در مورد گویش های کشور، این نگرانی غالب وجود دارد که با توسعه سواد آموزی، فن آوری، رسانه های همگانی و ... زبان رسمی کشور کم کم حضور خود را بر گویش های منطقه ای حاکم کرده و پدیده زوال یا مرگ گویش بروز کند. جهت تحقیق درباره چند و چون این نگرانی، مطالعه ای موردی در حوزه انسان شناسی زبان و با تمرکز بر دو مبحث حفظ زبانی و تغییر زبانی درباره گویش بختیاری شهر مسجد سلیمان صورت گرفت. در این بررسی میدانی پرسش نامه ای تهیه شد که شامل حدود سی پرسش بسته و باز بود. سعی شده بود تا این پرسش ها عواملی را که تصور می شود در پدیده زوال گویش ها دخیل هستند شامل باشند. نتایج حاصل از این بررسی، کد گذاری و آمارگیری شد و به صورت جداول و نمودارهای متعددی تنظیم گردید که نمونه هایی از آنها در اینجا آورده شده است. ارزیابی آمار به دست آمده می تواند سمت و سوی حرکت گویش مورد نظر و نیز میزان تاثیر عوامل گوناگون را بر حفظ یا زوال آن تا حدودی مشخص سازد.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

شکل بندیهای مشارکت در کشورهای مختلف بر اساس ساخت فرهنگی و اقتصادی آنان ایجاد می شود. کشورهای در حال توسعه از دهه 1970 به بعد با بحران بدهی رو به رو بوده اند. این امر سطح ارتباطات و مشارکت بین المللی آنان را با نهادهای سرمایه داری کاهش داد. از سوی دیگر زمینه های محیطی برای ظهور تنشهای اجتماعی را ایجاد نمود. اعتراضات سیاسی منجر به کاهش سطح مشروعیت دولتها گردید. گروه های اجتماعی در صدد نیل به دموکراسیهای کثرت گرا بوده اند. اما زیر ساختهای اقتصادی وابسته، بدهیهای پایان ناپذیر، و وابستگی ساختاری به سرمایه داری بین المللی منجر به عدم تحقق چنین اهدافی گردید. کشورهای افریقایی نیز دارای سرنوشت مشابهی با کشورهای امریکای لاتین می باشند. بحرانهای قومی و نژادی، زمینه را برای ظهور بحران هویت در این کشورها فراهم می آورد. بر این اساس در آینده سیاسی کشورهای افریقایی بیش از آن که زمینه ساختاری برای توسعه و مشارکت سیاسی در عرصه ملی ایجاد گردد، زمینه محیطی جهت قومیت گرائی ایجاد می شود. این امر به هیچ وجه منجر به افزایش سطح مشارکت نخواهد شد. عوامل بازدارنده مشارکت سیاسی در کشورهای افریقایی را می توان در مولفه های ذیل خلاصه نمود: 1)       فقدان کنترل دولت بر عرصه های جغرافیایی 2) محدود بودن ابزارهای رفاه مادی برای شهروندان 3) عدم گسترش فرهنگ مشارکتی 4) قوی بودن هویت محلی

مقدمه: پیوند کلیه کاراترین درمان بیماری مرحله نهایی کلیه و بقای پیوند یکی از چالش های مهم آن است. سطح نشانگرزیستی کراتینین می تواند پیش بینی کننده زمان رد پیوند باشد. هدف این مطالعه تعیین همبستگی کراتینین و عوامل دیگر با بقا پیوند کلیه از طریق مدل توام طولی و بقا می باشد. روش کار: مطالعه به صورت توصیفی-همبستگی و بررسی 165 گیرنده پیوند کلیه بالای 18 سال طی سال های 1385 الی 1395 انجام شده است. اطلاعات از پرونده بیمار در بیمارستان و نزد متخصص کلیه و مجاری ادرار جمع آوری گردید. کراتینین در مدت درمان بعد از عمل و فاصله زمانی بین جراحی تا رد پیوند به ترتیب به عنوان پاسخ های طولی و بقا در مدل وارد شدند. مدل در نرم افزار آماری R برازش شد. یافته ها: همبستگی مثبت و معنی داری بین سطح کراتینین و خطر رد پیوند حاصل شد (05/0 > P، 7/0 = α ). به ازای یک واحد افزایش در کراتینین، خطر رد پیوند حدود دو برابر می شود. عوامل مرتبط با افزایش کراتینین عبارتند از دریافت عضو از اهدا کننده مرگ مغزی، داشتن هر یک از سوابق تزریق خون، پیوند کلیه و دیالیز قبل از پیوند (05/0 > P) می باشد. همچنین خطر رد پیوند برای گیرندگان کلیه پیوندی از اهدا کنندگان مرگ مغزی حدود 7/2 برابر اهدا کنندگان زنده می باشد (05/0 > P). نتیجه گیری: کاهش سطح کراتینین و انجام پیوند از اهدا کنندگان زنده، خطر رد پیوند را کاهش می دهد. پیشنهاد می شود سطح کراتینین بیمارانی که شرایطی مثل تزریق خون یا پیوند کلیه و دیالیز قبل از پیوند دارند، مورد توجه بیشتر قرار گرفته و چکاپ ان ها در زمان کوتاه تری انجام شود و از داروهایی برای کاهش کراتینین استفاده شود.

این مقاله مفاهیم کلیدی «متن اصلی» و «متن ترجمه» را در نوشته های ژاک دریدا دنبال می کند و در پی این است که رابطه این دو را تحلیل نماید و سوال زیر را بپرسد: آیا ترجمه به متن اصلی زندگی دوباره ای می بخشد و بقای آن را تضمین می کند یا اینکه متن اصلی را از بین می برد و متنی زوال یافته به جا می گذارد؟ژاک دریدا به نوبه خود دو درونمایه از مقاله بنیامین درباره ترجمه را گرفته و به آنها معنایی کلی تر می بخشد: دریدا مفاهیم «خویشاوندی زبانها» و «بقا» را در کنش ترجمه بررسی می کند و آن گاه آنها را در فهم نوی خود از متن قرار می دهد. بحث من در این مقاله بر این اساس است که دریدا ترجمه را گریزناپذیر می داند. ترجمه به این معنی گریزناپذیر است که معانیمتعدد درون متن اصلی را حفظ کرده و به نوبه خود ترجمه های جدیدی جهت معانی جدید طلب می کند. ترجمه به عنوان کنشی تفسیری هر متنی را در معرض ترجمه های متعددی قرار می دهد که هیچ کدام از دیگری معتبرتر نیست، اما متن همیشه نیازمند ترجمه است چرا که این راز بقای متن است.در میزگردی درباره مساله ترجمه و بنیامین، دریدا خوانش خود را از نظریه زبان بنیامین جمع بندی می کند. او از قرارداد دوطرفه ای بین متن ترجمه و متن اصلی سخن می گوید. ترجمه و متن اصلی نه تنها یکدیگر را طلب می کنند و زوال دیگری را به تعویق می اندازند بلکه از طریق این رابطه دوطرفه بقای زبان را تضمین می کنند.