مقدمه: التیام آسیب های پوستی ناشی از تروما، جراحی و بیماری های مزمن همچنان به عنوان یک مشکل بالینی قابل توجه باقی است. اخیرا پیدایش هورمون رشد نوترکیب انسانی، تعدیل التیام را امکان پذیر ساخته است. اگرچه شمار فزاینده از مقالات به گزارش اثر مطلوب هورمون رشد بر التیام زخم پرداخته اند، برخی مطالعات چنین تاثیری را نفی کرده اند. در واقع عوارض استفاده سیستمیک از هورمون رشد به درستی شناخته نشده است. این مطالعه تلاشی برای شناخت اثر واقعی تجویز موضعی و سیستمیک و با دوز پایین هورمون رشد نوترکیب انسانی بر التیام زخم های پوستی است.روش ها: تعداد 30 رات ویستار به وزن 250 تا 400 گرم انتخاب شدند. رات ها بیهوش شده و به طور تصادفی در دو گروه مورد (که به سطح زخم آنها هورمون نوترکیب انسانی به طور موضعی مالیده شد) و کنترل (که به زخم آنها سالین هم حجم مالیده شد) تقسیم شدند. 7، 10، 14 و 17 روز پس از عمل رات ها مورد معاینه فیزیکی قرار گرفتند و بستر زخم آنها از لحاظ کمی رتبه بندی شد. اختلاف بین دو گروه مورد تحلیل قرار گرفت. مقادیر P کمتر از 5 درصد معنی دار تلقی شد. نتایج: در گروه مورد هیچگونه واکنش حساسیتی در اطراف زخم دیده نشد. در تمام روزها سرعت التیام زخم در دو گروه به طور معنی داری متفاوت بود (مقدار P در روزهای 7، 10، 14، 17 و 21 به ترتیب معادل 0.005، 0.008، 0.014، 0.025 و 0.046 بود).نتیجه گیری: در این کارآزمایی حیوانی التیام پوستی در دو گروه کنترل و شاهد متفاوت بود. ملاک مقایسه دو گروه را وضعیت بستر زخم در نظر گرفتیم. در روزهای معاینه، اختلاف بین دو گروه معنی دار بود. ما از هورمون نوترکیب انسانی با دوز پایین استفاده نمودیم که باعث بهبود روند التیام گشت. اثرات تجویز دراز مدت هورمون نوترکیب انسانی بر تشکیل جوشگاه زخم در انسان هنوز شناخته نشده و محتاج مطالعات بیشتری است.

اصولا در درمان سوختگیها زمان بستری شدن در بیمارستان، مقدار هزینه ای که صرف درمان می شود، مقدار نیروی انسانی که به کار گرفته می شود، ایجاد حداقل عوارض پس از بهبودی، نکاتی هستند که در سوختگیهای اندام و به خصوص دستها و پاها باید در درجه اهمیت خاص قرار گیرند. این تحقیق یک کار آزمایی بالینی است که تاثیر یک روش درمانی (پانسمان بیولوژیک با استفاده از آمنیون) بر روند التیام، میزان عفونت و شدت درد زخمهای سوختگی را مورد مطالعه و بررسی قرار داده است.در این مطالعه 40 بیمار با سوختگی درجه 2 عمقی در اندامهای غیر محوری بررسی شدند. نمونه ها به روش نمونه گیری پواسن انتخاب شدند. روش کار به اینگونه بود که آمنیون از پلاسنتای زنانی که تحت عمل سزارین قرار گرفته بودند تهیه می شد و پس از انجام آزمایشات هپاتیت B، ایدز، سیفی لیس و کشت، روی زخم بیمارانی که دارای مشخصات واحدهای مورد پژوهش بودند، قرار داده می شد و طی روزهای مختلف وضعیت زخم از نظر التیام و شدت درد، با چک لیست مربوط به درد کنترل می شد و در صورت بروز علایم احتمالی عفونت زخم، کشت همزمان خون و ترشحات زخم به عمل می آمد و میزان بروز عفونت مورد بررسی قرار می گرفت.میانگین مدت زمان التیام کامل زخم سوختگی در واحدهای مورد پژوهش 12.03 روز بود. در حالی که در سایر آمارهای ارایه شده، مدت زمان التیام زخمهای سوختگی نیمه ضخامت عمقی بیش از 3 هفته می باشد. میزان بروز عفونت در بیماران تحت بررسی 2.5% بود که آلودگی به سود و مونا وجود داشت در حالی که در آمارهای ارایه شده 9% آلودگی به سودومونا وجود داشته است. همچنین کاهش درد در واحدهای تحت بررسی وجود داشت.نتایج مطالعه موید آن بود که استفاده از پانسمان بیولوژیک (آمنیون) در زخمهای سوختگی درجه 2 موجب کاهش میزان عفونت (2.5%)، تسریع التیام زخم و کاهش نیاز به داروی ضد درد داشته که علت آن چسبیدن آمنیون به زخم و پوشیده شدن پایانه های عصبی می باشد.

در بالین، بلافاصله بعد از ایجاد زخم، کلونیزاسیون میکربی رخ می دهد. اثر کلونیزاسیون میکربی بر فرایند التیام زخم بسیار مهم است و به علت اثرات اقتصادی و اجتماعی ناشی از زخم ها، تحقیقات خاص به منظور ارزیابی عوامل درمانی جدید که بتوانند التیام زخم را تسریع کنند و از بروز زخم های مزمن ممانعت کنند، ضروری به نظر می رسد. امروزه باکتری درمانی یک راه امید بخش برای مقابله با عفونت های مقاوم به دارو است که با استفاده از باکتری های بی ضرر از جایگزینی عوامل بیماری زا جلوگیری می شود. در چند سال اخیر، مطالعه بر روی میکروارگانیسم های پروبیوتیک و استفاده از آن ها در درمان عفونت های زخم مورد توجه محققان قرارگرفته است. پروبیوتیک ها این توانایی را دارند که قدرت سیستم دفاعی بدن را افزایش دهند، واکنش های ضد التهابی ایجاد کنند و فرایند التیام زخم را با تجمع سلول های التهابی در محل زخم تسریع کنند.

سابقه و هدف: زخمهای ناشی از سوختگی یکی از دیر بهبودترین زخمها می باشند. درمان صحیح و مراقبت از زخم جهت افزایش سرعت بهبودی، همچنین جلوگیری از مزمن شدن و عفونت آن همواره مدنظر بوده است. لذا این مطالعه به منظور بررسی اثرات عسل گیاه کلپوره بر فرایند التیام زخم سوختگی در موش صحرایی انجام شده است.مواد و روشها: این مطالعه تجربی بر روی 28 سر موش صحرایی به وزن تقریبی 250-200 گرم انجام شد. حیوانات به دو گروه کنترل و تیمار با عسل گیاه گلپوره تقسیم شدند. در هر گروه 6 سر موش جهت ارزیابی سرعت التیام زخم و 8 سر برای بررسی بافت شناسی قرار گرفتند. پس از ایجاد زخم های سوختگی به ابعاد 1×1 سانتیمتر مربع بوسیله فلز داغ بر پشت 28 سر موش صحرایی، به هر دو گروه جهت جلوگیری از ایجاد عفونت 5 میلی گرم بر کیلوگرم جنتامایسین تزریق شد و در گروه تیمار روزانه 2 بار عسل گیاه کلپوره (یک گرم در روز) روی زخم تا التیام کامل زخمها استعمال شد سپس ارزیابی مساحت زخم و آزمایش تانسیومتری انجام و دو گروه مقایسه شدند.یافته ها: درصد بهبودی زخم در روزهای دوازدهم و هیجدهم در گروه کنترل به ترتیب 30.2% و 61.4%، اما در گروه تیمار به ترتیب 39% و 78% بود (0.05>p) تنش (حداکثر نیروی وارد بر پوست که موجب پارگی آن می گردد) در گروه کنترل 0.64±5.3 نیوتن و در گروه تیمار با عسل 0.65±6.6 نیوتن بود که اختلاف معنی داری مشاهده نشد. کرنش (حداکثر طول کشیدگی بافت) در گروه کنترل 1.2±13.6 میلی متر و در گروه تیمار با عسل 2.1±18 میلی متر بود (0.05>p). در بررسی کیفی هیستوپاتولوژی نمونه های بافتی درمان شده با عسل، فرایند ترمیم زخم سرعتی بهتر، با آرایش منظم تر و تراکم آماسی کمتر از خود نشان داد.نتیجه گیری: نتایج این مطالعه نشان داد که احتمالا عسل گیاه کلپوره، باعث تسریع در روند التیام زخم سوختگی در موش صحرایی می گردد.

زمینه و هدف: از قدیم میوه عناب جهت ترمیم زخم سوختگی مورد استفاده قرار می گرفته است ولی این امر از نظر علمی مورد بررسی قرار نگرفته است. این مطالعه به منظور بررسی اثرات عصاره میوه عناب بر فرآیند التیام زخم سوختگی در موش Balb/c انجام شده است.روش بررسی: این مطالعه تجربی بر روی 40 سر موش Balb/c به وزن تقریبی 3±30 گرم انجام شد. پس از ایجاد زخم های سوختگی به مساحت 1.5 سانتیمتر مربع و تایید سوختگی درجه دو موش ها در چهار گروه کنترل، تحت درمان با وازلین و تحت درمان با عصاره های 1 و 10% عناب تقسیم شدند. در گروه های تحت درمان، 1 گرم پماد روزی 2 بار، تا التیام کامل استعمال شد. سپس چهار گروه از نظر مساحت زخم و وضعیت هیستوپاتولوژی مقایسه شدند.یافته ها: بر اساس آزمون کروسکال والیس تفاوت معنی داری بین درصد بهبودی زخم در 4 گروه وجود داشت (P<0.001). با استفاده از آزمون تعقیبی دان درصد بهبود بهبود زخم در گروه عناب 1% نسبت به گروه شاهد (P<0.001) و گروه وازلین (P<0.01) بیشتر بود.نتیجه گیری: نتایج این مطالعه نشان داد که عصاره میوه عناب، باعث تسریع در روند التیام زخم سوختگی در موشBalb/c  می شود.

زمینه و هدف: تحقیق های انجام شده نشان داده است که کاربرد جریان الکتریکی از نوع میکرو روی شکستگی ها موجب تسریع بخشی التیام آن ها شده است. هدف از این مطالعه بررسی آثار کاربرد جریان الکتریکی میکرو بر فرایند التیام زخم برشی با ضخامت کامل پوست خرگوش به روش های بافت شناسی و تنسیومتری بود. روش اجرا: 30 راس خرگوش نر بالغ به طور تصادفی به گروه های شاهد و تجربی تقسیم شدند. هر گروه به سه گروه کوچک تر با دوره های بررسی 4 و 7 و 15 روزه تقسیم و در پوست هر خرگوش یک زخم برشی ایجاد شد. خرگوش های گروه تجربی روزانه به وسیله جریان الکتریکی میکرو به مدت 2 ساعت تیمار شدند؛ (شدت خروجی 200 µA، دانسیته جریان 66 µA بر سانتی متر مربع، فرکانس 0.5 هرتز(. در 3 جلسه اول پولاریته، منفی و در روزهای بعد مثبت بود. مطالعه هایی در زمینه ی بافت شناسی و تنسیومتری صورت گرفت. در مطالعه بافت شناسی سلول های نوتروفیل و فیبروبلاست و مقاطع عروق شمارش شد و در مطالعه ی تنسیومتری، قدرت کشش نمونه ها به دست آمد. داده ها با روش آماری Student t test تجزیه و تحلیل آماری شدند. یافته ها: در روز هفتم، فیبروبلاست های گروه تجربی (862.6±70.1) به طور معنی داری(P<0.05)  بیش تر از گروه شاهد (468.2±59) و در روز پانزدهم قدرت کشش گروه تجربی (2138.2±212.2) به طور معنی داری (P<0.05) بیش تر از گروه شاهد (1443.1±218.8) بود. نتیجه گیری: کاربرد جریان الکتریکی میکرو بر زخم برش پوست خرگوش موجب تسریع فرایند التیام زخم شد.

مقدمه: زخم دیابتی از عوارض دراز مدت دیابت است که با افزایش خطر مرگ و میر و ناتوانی ناشی از قطع عضو و کاهش کیفیت زندگی مبتلایان همراه است. به دلیل عدم رعایت و به کارگیری درست درمان­ های استاندارد در ترمیم زخم، روش­ های تکمیلی از جمله درمان­ های مبتنی بر افزایش فراهم زیستی اکسید نیتریک در زخم (دهنده­ ها، پیش ­سازها و القاء کننده­ های اکسید نیتریک) در محیط آزمایشگاهی و کشت سلول، مدل ­های حیوانی و کارآزمایی بالینی مورد توجه واقع شده است. هدف از مطالعه حاضر بررسی کاربردهای بالینی احتمالی اکسید نیتریک در التیام زخم مبتلایان به دیابت؛ با بررسی شواهد بالینی موجود است. اکسید نیتریک اگزوژن اشکال متفاوت، از جمله جریان گاز، پماد حاوی نیتریت در محیط اسیدی، افشانه و هم چنین هیدروژل­ های حاوی دهنده­ های اکسید نیتریک، در درمان زخم مورد بررسی قرار گرفته است. اگرچه مطالعات بالینی محدودی در خصوص اثربخشی درمان با اکسید نیتریک در زخم دیابتی انجام شده است، برتری این درمان در مقایسه با درمان­ های استاندارد 56 تا 100 درصد گزارش شده است. عملکرد­های شناخته شده اکسید نیتریک در فرآیند ترمیم زخم شامل افزایش جریان خون موضعی، تحریک رگ­زایی، سنتز کلاژن، سنتز مجدد اپیتلیوم، جمع شدن و بسته شدن دهانه زخم، اثرات ضد التهابی با تقویت پاسخ­ های ایمنی و اثرات قوی و وسیع الطیف ضد باکتریایی می­ باشد. با توجه به شواهد اندک موجود، تایید برتری درمان با اکسید نیتریک در مقایسه با درمان­ های استاندارد نیاز به انجام مطالعات کارآزمایی بالینی در مبتلایان به دیابت با تعریف دقیق اندازه اثر، از جمله کاهش مساحت زخم، سرعت التیام زخم، و کاهش تعداد روزهای بستری دارد.