مقدمه: پژوهش حاضر با هدف مقایسه تاب آوری و مسئولیت پذیری نوجوانان بزهکار و غیر بزهکار شهر تهران انجام شد روش کار: روش تحقیق در این پژوهش، علی مقایسه ای و نوع تحقیق کاربردی است. جامعه آماری پژوهش حاضر نوجوانان بزهکار و غیر بزهکار شهر تهران( گروه سنی14 تا 17 سال) در نظر گرفته شده است. که در این پژوهش یکی از مراکز نگهداری اصلاح و تربیت نوجوانان بزهکار در تهران بزرگ با نام مرکز بازپروری کانون اصلاح و تربیت تهران از طریق نمونه گیری دردسترس با 85 نوجوان بزهکار انتخاب شدند. حجم نمونه با استفاده از فرمول کوکران برای هردو گروه بزهکارو غیر بزهکار به طور جداگانه برابر با 70 نفر بدست آمد که در مجموع نمونه پژوهش 140 نفر بودند. نتایج: نتاج آزمون یو من ویتنی نشان داد که میزان تاب آوری و مسئولیت پذیری بین نوجوانان بزهکار و غیر بزهکار متفاوت می باشد. به عبارت دیگر نتایج میانگین تاب آوری نشان می دهد نوجوانان بزهکار تاب آوری بالاتری نسبت به نوجوانان غیربزهکار داشتند. نتیجه گیری: نتایج میانگین مسئولیت پذیری نوجوانان بزهکار از نوجوانان غیربزهکار پایین تر بود، در نتیجه می توان استنباط کرد که نوجوانان غیر بزهکار مسئولیت پذیرتر می باشند.

زمینه و هدف: نوجوانی دوره ای است که با تغییرات متعدد اجتماعی، روان شناختی، رفتاری و فیزیکی همراه است که می تواند منجر به بروز برخی مشکلات اجتماعی مانند بزهکاری شود. پژوهش حاضر با هدف مقایسه تنظیم شناختی هیجانی و سبک های هویتی در نوجوانان بزهکار و غیر بزهکار انجام گردید. روش و مواد: روش پژوهش حاضر از نوع علی-مقایسه ای بود. جامعه آماری این پژوهش عبارتند از کلیه نوجوانان بزهکار و غیربزهکار شهر رشت در سال 1396 بودند که تعداد 120 نفر به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه تنظیم شناختی هیجانی و سبک های هویتی بود. داده ها با استفاده از روش تحلیل واریانس چند متغیره و نرم افزار SPSS-20 تحلیل شد. یافته ها: میانگین (انحراف معیار) سن گروه بزهکار (5/3) 9/16 و گروه عادی (6/4) 1/17 سال بود. میانگین (انحراف معیار) نمرات مولفه های تنظیم شناختی هیجان در گروه بزهکار شامل نشخوارگری (2/2) 1/18 و سرزنش دیگران (5/1) 1/12 بالاتر از نشخوارگری (6/3) 6/15 و سرزنش دیگران (5/2) 9/8 در گروه غیر بزهکار بود (05/0>P). اما میانگین (انحراف معیار) سرزنش خود (6/1) 1/9 در گروه غیر بزهکار بالاتر از گروه بزهکار (6/2) 1/7 بود (05/0>P). همچنین تمرکز بر برنامه ریزی (6/2) 1/36 در گروه غیر بزهکار بالاتر از گروه بزهکار (5/4) 1/30 بود (05/0>P). دو گروه نوجوانان بزهکار و غیر بزهکار از نظر سایر مولفه های تنظیم شناختی هیجان و سبک های هویت تفاوت معناداری نداشتند. نتیجه گیری: مطالعه نشان داد که نشخوارگری و سرزنش دیگران در گروه بزهکار بیشتر ولی سرزنش خود در آنها کمتر از گروه غیربزهکار بود. همچنین تمرکز بر برنامه ریزی در گروه بزهکار کمتر از گروه غیربزهکار بود. دو گروه نوجوانان بزهکار و غیربزهکار از نظر سایر مولفه های تنظیم شناختی هیجان و سبک های هویت تفاوت معناداری نداشتند.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

رویکرد اقتصادی به حقوق کیفری تلاش دارد تا با استفاده از فرض انسان اقتصادی، نحوه تصمیم گیری و رفتار مجرمین و مجرمین بالقوه را تبیین نموده و راهکارهایی کیفری برای کاهش رفتار مجرمانه ارائه نماید. مدعای این رویکرد آن است که مجرمین، به دلیل عدم قطعیت نتایج حاصل از رفتار مجرمانه، در پی بیشینه سازی مطلوبیت مورد انتظار خود هستند و در این راستا از تحلیل هزینه- فایده بهره می برند، لذا افزایش قطعیت و شدت مجازات می تواند منجر به کاهش پدیده جرم گردد. در این نوشتار، ضمن تبیین این مدعا و بررسی انتقادات وارد بر آن، نتیجه گرفته شده است که اولا با وجود انتقادات تجربی بر مفهوم انسان اقتصادی، این فرض در تبیین و پیش بینی برخی از پدیده های مجرمانه می تواند موفق باشد. ثانیا هر چند ارتباط میان درصد تغییرات در شدت و قطعیت مجازات نسبت به کاهش رفتار مجرمانه چندان دقیق و قطعی نیست ولی با توجه به جنبه بازدارندگی مجازات، نظریه اقتصادی می تواند مکمل مجازات محور برای برخی نظریه های پیشگیری از جرم، مانند پیشگیری وضعی، باشد.