فارسی زبانان تا چند قرن اخیر توجه زیادی به نگارش دستور زبان فارسی به ویژه در زمینه حروف اضافه و معادل بودن معنای آن با حروف جر زبان عربی نداشتند. به علت نقش مهم این حروف در انتقال معانی مخصوصا در متون ادبیات کهن فارسی و تفسیری ترجمه شده، پژوهشگران با دشواری های فراوانی مواجه شده اند. در زمینه تطبیق معانی حرف اضافه «به» با حرف جر «باء»، تحقیق چشمگیری انجام نشده است. این مقاله به بررسی تطبیقی حرف اضافه «به» در تاریخ بلعمی با حرف «باء» جر در زبان عربی می پردازد. با شناخت معانی این دو حرف، و نیز، وجوه افتراق، اشتراک و اثرپذیری این دو، استفاده کاربردی با شناخت معانی آن ها فراهم می شود و تصحیح و ترجمه متون این دو زبان، در حوزه این دو حرف و در مواردی رفع مشکلات دستوری و معنایی یک زبان به کمک قواعد وسیاق زبان دیگر امکان پذیر می شود. نتایج پژوهش نشان می دهد که وسعت معنی «به» در مقایسه با «باء» بیشتر و کاربرد معانی متعدد «به» در تاریخ بلعمی بسیار زیاد بوده که در این پژوهش به طور مبسوط به آن پرداخته شده است.

در این مقاله بعد از ترجمه ای تفسیر گونه به نثر و نظم از نگارنده، سابقه و سیر آیه کریمه بسم الله الرحمن الرحیم در نزول آمده و اشاراتی دهگانه به عقاید محدثان و مفسران رفته است. سپس شرح و تفسیر باء و اسم و الله و معانی انها، در کتاب ها و تفاسیر ادبی و کلامی شیعی و سنی، چون جامع البیان طبری و التبیان شیخ طوسی، و مجمع البیان طبرسی و الکشاف زمخشری، و الجامع لاحکام القران قرطبی و انوار التنزیل قاضی بیضاوی و الکتاب سیبویه و حاشیه شیخ زاده بر انوار التنزیل و روح المعانی الوسی آمده و ضمن جرح و تعدیل با هم مقایسه شده است.                                           والله الموفق و المعین و علیه التکان

در میان عالمان امامی مذهب کسانی بوده اند که به طبرسی شهرت داشته اند. برخی از محققان بر این نظرند که واژه طبرسی را باید به فتح طاء و سکون باء خواند، زیرا این واژه نسبت به طبرس را افاده می کند که معرب تفرش، شهری بین کاشان و اصفهان است و نباید آن را منسوب به طبرستان دانست، چرا که منسوب به طبرستان، طبری و یا طبرستانی است. در مقابل محققان دیگری بر اساس منابع جغرافیایی و تاریخی و قواعد ساخت واژه نشان داده اند که طبرسی را باید به فتح طاء و باء خواند؛ زیرا نسبت به طبرستان را افاده می کند و در واقع نسبت صحیح آن است.

ریاحی از میان نسخ مختلف مرصادالعباد، نسخة«بورسا» را به عنوان نسخه اساس در تصحیح این کتاب قرار داده و قدمت این نسخه را ملاک و میزان خویش در انتخاب این نسخه به عنوان نسخه اساس، گرفته است و نسخة«س»(نسخة محفوظ در کتابخانة رئیس الکتّاب) را نسخه ای کهنسال و مضبوط دانسته است. تأمّلی در نسخه شناسی مرصادالعباد نشان می دهد که نسخة«س» در وجوهی چند بر نسخة«بو»، برتری دارد. چند ویژگی سبب می شود که نسخة «س» که از قدیمی ترین نسخ، مرصادالعباد است بر نسخة«بو»، برتری داشته باشد. یکی از این علل، علت بلاغی و موسیقیایی بودن نسخة«س» است و اصل اصالت موسیقیایی که یکی از اصول اساسی زیبایی شناسی مرصاد است در آن، به تمامی رعایت شده است. بخصوص ضبط سجع ها، در نسخة«س» دقیق تر و نزدیک تر به شیوة بیانی و بلاغی مؤلّف است. ویژگی های زبانی و سبکی مرصاد همچون کهنگی واژگان و ضبط دقیق واژگان متناسب با سبک مؤلّف همچون افعال پیشوندی، باء تأکید و. . . نیز در این نسخه بیشتر رعایت شده است. در کنار این، ضبط واژگان اشعار استشهادی، در نسخة «س» دقیق تر و سنجیده تر است و این نیز یکی از وجوه برتری نسخة«س» بر«بو» است. پژوهش حاضر تلاش دارد با ذکر نمونه و شواهد و با بررسی علمی و انتقادی این وجوه برتری را آشکار سازد.

کتاب مرصاد العباد، از متون تعلیمی عرفانی بوده و نجم رازی در این اثر، نثری شیوا و رسا دارد. مولف تلاش کرده است تا اصول تعالیم صوفیه را به زبانی ساده و آهنگین بیان کند و سبک بیانی خاص خود را دارد؛ در این اثر، ویژگی های نثر مرسل و نثر فنی به هم آمیخته است و نویسنده، از لحاظ زبانی، متاثر از زبان سبک نثر مرسل است و زبانی کهنه گرا دارد. در کنار این، او از آهنگ و موسیقی که کارکردی شعری poetic function دارد، بسیار استفاده کرده و از این لحاظ نثر خود را به نثر فنی نزدیک کرده است. مقاله حاضر به بررسی ویژگی های زبانی و موسیقیایی مرصاد العباد می پردازد و تلاش بر آن است تا کهنه گرایی زبانی مرصاد العباد و کیفیت موسیقیایی آن با تکیه بر تناسبات لفظی، سجع و جناس، مورد تجزیه و تحلیل قرار گیرد. کاربرد واژگان به شکل قدیمی، استفاده از واژگانی که در دوره مولف کاربرد نداشته، کاربردهای دستوری کهنه همچون: افعال پیشوندی، استعمال جزء پیشین «ب» (باء تاکید) در افعال ساده (مثبت و منفی)، استفاده از یاء شرطی و. . . کهنه گرایی زبانی نویسنده را نشان می دهند. کاربرد انواع سجع و جناس نیز توجه نویسنده به تناسبات لفظی و موسیقیایی را در این اثر می نمایاند. کاربرد گسترده سجع متوازی، تلاش مولف برای خلق زبانی آهنگین در این اثر را تصدیق می کند. روش پژوهش حاضر، تحلیلی-توصیفی است و نتیجه پژوهش نشان از آن دارد که زبان این کتاب، زبانی کهنه گراست و سجع و موسیقی و جناس و انواع تناسبات لفظی در این کتاب، پر کاربرد بوده و از اصلی ترین ویژگی های ادبی این اثر است.

برزخ در لغت به معنای جداکننده، حایل، جداکنندۀ مخفی و حد وسط بین دو چیز است. اهل لغت درباره ریشه این کلمه دو قول دارند: برخی معتقدند این کلمه از واژه «براز» با فتح باء گرفته شده است. براز به معنای زمین پهناوری است که بین دو دریا یا بین دو رودخانه بزرگ فاصله انداخته است. سپس کلمه برزخ از معنای اصلی خود خارج شد و توعه یافت و درباره هرچیز که بین دو چیز دیگر فاصله می انداخت و آن ها را از هم جدا می‎کرد، به کار رفت؛ به گونه‎ای که حد فاصل(مرز) سایه و آفتاب را هم برزخ نامیدند. روایات فراوانی در خصوص برزخ بیان شده است، قال الصادقُ (ع): « امّا فی القیامةِ فَلَکُم فی الجَنَّة بِشَفاعَةِ النَّبیِّ المُطاعِ و وَصیّ النّبیِّ و لکنّی والله أتَخَوَّفً علیکم فی البَرزَخِ! ». امام صادق می فرماید: اما در روز قیامت برای ورود به بهشت شفاعت پیامبر و جانشین پیامبر شامل حال شما می شود، و اما من و به خداوند سوگند برای شماها از عذاب برزخ بیم دارم. مراد از عالم برزخ، همان برزخ در اصطلاح متکلمان یا همان برزخ در اصطلاحات دینی، یعنی عالم میان مرگ و قیامت و به تعبیر رایج متکلمان، عالم قبر می باشد. اکنون باید وجود داشتن یا وجود نداشتن عالم برزخ بررسی شود؛ یعنی بررسی شود که آیا حقیقتا انسان پس از مرگ تا قیامت در عالم برزخ به سر می برد یا این گونه نیست آیا میان مسلمانان وجود عالم برزخ امری ضروری است به این معنا که هیچ مسلمانی آن را انکار نکرده است و اگر کسی آن را انکار کند، در زمرۀ مسلمانان قرار ندارد یا میان مسلمانان نیز وجود عالم برزخ امری ضروری نیست و می‎توان کسانی را یافت که عالم برزخ را انکار می‎کنند و در عین حال مسلمان اند.

زنجبیل یکی از گیاهان دارویی بسیار با ارزش است. این گیاه دارای بیشترین آنتی اکسیدانت ها از قبیل ویتامین های B، C و E می باشد. هم چنین این گیاه در تقویت قوه باء نیز موثر است. در این تحقیق، تاثیر عصاره زنجبیل بر محور هورمونی هیپوفیز گنادی و فرایند اسپرماتوژنز در موش های سوری بالغ نژاد Balb/C مورد بررسی قرار گرفته است. حیوانات مورد استفاده28  سر موش سوری نر بالغ با وزن تقریبی 26 تا 31 گرم و محدوده سنی 10 هفتگی بود. نمونه ها به طور تصادفی به 4 گروه 7 تایی شامل گروه های کنترل، شم و تجربی 1 و 2 تقسیم شدند. گروه های تجربی 1 و 2 هر کدام به مدت دو هفته دوزهای  50و 100 میلی گرم بر کیلوگرم از عصاره مذکور به صورت تزریق درون صفاقی (IP) دریافت نمودند. در مدت زمان ذکر شده گروه شم، آب مقطر به صورت (IP) دریافت کرد. گروه کنترل از آب و غذای استاندارد آزمایشگاهی در طی دوره آزمایش استفاده کرد. بعد از تزریقات موش ها تشریح شد. پارامترهای مورد بررسی شامل اندازه گیری غلظت هورمون های تستوسترون، LH و FSH بود. همچنین تعداد سلول های اسپرماتوگونی، اسپرماتوسیت، اسپرماتید، اسپرم، لایدیگ و سرتولی شمارش گردید. نتایج حاصله نشان داد که مقادیر سرمی هورمون LH در گروه تجربی با دوز 100 میلی گرم بر کیلوگرم و هورمون FSH نیز در هر دو گروه تجربی کاهش معنی داری (P£0.05) در مقایسه با گروه های کنترل و شم دارد. در صورتی که هورمون LH در گروه تجربی با دوز 50 میلی گرم بر کیلوگرم و هورمون تستوسترون در گروه های تجربی با دوزهای  50و 100 میلی گرم بر کیلوگرم افزایش معنی دار (P£0.05) در مقایسه با گروه کنترل و شم دارد. همچنین نتایج نشان داد که در تعداد سلو ل های اسپرماتید، اسپرماتوزوئید و لیدیگ در گروه های تجربی با دوزهای  50و 100 میلی گرم بر کیلوگرم افزایش معنی داری (P£0.05) در مقایسه با گروه های کنترل و شم وجود دارد. بنابراین با توجه به نتایج به دست آمده و با توجه به افزایش تعداد سلول های لایدیگ و افزایش غلظت تستوسترون می توان نتیجه گیری کرد که زنجبیل ممکن است باعث تکثیر سلول های جنسی در موش های نر بالغ گردد.