افزودنی های اکسیژن دار برای اهدافی مانند افزایش عدد اکتان، بهبود عوامل عملکردی موتور و کاهش آلاینده های خروجی، به بنزین پایه افزوده می شوند. در ایران از متیل ترشیاری بوتیل اتر به عنوان افزودنی بنزین پایه استفاده شده که بدلیل آثار مخرب زیست محیطی، کشور ما نیز مانند دیگر کشورهای پیشرفته، باید به دنبال جایگزینی برای این افزودنی باشد. ترکیب بنزین پایه و افزودنی های سوختی بیش تر شامل محدودیت هایی از قبیل افزایش میزان فراریت، فشار بخار بنزین و کاهش ارزش حرارتی سوخت حاصله است. در این تحقیق اتانول، ترشیاری بوتیل الکل و متیل ترشیاری بوتیل اتر در نسبت های حجمی 2.5، 5، 7.5، 10، 15و 20 با بنزین پایه پالایشگاه تهران ترکیب شده و رفتار فراریت سوخت حاصله بر اساس استانداردهای ASTM مورد ارزیابی قرار گرفت. نتایج حاصله بیانگر آن است که در صورت استفاده از اتانول به عنوان افزودنی سوختی، باید تغییراتی در فرمول بنزین پایه انجام شود که خود اثر نامطلوبی بر مشخصه های دیگر سوخت از جمله عدد اکتان دارد، حال آنکه افزودن ترشیاری بوتیل الکل به بنزین، فشار بخار بنزین را به میزان ناچیزی افزایش داده و نیازی به جایگزینی ترکیبات سبک بنزین پایه با ترکیبات سنگین تر برای کاهش فشار بخار بنزین ندارد.

ذخیره سازی مقادیر زیاد هیدروژن در فشارهای ایمن، عامل کلیدی در ایجاد یک اقتصاد مبتنی بر هیدروژن می باشد. در طی سال های اخیر، با گسترش اقتصاد هیدروژنی و خودروهای مجهز به پیل سوختی، نحوه ذخیره سازی و انتقال مقادیر هیدروژن، مشکلی اساسی در راه این برنامه بوده است. امروزه روش های ذخیره سازی بسیاری در دسترس هستند. بجز فناوری های کلاسیک از جمله فشرده سازی و مایع سازی، فناوری های در حال توسعه همچون ذخیره سازی بر اساس واکنش های شیمیایی (مانند آمونیاک)، و واکنش های فیزیکی (مانند نانو تیوب های کربن) نیز عمل ذخیره سازی را انجام می دهند. در کنار این فناوری ها، تکنولوژی جدیدی نیز در حال شکل گیری است که بر پایه کلتریت های هیدرات به عنوان منبع ذخیره سازی و حمل هیدروژن استوار است. در این مقاله سعی شده است به تفصیل امکان ذخیره سازی هیدروژن در هیدرات و مدل های ترمودینامیکی ارایه شده برای هیدرات هیدروژن بررسی گردد.

در این مقاله کاربرد زئولیتها کرکینگ کاتالیستی سیال توضیح داده شده است. استفاده از افزودنی های زئولیتی برای تولید اولفین های سبک و کاهش آلودگی ها کامل شرح داده شده است. دلیل کاربر زئولیتها در تولید اولفین های سبک و کاهش آلودگی ها، وجود سایت های اسیدی فعال در زئولیتها می باشد.

یک حوزه تحقیقاتی حیاتی که در مطالعات قبلی در مورد مواد نانو سیلیس نادیده گرفته شده است، درک چگونگی تأثیر ویژگی های فیزیکی آن بر رفتار نهایی آن به عنوان یک کامپوزیت در هنگام افزودن به قیر است. این مطالعه با هدف درک امکان سنجی اصلاح نانو سیلیس با قیر بر اساس ویژگی های قیر انجام شد. قیر با عیار نفوذ 60/70 با افزودن (2%، 4% و 6%) نانو سیلیس به وزن آسفالت تهیه شد. ابتدا خواص مواد نانو سیلیس و قیر مورد بررسی قرار گرفت. برای تهیه قیر اصلاح شده در دمای 140 درجه سانتیگراد حرارت داده شد و توسط میکسر مکانیکی با سرعت 2000 دور در دقیقه برای مدت زمان­های مختلف اختلاط (30 تا 60) دقیقه مخلوط شد. قیر اصلاح شده برای خواص رئولوژیکی از جمله درجه نفوذ، دمای نقطه نرم شدن، شاخص نفوذ، ویسکوزیته چرخشی بروکفیلد و آزمایش شکل پذیری مورد بررسی قرار گرفت. نتایج نشان می دهد که سفتی قیر اصلاح شده بر اساس خواص رئولوژیکی افزایش می یابد و حساسیت دما با افزایش درصد نانوسیلیس کاهش می یابد. نانو سیلیس 4 درصد بر حسب وزن آسفالت، خواص مرسوم قیر اصلاح شده را افزایش داد و در شرایط آب و هوایی گرم مناسب شد. در حالی که شکل­پذیری آسفالت اصلاح شده با افزایش درصد نانو سیلیس کاهش می­یابد، به دلیل سفتی و تجمع افزایش می­یابد. در نهایت، زمان اختلاط طولانی تر تا بیش از 60 دقیقه تأثیر نامطلوبی بر خاصیت شکل پذیری داشت و منجر به تجمع قیر اصلاح شده نانوسیلیکا شد.

در این تحقیق تأثیر استفاده از دو نوع پودر مختلف کاربید سیلیسیم شامل SiC-1 (β-SiC) و SiC-2 (β-SiC+α-SiC) و هم چنین مقادیر مختلف افزودنی CaO شامل 0، 4/0 و 8/0 درصد وزنی بر رفتار سینتر SiC سینتر شده به روش بدون فشار با سیستم افزودنی Al2O3-Y2O3-CaO مورد بررسی قرار گرفته است. در تمامی نمونه ها نسبت مولی Al2O3: Y2O3 برابر با 3: 2 و مجموع درصد وزنی افزودنی ها در مقدار ثابت 9 درصد وزنی ثابت در نظر گرفته شد. نمونه ها در دمای 1900 درجه ی سانتی-گراد به مدت 1 ساعت در اتمسفر آرگون سینتر شدند. نتایج نشان دهنده این است که چگالی نسبی، مدول الاستیک، میکروسختی و چقرمگی شکست نمونه های سینتر شده از پودر SiC-2 بیشتر از پودر SiC-1 می باشد. هم چنین با افزودن CaO تا 4/0 درصد وزنی در هر دو نوع پودر سینترپذیری افزایش یافته و سپس با افزایش آن تا 8/0 درصد وزنی سینترپذیری کاهش یافته است. بیشترین میزان چگالی نسبی و مدول الاستیک در نمونه های سینتر شده توسط پودر SiC-1 به ترتیب برابر با 86/80 درصد و GPa 11± 99/273 و در نمونه های سینتر شده توسط پودر SiC-2 به ترتیب برابر با 34/92 درصد و GPa 4/8 ± 55/344 است. هم چنین بیشترین میزان میکروسختی و چقرمگی شکست در نمونه های سینتر شده توسط پودر SiC-2 در 4/0 درصد وزنی CaO و به ترتیب برابر با GPa 82/0± 51/19و MPa. 5/0± 7/4 به دست آمده است.