نگارکند یکی از داده های مهم و پراهمیت در علم باستان شناسی که بخش مهمی از سنت، تاریخ، فرهنگ، تمدن و هنر پیشینیان را بازنمایی می کند و بیانگر مفاهیم و اندیشه ها، آیین ها و مناسک، شرح پیروزی ها و دستاوردها، تکنیک های حجاری، بازگوکننده ظرایف هنری و تبلور اوضاع سیاسی، مذهبی، اجتماعی و همچنین روشی برای اقناع حس ماندگاری فرمانروایان است.نگارکند یکی از فراگیرترین شیوه های رایج در سراسر خاور نزدیک باستان بود. رواج این سنت در دوره اشکانی سبب شد تا نگارکندهای بسیاری در قلمرو این امپراطوری خلق شود که بخش عمده آنها در جغرافیای حکومت خودمختار الیمایی 3-162 ق.م - 224 م واقع شده است. محدوده اصلی شاهک نشین مستقل الیمایی، کوهستان های بختیاری و بخش مرکزی رشته کوه های زاگرس بوده است. نگارکندها، گسترده ترین و شاخص ترین آثار هنری این عصر محسوب می شوند که ویژگی هایی نظیر تمام رخ نمایی، روحانیت، خطی بودن، صلابت و رئالیسم تطبیقی را برای آنها برشمرده اند.یکی از استقرارگاه های مهم الیماییان، دشت ایذه در استان خوزستان است که نگارکندهای متعددی از آن دوره را در خود جای داده است. نگارکند خنگ اژدر 2 در 13 کیلومتری شهر ایذه، مجاورت نگارکند خنگ اژدر 1 و نزدیکی نگارکندهای یارعلی وند و کمالوند قرار دارد که ویژگی های مترتب بر هنر الیمایی را داراست؛ این نگارکند در زمره نگاره های مذهبی است و صحنه ای آیینی را به نمایش گذاشته است. فرسایش زیاد و نداشتن کتیبه، گاهنگاری و شناسایی هویت نگارکند را دشوار کرده است. از این رو برای پی بردن به مضامین و گاهنگاری نگارکند با روش مفهوم شناسی تصویری به مقایسه آن با نگارکندهای ایلامی، پارتی و الیمایی پرداخته شد و با استخراج ویژگی های مشترک سبکی، موضوعی و هنری، مضامین نهفته در نگارکند و تکنیک های اجرا و مشخصات سبکی آن به عنوان هنری بومی مورد تحلیل قرار گرفت. در نهایت بر اساس درون مایه آیینی نگارکند و مقایسه با نگارکندهای کتیبه دار همسان در دوره الیمایی گاهنگاری شده است.

سال ها مطالعات گسترده ای روی کاویتاسیون به­ عنوان یک پدیده نامطلوب در زمینه مهندسی دریا صورت گرفته است. پدیده کاویتاسیون آسیب­ های بسیار شدیدی به بدنه اژدرها، پروانه کشتی­ ها، پروانه پمپ­ ها و توربین ها وارد می­کند، همچنین میزان درگ اصطکاکی شناورهای زیرسطحی را افزایش می دهد و محدودیت های زیادی را در طراحی و ساخت آن ها ایجاد می کند. با افزایش سرعت در شناورهای زیرسطحی و تشدید پدیده کاویتاسیون، سوپرکاویتاسیون رخ می­ دهد که می­توان با بهره­ گیری مناسب از این پدیده، حباب بزرگ اطراف شناور ایجاد کرد. از آنجا که نیروی کشش در آب بیشتر به واسطه اصطکاک پوسته جسم اتفاق می­ افتد، در اثر ایجاد پدیده سوپرکاویتاسیون، تماس آب با اژدر کم شده و در نتیجه درگ اصطکاکی به میزان بسیار زیادی کاهش یافته و سرعت اژدر افزایش چشمگیری خواهد داشت. در همین راستا می ­توان با تزریق مصنوعی هوا به جسم در حالت کاویتاسیون، فرآیند ایجاد سوپر کاویتاسیون و رسیدن به این مرحله را تسریع داد. در این تحقیق با هدف بررسی تأثیر شکل دماغه اژدر بر پدیده سوپرکاویتاسیون اقدام به مدل سازی و بررسی انواع بدنه اژدر با استفاده از اشکال دماغه ­های مختلف شده است. بعد از به دست آمدن هندسه مدل موردنظر، مش بندی با نرم افزار انسیس فلوئنت انجام شده و تحلیل مدل در اعداد کاویتاسیون (0/4 و 0/3 و 0/2 ) مورد بررسی قرار خواهد گرفت. در نهایت مدل را در حالت تزریق هوا (سوپرکاویتاسیون مصنوعی) با نرم افزار انسیس CFX تحلیل و نتایج حاصله ارائه خواهد شد.

 در این مقاله کارایی روکشهای پلیمری در کاهش ضریب درگ جسم UUV خاصی با هندسه معین با استفاده از روشهای تجربی مورد بررسی قرار گرفته است. برای این منظور از پلیمر قابل حل در آب پلی اکری لامید (PAA) و پلیمر غیر قابل حل در آب پلی دی متیل سیلوگزان (PDS) استفاده شده است. برای اندازه گیری نیروی درگ از دستگاهی به نام برج آب که مختص این پروژه طراحی شد و به مرحله ساخت و بهره برداری رسید استفاده بعمل آمد. در عمل، اندازه گیری نیروی درگ در دستگاه مزبور بر روی مدل کوچکی از UUV مورد نظر این پروژه با مقیاس 10/1 صورت پذیرفت. با توجه به اینکه عدد رینولدز جریان در اطراف مدل (بر اساس قطر مدل) در حدود 20000 بود از اینرو جریان در اطراف مدل از نوع درهم فرض شد. اندازه گیری ضریب درگ مدل در آبتدا بدون استفاده از هر گونه روکش پلیمری صورت پذیرفت تا ضریب درگ پایه بدست آید. در مرحله بعد، سطح مدل با پوششهای پلیمری پوشانده شد و ازمایشات مجددا تکرار گردید. نتایج بدست آمده حاکی از ان است که با استفاده از پوششهای پلیمری میتوان ضریب درگ اجسام UUV را بطور قابل ملاحظه ای (بین 20 تا 30 درصد) کاهش داد. 

در سراسر گیتی، فرسایش خاک به عنوان یکی از عوامل اصلی نابودی زمین های قابل کشت قلمداد می شود. از آنجا که مساحت اراضی قابل کشت به مرز نهایی آن نزدیک شده است، استفاده از اراضی حاشیه ای (مانند زمین های باد فرسوده) برای تولید محصولات کشاورزی اهمیت یافته است. یک روش موثر و ساده برای بازسازی خاک های باد فرسوده، افزودن مواد آلی به آنهاست. در این پیوند، کاربرد لجن فاضلاب می تواند موثر باشد. به منظور بررسی تاثیر استفاده از این مواد در یک خاک باد فرسوده آزمون هایی طی سالهای 2007-2004 در دشت اژدر در ترکیه اجرا شد. در این تحقیق، لجن فاضلاب در مقادیر صفر (تیمار شاهد)، 40، 80 و 120 تن (وزن خشک) در هکتار به خاک افزوده شد و آزمایش به مدت سه سال با طرح بلوک های کامل تصادفی در سه تکرار و در 12 کرت که در آن ها جو (Hordeum vulgare) کاشت می شد ادامه یافت. کاربرد لجن فاضلاب نه تنها ویژگی های فیزیکی و شیمیایی خاک را بهبود بخشید بلکه عملکرد جو را نیز افزایش داد. با این همه، افزایش تولید به اندازه رضایت بخش نبود. برای دستیابی به عملکرد مطلوب، کاربرد لجن فاضلاب به طور سالانه و دست کم به مقدار 40 تن در هکتار ضروری است.