مقدمه: فتق دیسک بین مهره ای به داخل فضای اینترادورال، یک عارضه نادر است ولی باید از سایر بیماری هایی که سندرم ریشه ای یا دم اسب ایجاد مینمایند، افتراق داده شوند. تمام گروه های سنی به جز کودکان ممکن است گرفتار شوند. در این بیماری، علائم و نشانه های عصبی عموما شدیدتر از فتق دیسک لاترال اکسترادورال می باشد. هدف از این مطالعه، تعیین میزان شیوع فتق اینترادورال دیسک بین مهره ای در ناحیه کمری و توصیف علائم بالینی و یافته های رادیولوژیک این بیماری می باشد. در 75 درصد موارد علائم بالینی این بیماران با فعالیت فیزیکی تشدید می گردد. در ارزیابی رادیولوژیک برای تشخیص این ضایعه بیشتر از همه از ام. آر. آی، میلوگرافی و یا سی تی اسکن بهره گرفته می شود. درمان فتق دیسک بین مهره ای به فضای اینترادورال حذف جراحی دیسک مزبور می باشد. روش کار: در این مطالعه توصیفی از آبان 1376 تا آخر مهر 1381، مجمو 2308 عابیمار (با سن متوسط 45.6 سال) که فتق دیسک بین مهره ای ناحیه کمری آنها با استفاده از ام. آر. آی، میلوگرافی و یا سی تی میلوگرافی تایید شده و همگی تحت عمل جراحی قرار گرفته بودند، انتخاب شدند.یافته ها: متوسط سن ابتلا در این مطالعه 45.6 سال و شیوع در مردان بیشتر و نسبت 8 به 2 بوده است. علائم بالینی شامل اختلال حسی ـ حرکتی و اسفنگتری بود. شایع ترین عارضه عصبی باقیمانده به صورت دراپ و اختلال اسفنگتری بود. نتایج درمانی کوتاه مدت، خوب و قابل توجه بوده است. نتیجه گیری: فتق بین مهره ای دیسک ناحیه کمری به فضای اینترادورال در تشخیص افتراقی با ضایعات دیگری که فضای اینترادورال را اشغال می کنند، مطرح می شود. هرچه نقص عصبی قبل از عمل جراحی بیشتر و شدیدتر باشد، بهبودی پس از عمل کمتر خواهد بود، به همین دلیل از نظر تشخیصی و درمانی بسیار مهم می باشد.