یک بررسی گذشته نگر در پرونده 1964 مورد بیمارانی که به دلیل اوتیت مزمن مقاوم به درمان دارویی طی سالهای 1377-1371 در بیمارستان بقیه الله (عج) تهران مورد عمل جراحی ماستوئیدکتومی قرار گرفته اند نشان می دهد در8.3% موارد ، عمل جراحی متعاقب رجعت عفونت بعد از عمل قبلی انجام گردیده و در 62% موارد رجعت عفونت ، بیماری زمینه ای یا صفت شناخته شده وجود داشته است. در این میان ناهنجاری های مغز استخوان شایع ترین علت و از میان آنها تالاسمی مینور با 31% موارد فراوان ترین مورد بوده است. با توجه به فقدان تجربه فنی کافی چهار مورد از اولین بیماران حتی برای مرتبه سوم نیز مجبور به عمل مجدد شده اند. نتیجه بررسی پرونده ها و پیگیری آنها نشان می دهد در تمام موارد عمل مجدد و یا 21 بیمار جدیدی که در سال های اخیر برای اولین مرتبه جراحی شده و عمل آنها بر اساس شیوه خاصی از رادیکال ماستوئیدکتومی مدیفه بوده است بعد از حداقل یک سال پیگیری رجعت عفونت نداشته اند. نویسنده با توجه به فقدان تجربه مشابه در مجلات و کتب پزشکی ، شیوه خاصی را برای عمل جراحی اینگونه بیماران توصیه می نماید.

زمینه و اهداف: اوتیت بدخیم خارجی یک عفونت نادر اما بالقوه کشنده است. این عفونت معمولا بر افراد مسن و همچنین بیماران مبتلا به دیابت و وضعیت نقص ایمنی تاثیر می گذارد. هدف ما شناسایی ویژگی های اپیدمیولوژیک، بالینی، درمانی و تکاملی اوتیت خارجی بدخیم بود. مواد و روش کار: ما در یک مطالعه گذشته نگر، بیماران بستری (به دلیل اوتیت خارجی بدخیم) را در بخش بیماری های عفونی در Sfax (جنوب تونس) بین سال های 1994 و 2020 بررسی کردیم. موارد غیرمستند در هنگام ثبت نام از مطالعه حذف شدند. یافته ها: با 82 بیمار مواجه شدیم که 45 نفر (54/9%) مرد بودند. میانگین سنی 14 ±,62 سال بود. 74 بیمار (90/2%) دیابت داشتند. شایع ترین علایم بالینی اوتالژی گوش (86/5%) و اوتوریا (69/5%) بود. سودوموناس آیروژینوزا شایع ترین ارگانیسم بود (56%). خط اول ضد میکروبی مورد استفاده در هنگام پذیرش، ترکیبی از سیپروفلوکساسین (65/8٪, ) و سفتازیدیم (51/2٪, ) بود. میانگین مدت درمان 6 هفته [4-32 هفته] بود. تکامل بیماری در 67 مورد (81/8%) مطلوب بود. با توجه به مدت اقامت در بیمارستان، بیماران بستری شده در بیمارستان برای ≥,21 روز پس از طولانی شدن زمان بستری مشاوره داشتند (49 روز در مقابل 36 روز؛ 0/01=P) و عوارض بیشتری داشتند (35/3٪,در مقابل 10/4٪,؛ 0/001P<). درحالی که بهبودی در بیماران بستری کمتر از 21 روز به طور قابل توجهی بیشتر بود (89/6٪,در مقابل 70/6٪,؛ 0/02=P). نتیجه گیری: با وجود پیشرفت در درمان و تنوع روش های تصویربرداری، اوتیت خارجی بدخیم همچنان یک بیماری کشنده است. تاخیر تشخیصی ممکن است نتیجه بیماری را بدتر کند و به طول مدت طولانی تر درمان و ارجاع به جراحی نیاز داشته باشد. متن کامل این مقاله به زبان انگلیسی می باشد. لطفا برای مشاهده متن کامل مقاله به بخش انگلیسی مراجعه فرمایید.لطفا برای مشاهده متن کامل این مقاله اینجا را کلیک کنید.

مقدمه: موکورمایکوز یک بیماری نادر و کشنده است که عمدتا محدود به افراد دیابتی یا دارای نقص ایمنی می باشد. اشکال مختلف بیماری شامل: درگیری رینوسربرال، ریوی، پوستی، گوارشی، و عفونت منتشر می باشد. هدف از این گزارش معرفی یک مورد نادر از بیماری همراه با التهاب گوش میانی می باشد.معرفی بیمار: زنی 22 ساله با سابقه دیابت نوع 1 ونارسایی کلیه از کودکی که تحت درمان با انسولین و هفته ای دو نوبت همودیالیز بوده است، بدلیل درد شدید و ناگهانی گوش چپ مراجعه نموده و آنتی بیوتیک خوراکی برای وی تجویز شد. روز بعد بدلیل تشدید علایم و فلج فاسیال سمت چپ بستری و تحت عمل میرنگوتومی، و آنتی بیوتیک وریدی قرار گرفت. در حین درمان دچار فلج اعصاب کرانیال 5، 6 در سمت چپ و بدنبال آن تب و کاهش سطح هوشیاری، ادم نیمه چپ صورت و ترشح خونابه ای از چشم و بینی شد و علیرغم درمان با آنتی بیوتیک و آمفوتریسین بدنبال شوک سپتیک مقاوم به درمان درگذشت.نتیجه نهایی: عفونت حاد گوش میانی در بیمار دیابتی ممکن است ناشی از موکورمایکوز باشد که با توجه به پیشرفت سریع نکروز و خطر مرگ لازم است هر چه سریعتر اقدامات تشخیصی و درمانی برای عفونت بعمل آید.

سابقه و هدف: عفونت گوش خارجی یکی از معمول ترین مشکلاتی است که متخصصین گوش و حلق و بینی و پزشکان عمومی در درمانگاه های گوش و حلق و بینی با آن روبه رو می باشند. اوتیت خارجی التهاب کانال خارجی گوش و لاله گوش بوده که دردناک نیز می باشد. علت اوتیت خارجی ممکن است عفونی یا غیرعفونی یا هردو باشد. انواع عفونی آن توسط باکتری ها یا قارچ ها ایجاد می گردد. شیوع اوتیت خارجی در تابستان به مراتب بیشتر از زمستان است. با توجه به شرایط آب و هوایی منطقه مازندران و نزدیکی به دریا و وجود مکان های سالم سازی دریا و استخرها با هدف تعیین عوامل میکروبی و قارچی اوتیت خارجی در راستای اتخاذ برخورد مناسب تحقیقی در تابستان 78 بر روی مراجعین به درمانگاه ENT انجام شد.مواد و روش ها: افرادی که بر اساس معیار کلینیکی مبتلا به اوتیت خارجی تشخیص داده شده بودند پس از کسب موافقت حضوری به وسیله دو سواب استریل مرطوب شده با سرم فیزیولوژی استریل یا رینگ نمونه گیری شذه و نمونه ها سریعا به آزمایشگاه منتقل شدند. اطلاعات بر طبق پرسشنامه از طریق مصاحبه و مشاهده توسط پزشک تکمیل می گردید.از نمونه ها ابتدا یک مونته مرطوب با پتاس 10 درصد و یک گسترش خشک تهیه و رنگ آمیزی گرم برای عناصر قارچی و باکتریایی به عمل آمد و سپس از نمونه به محیط کشت روتین (بلاد آگار و مکانکی آگار) جهت بررسی باکتریایی و برای بررسی قارچی به محیط سابرودکستروز آگار تلقیح گردید. کشت های باکتریایی بعد از 24 ساعت جهت تشخیص نهایی به محیط های افتراقی برده شد و کشت های قارچی پس از 48 ساعت بر اساس خصوصیات ماکروسکوپی مورد شناسایی قرار گرفتند. نتایج: در این بررسی از 101 مورد (59 زن و 42 مرد) بالینی اوتیت خارجی، 39 مورد باکتری (6/38 درصد)، 23 مورد (22.8 درصد) قارچ، و 16 مورد (2/15 درصد) باکتری و قارچ تواما عامل ایجاد اوتیت خارجی بوده اند. بیشترین مبتلایان در دهه های سوم و چهارم بوده اند. آزمون کای دو بین وقوع اتومایکوز و جنس همبستگی معنی داری نشان داد (p<0.005)، در حالی که بین اوتیت باکتریایی و جنس همبستگی معنی داری مشاهده نشد. در این بررسی از 7/22 درصد موارد هیچ ارگانیسم پاتوژنی جدا نشد، فقط در مواردی فلورهای نرمال پوست (استافیلوکوک اپیدرمیدیس، کورینه باکتریم ها، استرپتوکوک های غیرهمولیتیک) جداگردیده است. عمده ترین باکتری جدا شده پسودوموناس آئروژینوزا 37 مورد (36.6 درصد) و عمده ترین قارچ جدا شده آسپرژیلوس نیجر 10 مورد (9/9 درصد)، گونه های مخمری 9 مورد (9/8 درصد) و آسپرژیلوس فومیگاتوس 5 مورد (5 درصد) بوده است.استنتاج: در این تحقیق علایم اتومایکوز شبیه به اوتیت باکتریال ولی با شدت کمتری بوده است، ولی احساس خارش و پری گوش در اتومایکوز بیشتر از اوتیت باکتریال می باشد. لذا پیشنهاد می شود با توجه به مشابهت علایم کلینیکی قبل از درمان بررسی آزمایشگاهی جهت تعیین عامل عفونت انجام گیرد.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

اوتیت خارجی حاد و منتشر بیماری شایعی است که 20-5% مراجعه کنندگان به کلینیک گوش و حلق و بینی را شامل می شود. این بیماری در مناطق گرم و مرطوب و در شناگران شیوع بیشتری دارد. عامل عفونی ایجاد کننده این بیماری اغلب باکتریهای گرم منفی می باشد.این مطالعه به روش توصیفی - مقطعی آینده نگر بر روی 31 بیمار مبتلا به اوتیت خارجی حاد و منتشر یک طرفه و دوطرفه (35 نمونه گوش) که به درمانگاه حضرت ابوالفضل در سال 1379 مراجعه کرده اند انجام شده است.از بیماران مراجعه کننده که آنتی بیوتیک سیستمیک و موضعی مصرف نکرده اند به وسیله سواب مرطوب از یک دوم خارجی گوش نمونه گیری به عمل آمده و بر روی محیطهای آزمایشگاهی کشت داده شده است.نتایج حاصله بدین شرح بوده است: از تمام موارد میکروب کشت داده شده است. شایعترین میکروارگانیزم ایجاد کننده بیماری سودوموناس آئروژینوزا با 71% شیوع بوده است و بعد از آن پروتیوس و Citrobacteria شایعترین ارگانیزمهای ایجاد کننده بیماری بوده اند در یک مورد میکروبAeromonas  از گوش یک بیمار جدا گردید. موثرترین آنتی بیوتیک جهت درمان این بیماری سیپروفلوکساسیلین بوده است که تنها در 3% موارد ارگانیزم ها به آن مقاوم بوده اند در مقایسه کلرومفنیکل که 73% و جنتامایسین 30% ارگانیزم ها مقاوم بوده اند.

مقدمه: اوتیت سروز شایع ترین علت قابل پیش گیری از دست دادن شنوایی در بچه ها در سنین قبل از مدرسه‏ در کشورهای توسعه یافته می باشد که هزینه های گزافی بر سیستم بهداشتی تحمیل می کند. شناخت عوامل موثر در افزایش بروز و شیوع این بیماری جهت کنترل موثرتر آن کمک کننده است. در این مطالعه ارتباط بین اوتیت سروز و رینیت آلرژیک، به عنوان یک عامل مستعد کننده، بررسی شد.روش ها: 52 بیمار مبتلا به اوتیت سروز تایید شده در شرح حال و معاینه بالینی با اتوسکوپ تیمپانومتری با 52 فرد سالم و غیر مبتلا به اوتیت سروز بر اساس معاینه بالینی و تمپانومتری از نظر وجود ائوزینوفیل در ترشحات بینی مورد مطالعه و مقایسه قرار گرفتند. از هر دو گروه، توسط سواپ، گستره ای از ترشحات بینی بر روی لام ایجاد و جهت بررسی ائوزینوفیل رنگ آمیزی شد. در صورتی که 20 درصد از پلی مورفونوکلوئرهای موجود را ائوزینوفیل تشکیل می داد، نتیجه مثبت تلقی شد.یافته ها: 6 مورد (11.5 درصد) از گروه بیماران، رینیت آلرژیک هم زمان داشتند و تنها یک مورد (1.9 درصد) از گروه شاهد مبتلا به رینیت آلرژیک بودند که این اختلاف بر اساس آزمون (P<0.05)X2 و آزمون دقیق فیشر (0.028=P) معنی دار بود.نتیجه گیری: نتایج مطالعه مطرح کننده نقش رینیت آلرژیک در ایجاد برخی موارد اوتیت سروز بود.

مقدمه: التهاب ناشی از آلرژی در مجاور تنفسی فوقانی می تواند یک عامل مستعدکننده برای بیماریهای عفونی گوش باشد. شواهدی مبنی بر نقش رینیت آلرژیک در عفونت مزمن گوش میانی با افیوژن وجود دارد اما نقش آن در اوتیت مزمن چرکی تاکنون به روشنی مشخص نشده است.هدف: تعیین ارتباط رینیت آلرژیک و اوتیت میانی مزمن در مراجعه کنندگان به بیمارستان امیرالمومنین (ع) رشتمواد و روش ها: 61 بیمار مبتلا به اوتیت میانی مزمن چرکی ثابت شده و 58 بیمار با ترومای خفیف صورت و گردن از نظر ابتلا به رینیت آلرژیک ارزیابی شدند. تمام موارد سن بالای 15 سال داشتند و آزمون سوزنی پوستی 23 آلرژن تنفسی شایع در منطقه برای ایشان انجام شد رینیت آلرژیک به صورت وجود علائم و نشانه های بالینی آزمون پوستی مثبت تعریف شد.نتایج: رینیت آلرژیک در 15 نفر (%26.2) از گروه مورد و 8 نفر (%13.8) از گروه شاهد تشخیص داده شد(P=0.065) . با استفاده از معادله رگرسیون لجستیک و پس از اصلاح نقش عامل سن، اختلاف بین دو گروه از نظر آماری معنی دار شد (CI=1.15-6.57،OR=3.27 ،P=0.026 ).آلرژن های داخل خانه خصوصا‍ مایت ها شایع ترین آلرژن های مثبت شده هر دو گروه بودند، آلرژن های خارج خانه شیوع بسیار کمی داشتند.نتیجه گیری: شیوع رینیت آلرژیک در گروه اوتیت مدیای مزمن چرکی نسبت به گروه شاهد بیشتر بود.

التهابات گوش میانی شایعترین عفونت میکروبی و بالاترین دلیل مصرف داروئی آنتی بیوتیکی در کودکان محسوب می گردد. علی رغم تمامی پیشرفتها هنوز یکی از شایعترین موارد انتخابی جراحی، V.T گذاری برای افیوژن گوش میانی است. علاوه بر ریسک فاکتورهای شناخته شده ای مانند بزرگی آدنوئید، شکاف کام، مراکز نگهداری کودکان، آلرژی، سن و جنس، امروزه به علاوه از جمله مصرف سیگار در خانواده، ایدز و آلودگیهای صنعتی نیز اشاره می شود. این مطالعه بصورت آینده نگر بمدت دو سال کلیه بیماران جراحی شده بدلیل اتیت سروز را از نظر وجود عوامل مستعد کننده مورد بررسی قرار داده است. جنس مذکر، نگهداری کودکان در مراکز و شیرخوارگاهها ، بزرگی آدنوئید، شکاف کام، مصرف سیگاردر خانواده، بیماریهای سیستمیک و بدخیمی های نازوفارنکس، عواملی بودند که مورد ارزیابی قرار گرفته و فراوانی آنها بررسی گردید. فراوانی بیشتر بیماری نزد جنس مذکر و کودکان بین سنین 6-4 سال وجود داشت، بزرگی آدنوئید در بیشتر بیماران قابل تشخیص بود. بر اساس نمونه برداری از ناحیه نازوفارنکس نفر از بالغین در حالی که هیچگونه علامتی از ضایعه فضا گیر این ناحیه را نداشتند دچار سرطان نازوفارنکس بودند. یکی از بالغین در این بررسی دچاربیماری وگنر بود. در بررسی نقش مصرف سیگار در خانواده (مصرف غیر فعال سیگار توسط کودک) از طریق مقایسه کودکان مبتلا به اتیت سروز با یک گروه شاهد، فراوانی بیشتر نزد کودکان با مشکل گوش مشخص گردید. وجود داشت که مصرف سیگار در خانواده و آلرژی علاوه بر بزرگی لوزه سوم و شکاف کام در 15 بیمار که برای بار دوم تحت عمل جراحی V.T قرار می گرفتند بعنوان عوامل مستعد کننده وجود داشتند. توجه به کودکان در سنین شیوع بیماری بخصوص در پسر بچه ها، بررسی بیماریهای سیستمیک و بویژه سرطانهای ناحیه نازوفارنکس دربالغین و همچنین اهمیت دادن به نقش مصرف سیگار بصورت غیر فعال توسط کودکان بعنوان عوامل مستعد کننده این بیماری مورد تاکید است. همچنین انجام معاینات در کودکان مستعد به بیماری مانند: بچه های ساکن در شیر خوارگاهها و مراکز نگهداری و بیماران دچار شکاف کام می تواند در تشخیص زود هنگام بیماری نقش داشته باشد.