مقدمه و هدف: بلوک کودال با استفاده از بیحس کننده های موضعی بصورت شایعی در کودکان برای تامین بیدردی حین عمل و بعد از اعمال جراحی نظیر هرنیورافی و ارکیوپکسی بکار میرود. برای تقویت و افزایش طول مدت بیدردی ناشی از بیحس کننده های موضعی پیشنهاد شده که از ترکیب بیحس کننده ها با داروهای دیگر استفاده شود. هدف از این مطالعه مقایسه اثربخشی افزودن فنتانیل یا نئوستیگمین به بوپیواکائین %0.25 در بلوک کودال در کودکان کاندید عمل هرنیورافی اینگوینال می باشد.روش کار: این مطالعه از نوع کارآزمایی بالینی دوسوکور می باشد که در آن 75 بیمار را بطور تصادفی در سه گروه قرار دادیم. بلوک کودال در گروه اول از مخلوط 1 میکروگرم/کیلوگرم نئوستیگمین و 0.75 میلی لیتر/کیلوگرم بوپیواکائین %0.25، در گروه دوم از مخلوط 1 میکروگرم/کیلوگرم فنتانیل و 0.75 میلی لیتر/ کیلوگرم بوپیواکائین %0.25 و در گروه سوم از 0.75 میلی لیتر/کیلوگرم بوپیواکائین %0.25 تنها استفاده شد. متغیرهای همودینامیک، شدت درد و آرامبخشی بیمار، میزان نیاز به مسکن اضافی و عوارض جانبی در بیماران ارزیابی شد. متوسط سن، وزن مدت جراحی و بیهوشی در هر سه گروه شبیه یکدیگر بودند. اطلاعات بدست آمده با استفاده از آزمون های دقیق فیشر و آنوا تجزیه و تحلیل گردید.نتایج: میانگین فشار خون سیستولیک و ضربان قلب قبل از بیهوشی نیز در گروه ها نظیر یکدیگر بود. میانگین فشار خون سیستولیک و ضربان قلب در زمان عمل جراحی در گروه بوپیواکائین تنها بیشتر از دو گروه دیگر بود ولی اختلاف گره ها معنی دار نبود. در زمان جراحی بیدردی حین جراحی و میزان بیدردی و آرامبخشی بعد از عمل در هر سه گروه کافی بود و اختلاف معنی داری نداشت. شیوع تهوع و استفراغ بعد از عمل نیز بین گروه ها مشابه بود. عارضه جانبی دیگری مشاهده نشد.نتیجه نهایی: افزودن 1 میکروگرم/کیلوگرم فنتانیل یا نئوستیگمین به 0.75 میلی لیتر/کیلوگرم بوپیواکائین %0.25 در بلوک کودال تاثیر بیشتری از نظر بیدردی نسبت به بوپیواکائین %0.25 به تنهایی در کودکان تحت هرنیورافی اینگوینال یکطرفه نخواهد داشت.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

زمینه و هدف : تکنیک نخاعی یکی از روش های معمول در بیهوشی افراد مسن که کاندید عمل جراحی ارتوپدی اندام تحتانی هستند، می باشد. از طرف دیگر عوارض همودینامیک این روش و درمان این عوارض بامایعات وریدی زیاد و داروهایی نظیر افدرین و فنیل افرین برای این بیماران عاری از خطر نمی باشد. او پیوئیدها مدت و کیفیت بلوک حسی توسط داروهای بی حس کننده موضعی را افزایش می دهند بنابراین تلاش هایی صورت گرفته تا با کاهش مقدار داروی بی حسی و افزودن اوپیوئید به ترکیب نخاعی ، هم از عوارض همودینامیک کاسته شود و هم احتمال بی حسی ناقص از بین برود. هدف از این مطالعه نیز بررسی اثرات همودینامیک و کیفیت بی حسی داخل نخاعی با روش فوق بوده است. روش کار: در این مطالعه تعداد 46 بیمار بالای 60 سال که به علت شکستگی های استخوان ران کاندید عمل بودند به صورت تصادفی در دو گروه A و B قرار گرفتند. در گروه A از ترکیب بوپیواکائین هیپرتونیک 5 میلی گرم و فنتانیل 20 میکروگرم و در گروه B از بوپیواکائین هیپرتونیک به مقدار 12/5 میلی گرم جهت بیهوشی نخاعی استفاده گردید. علایم حیاتی قبل و حین عمل، کیفیت و کمیت بی حسی، مقدار مایعات و افدرین استفاده شده هر 5 دقیقه کنترل و ثبت گردید. یافته ها: میانگین افت فشار متوسط شریانی (Mean Arterial Pressure) مقدار مصرف افدرین و تعداد دفعات مصرف آن در دو گروه از اختلاف معنی داری برخوردار بود. میانگین افت فشار متوسط شریانی در دوگروهA و B به ترتیب 79/10± 66/23% و11/ % 36±11 بود (P=0/001 ). مقدار متوسط مصرف افدرین در گروه A 49/3±25/2 میلی گرم و در گروه 8/45 ± 10 Bمیلی گرم بود ( p=0.001 ).میانگین دفعات افت فشار خون و مصرف افدرین در گروه 1/08 ± 0/71 A بار و در گروه B 94/2±91/ 2 بار بدست آمد29% (p=0/001) . بیماران گروه Aو 6/13% گروه B در مراحل پایانی عمل احساس درد نموده اند.  تاکیکاردی در 29/2 % بیماران گروهA  68/2% بیماران گروه B مشاهده گردید. (p =0.001) نتیجه گیری: با افزودن µg20 فنتانیل به بوپیواکائین و کم کردن از دوز آن می توان تا حد زیادی از شدت عوارض بیهوشی اینتراتکال ( افت فشار خون و تاکیکاردی ناشی از درمان آن ) پیشگیری کرد البته برای کاستن از موارد شکست و اطمینان از بلوک حسی کافی بایستی مطالعات کنترل شده ای را برای یافتن دوز ایده ال بوپیواکائین و فنتانیل انجام شود.

سابقه و هدف: درد، تهوع و استفراغ بعد از عمل شایعترین مشکلات بیماران در اتاق ریکاوری و پس از آن می باشد. این مطالعه با هدف تعیین مدت زمان بی دردی و عوارض آن در استفاده از بوپیواکائین و لیدوکائین به همراه بوپرونورفین با بوپیواکائین تنها انجام شده است.مواد و روشها: این مطالعه به روش کارآزمایی بالینی بر روی 187 نفر از بیماران 60-16 ساله مراجعه کننده به بیمارستانهای بابل که کاندید جراحی هرنیارافی و ارتوپدی اندام تحتانی بودند انجام شده است. بیماران به سه گروه تقسیم شدند، گروه اول 2 میلی لیتر لیدوکائین 5% همراه 50 میکروگرم بوپرونورفین، گروه دوم 2 میلی لیتر بوپیواکائین (0.5%) همراه 50 میکروگرم بوپرونورفین و گروه سوم 2 میلی لیتر بوپیواکائین (0.5%) تنها دریافت کردند. اطلاعات به دست آمده شامل سن، جنس، طول بی دردی بر اساس Visual-Analogue Score و تهوع و استفراغ و نیز خارش و احتباس ادراری بررسی و ثبت شد.یافته ها: یافته ها نشان داد که زمان متوسط شروع درد در گروهی که تحت درمان با بوپیواکائین و بوپرونورفین (8 ساعت) قرار داشتند بیشتر از لیدوکائین و بوپرونورفین (5.8 ساعت) و بوپیواکائین تنها (4 ساعت) بوده است (p<0.001). همچنین مدت زمان شروع درد شدید (نیاز به مسکن) در گروه بوپیواکائین و بوپرونورفین (10.8 ساعت) بیشتر از گروههای دیگر (7.9 و 6.3 ساعت) بود (p<0.001). میزان تهوع و استفراغ بین گروهها اختلاف معنی داری نداشت، اما خارش و احتباس ادراری در گروهی که تحت درمان با بوپیواکائین و بوپرونورفین قرار گرفتند بیشتر از سایر گروهها بود (p<0.05).نتیجه گیری: نتایج نشان داد که استفاده از ترکیب بوپیواکائین و بوپرونورفین موجب بی دردی طولانی تری شده است. لذا این ترکیب برای بی حسی نخاعی توصیه می شود.

در کتابهای مرجع از بوپیواکائین (مارکائین) با غلظت 25/0 درصد بیشتر به عنوان آنالژزیک نام برده می شود. با توجه به عوارض مشاهده شده در مورد لیدوکائین از جمله ضایعات عصبی گذرا و دائمی که گاها دیده می شود، جهت احتراز از غلظتهای بالای این دارو بر آن شدیم که از بوپیواکائین هیپربار 25/0 درصد در روش بی حسی نخاعی استفاده کنیم. از دی ماه سال 1379 الی دی ماه 1380 تعداد 600 مورد عمل جراحی با روش بی حسی نخاعی در بیمارستان سینای تبریز با مارکائین 25/0 درصد هیپربار انجام گرفت. دوز مصرفی مارکائین نسبت به قد افراد مورد استفاده قرار گرفت که بین 5/4 سی سی الی 6 سی سی بود. 600 مورد بی حسی نخاعی روی 10 نوع عمل جراحی مورد امتحان قرار گرفت که بیشترین مورد آن مربوط به هرنی اینگوئینال و کمترین آن مربوط به کوله سیستکتومی بود. رنج سنی افراد بین 19 الی 92 سال بوده اند. در 7 مورد (16/1%) از عملهای جراحی روش بی حسی نخاعی در آنها موفق نبوده و بی حسی کامل نبود، در بقیه موارد (593 مورد (98.83%  اعمال جراحی به راحتی بدون احساس درد تا انتها موفقیت آمیز بوده است. در 35 نفر (83/5%) از بیماران فشار به زیر 100 mmHg را داشتیم که با تزریق سرم رینگر و به ندرت استفاده از افدرین، فشار خون تصحیح شد. از 35 نفر فوق 23 نفر سابقه فشارخون بالا داشته و 12 نفر نیز به مدت بیش از 12 ساعت NPO بوده اند. در 65 نفر (%10.83) از بیماران به علت بی قراری و ناآرامی برای احساس راحتی بیشتر دیازپام 5 mg وریدی تزریق شد. بعد از عمل و با پی گیری بیماران هیچ نوع عارضه ای مشاهده نشد همچنین هیچ موردی از بی حسی نخاعی بالا مشاهده نشد. با توجه به قابل قبول بودن نتایج و بی دردی کامل و نسبتا طولانی و عوارض کم بوپیواکائین هیپربار 25/0 درصد که قبلا به عنوان ضد درد به کار می رفت استفاده از این دارو در بی حسی نخاعی در اکثر عمل های جراحی شکمی تحتانی بدن توصیه می شود.

مقدمه: درد پس از عمل، یکی از عوارض مهم جراحی است که باعث ناتوانی و شکایت بیماران می شود. درد بعد از توراکوتومی، به علت وسعت عمل شدیدتر است، باعث اختلال وضعیت تنفسی می شود و بیماران شکایت بیشتری از آن دارند. بنابراین کنترل درد در این بیماران مهم است. در مطالعات گذشته روش های متعددی برای کنترل درد این بیماران به کار رفته است. در این مطالعه چهار روش رایج تر بی دردسازی بعد از تراکوتومی انتخاب و با همدیگر مقایسه شده است.روش کار: در این مطالعه 100 بیمار توراکوتومی شده با برش پوسترولترال انتخاب و به چهار گروه 25 تایی به شکل تصادفی تقسیم شدند. چهار روش بی دردسازی (الف) کاتتراپیدورال + فنتانیل، (ب) کاتتراپیدورال + بوپیواکائین، (ج) کاتتر بین دنده ای + بوپیواکائین و (د) پتیدین وریدی جهت بی دردسازی به کار رفت و میزان بی دردی بر اساس جدول رتبه بندی پنجگانه درد، پتیدین مصرفی و تغییرات معیارهای تنفسی در این بیماران اندازه گیری شد. نتایج حاصل از نرم افزار SPSS و به کارگیری آزمون های تی، مجذور کای، آنالیز واریانس یک طرفه و Tukey post hoc test با همدیگر مقایسه شدند.یافته ها: یافته های این مطالعه شامل موارد زیر است: میزان بی دردی در گروه های چهارگانه الف، ب، ج و د با همدیگر تفاوت معنادار داشت (p»0.00). میزان درد در گروه ج به اندازه 0.77 کمتر از گروه الف (p=0.001) و در گروه د به اندازه 0.54 کمتر از گروه الف بود (p»0.04) و مقایسه تفاوت درد در گروه های دیگر، دو به دو تفاوت معنادار آماری نداشت میزان پتیدین تکمیلی در گروه نسبت به گروه های الف، ب و ج به ترتیب 61.9mg، 46.6mg و 46.6mg کمتر بوده است (p»0.00).همچنین در گروه ب افت معیارهای تنفسی FEV1 و FVC نسبت به دیگر گروه ها کمتر بود ولی تفاوت از نظر آماری معنادار نیست. میزان FEV1/FVC در گروه ها با همدیگر متفاوت است (p=0.001) که از نظر آماری معنادار است.نتیجه گیری: در این مطالعه روش بی دردسازی که از همه جوانب بر دیگر روش ها برتری داشته باشد یافت نشد. ولی به نظر می رسد روش ج و د بی دردسازی بهتری دارند و روش ب باعث وضعیت بهتر معیارهای تنفسی بعد از عمل می شود.

مقاله پژوهشی مقدمه: درد پس از زایمان می تواند در بروز عوارض متعددی برای مادر و جنین مؤثر باشد و سبب افزایش طول مدت بستری در بیمارستان، کاهش توانایی برقراری ارتباط با نوزاد و افزایش هزینه های درمانی گردد. بنابراین مدیریت بهینه درد پس از زایمان اهمیت می یابد. به صورت کلی یکی از ساده ترین راه استفاده از مسکن های اپیوئیدی است که عوارض مخربی را برای شیرخوار در پی دارد لذا استراتژی های متفاوتی برای درمان درد پس از زایمان توسعه یافته است. یکی از این راه ها تزریق داخل زخم مسکن ها است و تاکنون داروها و ترکیبات دارویی متفاوتی مورد بررسی قرار گرفته اند. روش ها: مطالعه حاضر به بررسی تأثیر ترکیب بوپیواکائین و دکسمدتومیدین در مقایسه با بوپیواکائین به همراه دکسمدتومیدین پرداخت. این مطالعه کارآزمایی بالینی دوسوکور در زنان با زایمان سزارین مراجعه کننده به مراکز آموزشی الزهرا(س) و شهید بهشتی اصفهان انجام شد. یافته ها: سنجش درد و فاکتورهای همودینامیک بیماران تا ساعت چهارم پس از زایمان انجام شد. نتایج حاصل مبنی بر کمتر بودن معنی دار درد پس از ساعت چهارم پس از زایمان بود. همچنین فاکتورهای همودینامیک در دو گروه تفاوت معنی داری نداشت. نتیجه گیری: نتیجه گیری از مطالعه حاضر مبنی تأثیر ترکیب ذکر شده در کاهش درد و عدم تأثیرات جانبی بود (سطح معنی داری 0/05 در نظر گرفته شد).

زمینه و هدف: بستن لوله های رحمی دو طرف یکی از اعمال جراحی کوچک با اسیب بافتی مختصر است ولی هنوز زمان ریکاوری بعد از عمل و مسکن های مورد نیاز به علت درد بعد از عمل، اغلب نامتناسب با نوع عمل می باشد.روش بررسی: این مطالعه از نوع کارآزمایی بالینی تصادفی شده شاهد دار دو سوکور بود. حجم نمونه شامل 60 خانم با ASA I, II  بود که بصورت تصادفی در دو گروه مداخله و کنترل قرار گرفتند. القای بیهوشی بیماران دو گروه مشابه بود. بعد از القای بیهوشی در محل انسیزیون پوستی و مزوسالپنکس در محل قطع لوله های رحمی هر دو سمت به بیماران گروه مداخله 10 و 3 سی سی از محلول بوپیواکائین 0.25٪ تزریق و برای گروه کنترل با حجم مساوی از محلول سالین ایزوتونیک به همان نقاط تزریق شد. قبل از ترخیص بیماران از ریکاوری، 6 ساعت بعد از عمل و 24 ساعت و یک هفته بعد از ترخیص از بیمارستان شدت درد به دو روش VAS و Verbal از بیماران اخذ و در پرسشنامه ثبت شد، داده ها پس از ورود به نرم افزار اماری SPSS Win و با استفاده از آزمون های آماری X² وU-Mann-whitney  وT-test  مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند.یافته ها: میانگین شدت درد (vas) در ریکاوری به طور معنی داری در گروه مداخله (2.6±2.92) کمتر از گروه کنترل (1.96±4.03) بود (p<0.05). میانگین شدت درد در 6 ساعت بعد از عمل و 24 ساعت پس از ترخیص از بیمارستان در دو گروه مداخله و کنترل تفاوت معنی داری نداشت (p>0.05) اما میانگین شدت درد یک هفته بعد از ترخیص از بیمارستان به طور معنی داری در گروه مداخله (2.35±3.68) کمتر از گروه کنترل (1.41±4.3) بود (p<0.05). از نظر نیاز به استفاده از داروی مسکن، 34.5٪ بیماران گروه مداخله نیاز به تزریق مسکن بعد از عمل داشتند در حالیکه در گروه کنترل 61.3٪ بیماران، نیازمند تزریق مسکن بعد از عمل بودند که این اختلاف از نظر آماری معنی دار بود (p<0.05).نتیجه گیری: نتایج این مطالعه اثر استفاده وریدی 10 میلی گرم متوکلوپرامید، 20 میلی گرم هیوسین و تزریق بوپیواکائین در محل برش پوستی و مزوسالپینکس قسمت های لترال و مدیال لوله های رحمی در کاهش درد زودرس و 7 روز بعد از عمل  را تایید می کند.

زمینه و هدف: بی حسی اسپاینال یکی از روش های رایج در جراحی سزارین الکتیو است، اما عوارضی مانند لرز و تهوع ممکن است کیفیت دوره پس از عمل را تحت تاثیر قرار دهند. بنابراین این مطالعه با هدف بررسی میزان بروز لرز و تهوع با استفاده از داروی بوپیواکائین و ترکیب بوپیواکائین-سوفنتانیل در زنان تحت عمل جراحی سزارین الکتیو با بی حسی اسپاینال، انجام شد. روش بررسی: این مطالعه کارآزمایی بالینی تصادفی شده دوسویه کور بر روی 30 نفر از بیماران تحت عمل جراحی سزارین الکتیو مراجعه کننده به بیمارستان مطهری شهرستان جهرم در بازه زمانی اردیبهشت تا مهر ماه 1400 انجام گرفت. بیماران به صورت تصادفی به دو گروه بوپیواکایین و بوپیواکایین-سوفنتانیل، تقسیم شدند. میزان تهوع و استفراغ و فراوانی لرز در زمان های پیش از بی حسی اسپاینال، پس از بی حسی اسپاینال، سه دقیقه پیش از به دنیا آمدن نوزاد، بلافاصله پس از به دنیا آمدن نوزاد، دقیقه 15، دقیقه 30، دقیقه 45، ورود به ریکاوری و خروج از ریکاوری ثبت گردید. یافته ها: در گروه بوپیواکایین+سوفنتانیل در 30 دقیقه پس از اسپاینال (20%) و در زمان ورود به ریکاوری (7/26%) بیشترین فراوانی لرز در بیماران بوده است. فراوانی تهوع در گروه بوپیواکایین+سوفنتانیل (3/33%) و بوپیواکایین در سه دقیقه پیش از دنیا آمدن نوزاد (40%)، دارای بیشترین فراوانی بوده است، اما از نظر آماری بین دو گروه در زمان های متفاوت تفاوت معنادار نبوده است. نتیجه گیری: نتایج مطالعه حاضر نشان داد که افزودن دوز پایین سوفنتانیل به بوپیواکایین در قالب پروتکل بی حسی نخاعی، اگرچه ممکن است تاثیرات بالینی جزئی بر بروز برخی عوارض داشته باشد، اما به تنهایی نمی تواند منجر به تفاوت معنادار در بروز لرز و تهوع گردد.

اپیدورال آنستزی یکی از روش های رایج در بیهوشی است که در آن از داروهای بی حس کننده موضعی و اپوئیدها استفاده می شود. بوپیواکائین یکی از داروهای بی حس کننده موضعی است که در این تکنیک مورد استفاده قرار می گیرد و علی رغم این که طول اثر بلند مدتی دارد (120 تا 240 دقیقه) ولی شروع اثر آن بطئی و کند است (15 تا 20 دقیقه)، وبه همین علت گاهی اوقات علی رغم محسناتی که دارد از آن استقبال نمی شود.ما دراین مطالعه جهت کوتاه کردن زمان شروع اثر دارو و طولانی کردن اثرات آن از افزودن کتامین به بوپیواکائین استفاده کردیم؛ لذا برای شروع مطالعه که به صورت تصادفی، آینده نگر و دو سو کور است، تعداد 64 بیمار را انتخاب کرده و به صورت تصادفی به دو گروه مساوی 32 نفری تقسیم کردیم.در گروه اول از ترکیب 19.5 ml بوپیواکائین 0.5 درصد، 0.5 ml کتامین %5 و در گروه دوم از ترکیب 19.5 ml بوپیواکائین 0.5درصد و 0.5 ml آب مقطر استفاده کردیم. سپس زمان شروع آنستزی، طول مدت بی دردی، میزان اپوئید مصرفی پس از عمل و تغییرات همودینامیک حین عمل را مورد  بررسی قرار دادیم. متوسط زمان شروع آنستزی در گروه اول 6 دقیقه و در گروه دوم 15 دقیقه بود که با توجه به P=0.001 از نظر آماری معنی دار است. متوسط طول مدت زمان بی دردی در گروه اول 355 دقیقه و در گروه دوم 260 دقیقه و P=0.001 بوده که از نظر آماری معنی دار است. در گروه اول پس از عمل فقط 61% نیاز به مسکن و در گروه دوم 93% نیاز به مسکن داشتند. در ضمن از نظر همودینامیک و عوارض دیگر اختلافی بین دو گروه دیده نشد. لذا توصیه می شود برای تسریع در زمان شروع و افزایش طول مدت بی دردی بوپیواکائین از اضافه کردن کتامین به میزان 25 mg استفاده شود.