استعمار، تنها به غارت دارایی ها و نعمتهای آفریقا و یغمای منابع سرشار این قاره پهناور اکتفا نکرد و با خدمت گرفتن سیاهان در مزارع و ارتش، نهایت بهره را از نیروی انسانی آن برد. جور و ستم زالوصفتانِ سفیدپوست همچون داغی بر دل مردم رنج کشیده آفریقا به یادگار مانده است. چگونه می توان درد اجداد و نیاکان خود را از یاد برد؟ آتش کینه و حقد گذشته را با کدام آب می توان خاموش کرد؟احمدو کوروما (Ahmadou Kourouma) نویسنده ساحل عاجی، ذلت و خواری پدران خود را فراموش نکرده است. او در رمان سیاسی انتقادی خود منه، تحقیر و تحریک outrages et défis) (Monné، داستان ورود استعمار و پی آمدهای آن را نقل می کند. سالها بعد از انتشار این رمان، کوروما ادامه ماجرای مصائب کشورهای آفریقایی را در کتاب دیگری به نام در انتظار رای حیوانات وحشی (En attendant le vote des bêtes sauvages) حکایت می کند. این بار هدف انتقادهای گزنده او دیکتاتورهای آفریقایی و حکومتهای خونریز آنها می باشند. احمدو کوروما زشت ترین صحنه های تاریخ بشر را با زبانی طنز آمیز و شاد به تصویر می کشد و بی پروا، پرده از جنایات استعمارگران و دست نشاندگان آنها بر می دارد. خامه قدرتمند و سبک منحصر به فرد این نویسنده مستعد، حربه او برای مبارزه و ارشاد و افشاگری است. در این مقاله به بررسی دو دوره عمده درتاریخ کشورهای آفریقای سیاه یعنی دوران استعمار و دوران استقلال یا استعمار نو از نگاه انتقادی احمدو کوروما می پردازیم.