روی سازۀ متحرک و ثابت نشان می‏دهد در برخی از ساعات ابری امکان دارد پنل فتوولتائیک نصب شده روی سازۀ متحرک توان الکتریکی اندکی کمتر از توان الکتریکی تولیدی پنل فتوولتائیک نصب شده روی سازۀ ثابت داشته باشد و این مسئله به دلیل حد نصاب تعریف شده از تفاوت دو مقاومت نوری به منظور دنبال کردن خورشید است. همچنین، بررسی‏ها نشان می‏دهد به محض رفع ابر و دریافت تابش خورشید، سیستم ردیاب خورشید بر استقرار بهینه قرار می‏گیرد. نتایج نشان می‏دهد انرژی الکتریکی تولیدی پنل فتوولتائیک در صورت استفاده از ردیاب خورشیدی به میزان 2/18 درصد نسبت به استفاده از سازۀ ثابت (اما قرارگرفته روی زاویۀ بهینه نسبت به افق) افزایش می‏یابد.

رایانش ابری مدلی برای ارایه خدمات در فناوری اطلاعات است که امکان ذخیره سازی یا پردازش اطلاعات در بستر اینترنت یا شبکه های خصوصی را فراهم می کند. قراردادهایی که میان ارایه دهندگان و کاربران خدمات رایانش ابری منعقد می شوند، عمدتا از نوع قراردادهای استاندارد یا الحاقی هستند که کاربر با کلیک روی گزینه «موافقم» در وب سایت ارایه دهنده، آن را قبول می کند. لیکن در مواردی که شرکت ها و سازمان های بزرگ طرف قرارداد هستند، مفاد قرارداد مورد مذاکره قرار می گیرد. در این مقاله، برای ترسیم رژیم حقوقی این قراردادها، بیش از 30 قرارداد خارجی و 14 قرارداد ایرانی مورد بررسی قرارگرفته و شروط متداول در قراردادهای استاندارد رایانش ابری بر اساس موضوع به سه دسته شروط مربوط به داده ها، شروط مربوط به مسیولیت و سایر شروط تقسیم بندی شده اند. سپس اعتبار آنها در نظام حقوقی ایران و در مواردی در اتحادیه اروپا و ایالات متحده آمریکا تبیین شده است. مطالعه نشان می دهد که قالب این قراردادها در نظام های حقوقی مختلف نسبتا یکسان بوده، ولی مبانی توجیهی متفاوتی نسبت به توصیف و اعتبار قراردادهای رایانش وجود دارد. قراردادهای متداول در ایران نیز شباهت های زیادی با قراردادهای خارجی دارند و این نوع قراردادها را می توان در زمره قراردادهای آزاد قلمداد کرد.