مقدمه: کریپتورکیدیسم یکی از شایع ترین ناهنجاری های دوران کودکی است و زمانی رخ می دهد که بیضه در قسمتی از مسیر نزول طبیعی خود، بین کلیه ها و اسکروتوم متوقف شود. چون در منطقه ما آژنزی بیضه مورد بررسی قرار نگرفته، ممکن است تصویر منطقه ای آن متفاوت باشد. هدف این مطالعه ارائه تصویر روشن تری از این ناهنجاری در منطقه و طرح این سوال است که استفاده نکردن از لاپاروسکوپی تشخیصی می تواند باعث افزایش تشخیص کاذب آژنزی بیضه بشود یا خیر؟مواد و روش ها: این مطالعه توصیفی در بیمارستان رازی رشت در سال های 82 – 1377 انجام شد که از کل افراد بستری، بیماران مبتلا به عدم نزول بیضهUDT) ) مشخص شدند. سپس اطلاعات موجود را بر اساس سن، یک یا دو طرفه بودن بیماری های همراه، مکان آناتومیک توقف نزول بیضه، روش ها و وضعیت تشخیص و اولین نشانه در هنگام مراجعه بیمار، استخراج کرده و در پایان به تجزیه و تحلیل آنها پرداخته شد.نتایج: از 7200 بیمار بستری در بخش ارولوژی در سال های 82 – 1377، 235 بیمار مبتلا به عدم نزول بیضه بودند که فراوانی نسبی این بیماری در بیماران بستری 3.26% بدست آمد.بیشترین سن مراجعه بیماران در 14 –5 سالگی بود که 41.3% است. بر اساس بیماری های همراه، 14% بیماران UDT طرف مقابل، 8.1% هرنی اینگوینال، 1.7% هیپوسپادیس، 6% هیدروسل، 0.9 % پیچش بیضه و 3% ناباروری داشتند.از نظر محل آناتومیک توقف بیضه، 61.4% داخل کانال اینگوینال، 16.1% ناحیه سطحی کانال، 14% داخل شکم و 0.9 % در ناحیه سوپراپوبیک قرار داشتند و 7.6% آنها دچار آژنزی بیضه بودند.نتیجه گیری: UDT شیوع نسبتا بالایی دارد و اکثر بیمارانی که عمل جراحی شده اند در رده سنی بالا (14 – 5 سالگی) قرار داشتند. که لزوم آموزش همگانی در این مورد را مطرح می سازد. از طرفی با توجه به شیوع بالای آژنزی بیضه (7.6%) پیشنهاد می شود که قبل از عمل جراحی در بیمارانی که بیضه غیر قابل لمس دارند لاپاروسکپی تشخیصی انجام شود.

مقدمه: تورشن بیضه یکی از اورژانس های مهم اورولوژی می باشد که در اثر پیچش طناب اسپرماتیک ایجاد می شود و تاخیر در تشخیص و درمان این بیماری منجر به از بین رفتن بیضه می گردد. آسیب دیدن خون رسانی بیضه در اثر ضربه یا چرخش بیضه، مداخله اورژانسی جراحی را می طلبد. ایسکمی بافت بیضه نیز موجب مرگ سلول های زایای این بافت می شود که این امر عمدتاً ناشی از عدم تأمین اکسیژن مورد نیاز جهت فعالیت های متابولیک، تخلیه انرژی ذخیره شده سلولی و تجمع متابولیت های سمی می باشد. بنابراین، هدف از مطالعه حاضر، بررسی ایسکمی بیضه در اثر فشار هرنی با تشخیص اولیه تورشن بیضه است. معرفی مورد: کیس معرفی شده، نوزادی 30 روزه بود که با ناله و بیقراری به اورژانس مراجعه کرد. در معاینات اولیه به علت تورم و ایسکمی، تورشن بیضه تشخیص داده شده که پس از عمل جراحی ایسکمی بیضه در اثر فشار فتق دیده شد. عمل فتق اینگوینال در نوزادان یکی از اعمال جراحی معمول است، اما با توجه به علایمی که در این نوزاد مشاهده گردید، تشخیص اولیه تورشن داده شد. ایجاد تورشن بیضه یکی از موارد نادر در نوزادان است و به دلیل صدماتی که به بافت بیضه وارد می کند، جزء اعمال جراحی اورژانس می باشد. نتیجه گیری: با توجه به شرایط بیمار معرفی شده، وجود همزمان فتق اینگوینال و بیضه نزول نیافته، که در اثر عدم نزول، بیضه در داخل کانال گیر کرده و در اثر فشار فتق روی احشاء شکم و ایجاد فشار مضاعف بر روی بیضه ها، سبب ایجاد علایمی گردیده است، که معمولاً در تورش بیضه ها دیده می شود، لذا، در این شرایط و با توجه به گذشتن حدود 9 ساعت از درد و ناله در اثر ایسکمی و احتمال آسیبی که ممکن بود به بافت بیضه وارد گردد و نیز به سبب داشتن عواقب جبران ناپذیر از جمله عقیم شدن، انجام عمل جراحی اورژانسی بهترین گزینه درمانی می باشد.

زمینه و هدف: کیست هیداتید یک بیماری انگلی است که هر قسمتی از بدن را مبتلا می نماید. با این حال بیماری هیداتید دستگاه ادراری تنها در 3-2% موارد دیده می شود که در این میان بیضه ها مکان نادری برای کیست هیداتید هستند که تاکنون تنها سه مورد گزارش شده است. علت ابتلای کمتر بیضه ها توسط کیست هیداتید به خوبی شناخته نشده است. در این تحقیق ما سعی کردیم تا ابتلا بیضه خرگوش به هیداتیدوزیس را بررسی کنیم. روش تحقیق: در این کارآزمایی تجربی، چهارده خرگوش نر سالم که بطور متوسط 2.5-3kg وزن داشتند، بطور تصادفی در دو گروه همگن قرار گرفتند. سپس یک بیضه از هر خرگوش گروه یک با تزریق داخل بیضه ای 0.5ml از رسوبات مایع کیست هیداتید که حاوی پروتواسکولکس های زنده بود، آلوده شد. همچنین 0.5ml از همین مایع به داخل صفاق هفت خرگوش گروه دو تزریق شد. سپس خرگوشها در شرایط عاری از پاتوژن به مدت 10 هفته نگهداری شدند. یک خرگوش از گروه اول (گروه مطالعه) و سه خرگوش از گروه دوم (گروه شاهد) در طی روز اول و دوم بعد از تزریق مردند. در پایان هفته دهم و پس از انجام سونوگرافی، هر دو بیضه خرگوشهای گروه اول خارج شد و همچنین در گروه دوم بعد از لاپاراتومی، از نقاط مشکوک بیوپسی گرفته شد و این نمونه ها بعد از رنگ آمیزی H&E توسط میکروسکوپ نوری مطالعه شد. یافته ها: در بررسی هیستوپاتولوژیک، شواهد ابتلای بیضه به کیست هیداتید شامل اسکولکسها و لایه ژرمیناتیو و جدار کیتینی کیست در بیضه پنج خرگوش از شش خرگوش گروه اول (%83.3) دیده شد و در گروه دوم شواهد ابتلا در صفاق سه خرگوش از چهار خرگوش دیده شد (%75) و در مقایسه آماری تفاوت آشکاری بین دو گروه از نظر ابتلا به هیداتیدوزیس وجود نداشت (P=0.1).نتیجه گیری: علیرغم این نکته که بیضه ها مکان بسیار نادری برای کیست هیداتید هستند، در مدل آزمایشگاهی ایجادشده شواهد ابتلای بیضه به هیداتیدوزیس دیده شد که می تواند مطرح کننده این مساله باشد که سد خونی بیضه ای مانع ابتلای بیضه به کیست هیداتید می شود.

مقدمه: بیضه زن ساز یکی از انواع دو جنسی بودن مردانه و یک سندرم نادر ارثی وابسته به کروموزوم X می باشد. در این گزارش دو مورد بیمار دارای بیضه زن ساز معرفی شده و ارزش لاپاروسکوپی در تشخیص و درمان این بیماری ارزیابی شده است.معرفی بیمار: دو خانم نابارور با سابقه آمنوره به مرکز ما ارجاع شدند. در ارزیابی آنها با سونوگرافی شکمی و لگنی، فقدان رحم و حضور دو گناد در نزدیک رینگ داخلی اینگوینال دیده شد. موی زهار و رشد دستگاه تناسلی خارجی و پستان مانند زنان طبیعی بود. بررسی هورمونی انجام شد. کاریوتیپ 46XY بود. در سی تی اسکن شکم بیمار دوم دو گناد که بیانگر بیضه بودند، مشاهده شد. به منظور تشخیص به وسیله لاپاروسکوپ تحت بیهوشی عمومی و با تکنیکHasson ، تروکار 10F وارد شد. بیضه ها داخل شکم مشخص شدند و به علت خطر گنادوبلاستوما، با قرار دادن 2 تروکار 5F در هر دو بیمار، گونادکتومی انجام گرفت. هر دو بیمار دو روز بعد از عمل مرخص شدند. یافته های بافت شناسی وجود بیضه را تایید کرد.نتیجه گیری: با توجه به تجارب دیگران و تجربه اندک ما به نظر می رسد که حذف بیضه به روش لاپاروسکوپیک با موربیدیته کمتر و بدون عارضه قابل انجام است.

پیچش بیضه (Torsion) یکی از اورژانس های مهم اورولوژی می باشد که تاخیر در تشخیص و درمان منجر به از بین رفتن بیضه می شود. در این مطالعه اپیدمیولوژی، علایم بالینی به خصوص تظاهرات اولیه بیماری، عوامل زمینه ساز بیماری، راه های تشخیصی بیماری به خصوص در شرایط موجود کشور ما و روندهای درمانی ارائه شده است.روش و بیماران: مطالعه به روش گذشته نگر توصیفی بر روی پرونده بیمارانی که با تشخیص نهایی پیچش بیضه یا ضمایم بیضه در سال های 72-76 در بیمارستان امام رضا (ع) مشهد بستری و تحت درمان قرار گرفته اند، انجام شد. این بیماران کلا 58 بیمار مورد، شامل 44 مورد پیچش بیضه و 14 مورد پیچش ضمایم بیضه بودند.یافته ها: حداکثر شیوع سنی پیچش بیضه در محدوده 12-19 سالگی و پیچش ضمایم بیضه در محدوده 12-15 سالگی بود. ابتلا بیضه چپ در پیچش بیضه شایع تر از بیضه راست بود، اما درگیری بیضه راست و چپ در پیچش ضمایم اختلاف معنی داری نداشت. شایع ترین علایم بالینی در پیچش بیضه درد ناگهانی، تورم و حساسیت بیضه در لمس و در پیچش ضمایم درد بیضه (ناگهانی یا غیر ناگهانی)، تورم و حساسیت بیضه در لمس بود. اغلب بیماران عامل زمینه ساز خاصی نداشتند، %29.55 بیماران پیچش بیضه سابقه دردهای گذرای بیضه را ذکر نمودند. سونوگرافی در %72.21 بیماران مبتلا به پیچش بیضه و در %25 بیماران مبتلا به پیچش ضمایم بیضه در جهت تشخیص کمک کننده بود. در تمام بیمارانی که در طی 24 ساعت اول مراجعه نموده بودند، بیضه حفظ شد. در کل %29.54 موارد منجر به برداشت بیضه شد. در %28.54 بیماران مبتلا به پیچش ضمایم بیضه درمان محافظتی و در %71.42 بیماران درمان جراحی انجام شد.نتیجه کلی: پیچش بیضه در تمام مراجعین با درد حاد اسکروتوم باید مد نظر باشد. در شرایط کنونی ما در مواردی که از نظر بالینی شک تشخیصی وجود دارد می توان از سونوگرافی معمولی جهت کمک به تشخیص استفاده نمود. تعداد نسبتا زیادی از بیماران به خصوص آنان که زود مراجعه نموده اند، با برطرف نمودن پیچش با دست (Manual detorsion) به طور موقت قابل درمان هستند. در صورتی که علت درد حاد اسکروتوم با روش های تشخیصی مختلف مسجل نشود تجسس جراحی در اسرع وقت ضروری است.

اکسترامدولاری پلاسما سیتوما از تومورهای پلاسما سل است که از خارج مغز استخوان برمی خیزد. اغلب در ناحیه سر و گردن تظاهر پیدا می کند. پلاسماسیتومای خارج مغز استخوان 3% بدخیمی های پلاسما سل را تشکیل می دهد. تشخیص اسکترامدولاری پلاسسماسیتوما بر اساس وجود تومور مونوکلونال پلاسما سل در خارج از مغز استخوان بدون شواهدی از میلوم متعدد در بررسی های مغز استخوان و رونتگنوگرافی می باشد. به رادیو تراپی موضعی بسیار حساس و به ندرت بعد از درمان دچار عود یا پیشرفت ضایعه می شود. بیمار مردی 77 ساله است که از اردیبهشت 1383 به تدریج دچار بزرگی اسکروتوم شد. بیمار تب، کاهش وزن و بی اشتهایی نداشته است. در معاینه لنفادنوپاتی لمس نگردید. معاینه اسکروتوم فاقد درد، قرمزی و گرمی بود. بیمار تحت درمان آنتی بیوتیکی قرار گرفت و به طور موقت علایم وی کاهش یافت. مجددا 7 ماه بعد به دلیل تشدید تورم اسکروتوم مراجعه کرد و جهت وی سونوگرافی به عمل آمد که در سونوگرافی بیضه چپ بزرگتر از نرمال گزارش شد. در آزمایشات درخواستی CBC و ESR طبیعی بودند. βHCG titer= 3.5 mIu/ ml (high) و AFP= 5.3 Iu/ml (normal) بود. بیمار تحت رادیکال ارکید کتومی یک طرفه چپ قرار گرفت و نمونه جهت پاتولوژی ارسال گردید که Spermatocytic seminoma و Plasmacytoma هر دو مطرح بودند و در نهایت در بررسی IHC پلاسماسیتوما گزارش گردید. جهت رد مولتیپل میلوما whole body bone scanning with sestamibi و Bone survey انجام و پروتئین بنز جونز اندازه گیری شد که منفی بود. در بیوپسی مغز استخوان نیز سلولاریته نرمال و بدون ضایعه پاتولوژیک خاص بود. با توجه به مجموع شواهد بالینی و پاراکلینیک برای نامبرده اکسترامدولاری پلاسما سیتوما مطرح گردید.

ادغام طحال و بیضه یک پدیده نادر و غیربدخیم است که معمولا با موارد بدخیم در تشخیص افتراقی بوده و اکثرا تحت رزکسیون کامل به عنوان تومور قرار می گیرد. علیرغم اینکه گزارشات متعدد و مختلفی در مقالات از این ادغام صورت گرفته است، هنوز این پدیده به صورت مبسوط وارد کتب مرجع نشده و برای بسیاری از متخصصین ناشناخته است. در این گزارش ما یکی از این موارد را توضیح می دهیم.

سابقه و هدف: تورشن بیضه حالتی اورژانسی بوده و احتیاج به اقدام جهت تشخیص و درمان دارد. این بیماری تقریبا 40 درصد موارد درد ناگهانی بیضه را تشکیل می دهد و مهم ترین تشخیصهای افتراقی آن شامل تورشن آپندیکس بیضه، ادم ایدیوپاتیک اسکروتوم، ورم بیضه و اپیدیدیم و تورشن اپیدیدیم می باشد. مواد و روشها: در این تحقیق که بر روی  63کودک مراجعه کننده به بیمارستان مفید طی سالهای 1378-1373 انجام شده، از طریق مطالعه توصیفی Retrospective و با استفاده از اطلاعات پرونده های بیماران به خصوصیات اپیدمیولوژیک تورشن بیضه پی برده، نوع علایم و سن بیماری مشخص شد. یافته ها: تشخیص اکثرا بر اساس یافته های بالینی بوده است. بیشترین فراوانی مربوط به تورشن بیضه (33.3 درصد)، و تورشن آپندیکس آن (27 درصد) بود. اکثریت بیماران در فاصله سنی صفر تا یکسال قرار داشتند (22.2 درصد). شایع ترین علامت اولیه بیماری درد و تورم (27 درصد) بود، درد به تنهایی 23.8 درصد و تورم به تنهایی 25.4 درصد و مجموع این سه حالت 76.2 درصد علایم اولیه را تشکیل می دادند. از بین بیماران عمل شده (73 درصد)، 11.1 درصد ارکیدکتومی و 20.6 درصد اپندکتومی شدند که 80 درصد آنها مراجعه بالای 12 ساعت را داشته اند و 100 درصد علامت اولیه آنها شامل درد، تورم و قرمزی بوده است. نتیجه گیری و توصیه ها: این بررسی نشان می دهد که تشخیص و درمان سریع جراحی بیمارانی که با درد و یا تورح حاد بیضه مراجعه می کنند می تواند از انجام ارکیدکتومی و یا اپندکتومی جلوگیری نماید.