لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

سابقه و هدف: آدنوکارسینومای معده پنجمین سرطان شایع و چهارمین علت مرگ و میر ناشی از سرطان در دو جنس مرد و زن می باشد. Transthyretin (TTR) نشانگر مفیدی برای تشخیص سرطان و مارکر پیش بینی کننده ی متاستاز در بیماران تحت عمل جراحی می باشد. از آن جا که تا کنون ارزش تشخیصی این بیومارکر به طور قطعی در سرطان معده مشخص نشده است، هدف از این مطالعه تعیین نقش تشخیصی بیومارکر سرمی TTR در بیماران مبتلا به سرطان معده می باشد. مواد و روش ها: در این مطالعه ی مورد-شاهدی، تعداد 40 بیمار مبتلا به سرطان معده که دارای نتایج پاتولوژی تایید شده بودند و 42 فرد سالم بدون سابقه خانوادگی سرطان دستگاه گوارش و کبد وارد مطالعه شدند. به منظور تعیین غلظت پروتئین ترنس تایرتین تولید شده در سرم افراد بیمار و سالم، از کیت آماده به روش الایزای ساندویچ استفاده شد. یافته ها: میانگین سنی افراد مبتلا به سرطان معده 13 ±,63 و میانگین سنی گروه کنترل 16 ±,64 سال بود (0/681= P). میانگین غلظت ترنس تایرتین در سرم مبتلایان به سرطان معده pg/mL 49/64 ±,138/45 می باشد درحالی که این میزان در سرم افراد سالم pg/mL 60/12 ±,113/53 می باشد؛ نتایج نشان داد که دو گروه بیمار و شاهد از لحاظ میزان ترنس تایرتین سرمی اختلاف معناداری داشته (0/045 =P) و احتمالا می توان از آن به عنوان یک مارکر تشخیصی استفاده نمود. استنتاج: یافته های به دست آمده در این مطالعه نشان داد که سطح سرمی ترنس تایرتین در بیماران مبتلا به سرطان معده و افراد سالم به طور معنی داری تفاوت دارد.

زمینه و هدف: با وجودی که در بعضی موارد سندرم نفروتیک کودکان و اکثر موارد سندرم نفروتیک بالغین برای رسیدن به یک تشخیص قابل اعتماد و تعیین پروگنوز و انتخاب مناسب ترین درمان، بیوپسی کلیه ضروری است اما بدون شک یکی از چالش های پیش رو که نفرولوژیست ها با آن مواجهند تعیین مارکرهای بیولوژیکی است که با مکانیسم های بیماری زا یا الگوهای هیستوپاتولوژیک تعریف شده مرتبط هستند و به ما امکان تشخیص غیرتهاجمی علت سندرم نفروتیک و یا تعیین زیرگروه های پروگنوستیک در هر نوع و درنتیجه پیش بینی پاسخ به درمان و یا عود را می دهد. پیشرفت های مداوم در درک ما از پاتوژنز سندرم نفروتیک همراه با پیشرفت و استاندارد سازی تکنیک های پروتیومیک خون و ادرار، شناسایی تعداد فزاینده مولکول هایی را که می توانند برای اهداف فوق الذکر مفید باشند تسهیل کرده است. با این حال اطلاعات مربوط به بسیاری از مولکول های کاندید شناسایی شده تاکنون، به ویژه آنهایی که از تکنیک های پروتیومیک استفاده می کنند، هنوز بسیار مقدماتی است و نیازمند مطالعات بیشتری است. در این بررسی، ما به بررسی شواهد بالینی و تجربی به دست آمده در مطالعات مختلف در مورد یکی از مهم ترین این مولکول ها به نام CD80 پرداخته ایم. روش کار: در این مقاله مروری به بررسی مطالعات مختلف انجام شده در مورد نقش مولکول CD80 در پاتوژنز و پروگنوز سندرم نفروتیک کودکان که از سال 2002 تا سال 2020 انجام شده بود، پرداخته شده است. مقالات در ماشین های جستجوی Cochrane، scholar Googleو PubMed و به زبان انگلیسی منتشر شده بود. مقالات مروری و گزارش های موردی از مطالعه حذف شدند. یافته ها: CD80 در پاتوژنز سندرم نفروتیک و افزایش نفوذپذیری گلومرول و دیافراگم شکافدار به پروتئین نقش دارد و اکثر مطالعات از نقش آن به عنوان یک فاکتور افزایش نفوذپذیری در سندرم نفروتیک Minimal change حمایت می کند که در مرحله فعال بیماری مقدار آن در ادرار و در پدوسیت ها افزایش می یابد و اندازه گیری سطح ادراری آن می تواند برای افتراق MCD از سایر انواع سندرم نفروتیک به کار رود. همچنین افزایش سطح CD80 با پاسخ دهی به استرویید و پروگنوز بهتر بیماران همراه می باشد. نتیجه گیری: مولکول CD80 می تواند به عنوان یک مارکر پروگنوستیک غیرتهاجمی و نیز یه عنوان بیومارکری جهت افتراق بیماران MCD از non-MCD در سندرم نفروتیک مورد استفاده قرار گیرد.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

زمینه و هدف: سرطان پستان، یکی از عوامل اصلی مرگ و میر در زنان می باشد که در نتیجه ابتلا به آن سالانه حدود 40000 تا 50000 نفر جان خود را از دست می دهند. سرطان پستان در ایران و جهان یکی از شایعترین بدخیمی ها در بین زنان گزارش شده است، اما اپیدمیولوژی سرطان پستان در ایران مشخص نیست. تشخیص زود هنگام سلول های سرطانی انتشار یافته در خون محیطی می تواند به درمان به موقع بیماری کمک زیادی نماید. در حالیکه هتروژنیتی سرطان پستان در سطح مولکولی مشاهده شده است، سلول های سرطانی انتشار یافته در خون محیطی می تواند به عنوان یک مارکر جدید مطرح گردد. از طرف دیگر مارکر سیتوکراتین -19 در خون بطور تقریبی در 20-40% بیماران قابل شناسایی گزارش شده است.مواد و روش ها: در این بررسی ابتدا از خون 60 نمونه انسانی (30 بیمار و 30 فرد سالم) RNA استخراج گردید. با استفاده از پرایمرهای اختصاصی ژن سیتوکراتین 19 (CK19). تکنیک RT-PCR (Reverse Transcription Polymerase Chain Reaction) بر روی RNA استخراج شده انجام گرفت. سپس با استفاده از روش آماری کای اسکور اهمیت بیان ژن مورد ارزیابی قرار گرفت.یافته ها: نتایج بیان سیتوکراتین در بین بیماران و افراد سالم نشان داد که از مجموع 30 بیمار در تمامی موارد بیان ژن CK19 مشاهده گردید. در حالیکه افراد سالم در دو گروه قرار گرفتند: در یک گروه سیتوکراتین بیان نشد، اما در گروه دیگری از افراد سالم بیان سیتوکراتین مشاهده شد. بیان سیتوکراتین در این گروه از افراد سالم با سابقه فامیلی بیماری سرطان در ارتباط بود.نتیجه گیری: بررسی حضور بیومارکر سیتوکراتین 19 در مراحل اولیه بیماری می تواند به عنوان شاخص پیش آگهی مناسبی در خون بیماران مطرح گردد. بررسی تعداد بیشتری از بیماران با مارکرهای بیشتر با ارزش تشخیصی و یا با ارزش پیش آگهی بیماری در بررسی های آینده باید مورد توجه قرار گیرد.

سابقه و هدف: شیوع دیابت نوع دو به عنوان یک اختلال متابولیک پیشرونده در سراسر جهان به سرعت زیادی در حال افزایش است. تشخیص این بیماری در مراحل اولیه (پیش دیابتی) نقش مهمی را درکاهش مرگ و میرهای مرتبط با این بیماری دارد. مطالعات نشان داده اند که میکرو RNA ها نقش مهمی در پاتوژنز دیابت نوع دو بازی می کنند. به دلیل پایداری این مولکول های تنظیمی در مایعات بدن و در دسترس بودن تکنولوژی حساس برای اندازه گیری آن ها، می توان از آن ها به عنوان بیومارکراپی ژنتیکی در تشخیص زودرس دیابت نوع دو استفاده نمود. در این مطالعه برای اولین بار به بررسی بیان b181miR-در بیماران مبتلا به دیابت نوع دو در جمعیت یزد پرداخته شد. مواد و روش ها: در این مطالعه برای سنجش میزان بیان b181miR-در 30 فرد مبتلا به دیابت نوع دو، 30 فرد پیش دیابتی و 30 فرد سالم از روش Real-time PCR استفاده گردید. یافته ها: در این مطالعه تفاوت معنی داری در میزان بیان b181miR-در بین گروه های مورد مطالعه مشاهده شد. استنتاج: بیان کاهش یافته b181miR-در افراد مبتلا به دیابت نوع دو و پیش دیابتی نسبت به گروه کنترل سالم نشان دهنده این است که b181miR-پتانسیل استفاده به عنوان بیومارکر در دیابت نوع دو را دارا است.

امروزه نیاز شدیدی برای تشخیص بیماران مبتلا به بیماری آترواسکلروز پیشرونده که در خطر حوادث قلبی عروقی آتی قرار دارند، احساس می شود. به طور ایده آل، افزایش اطلاعات ما در ارتباط با مکانیسم ناپایداری پلاک آترواسکلروز باید به پیشرفتهای بالینی منجر گردد. رویکرد سیستمیک برای کشف بیومارکرهای سرمی که بتوانند در تشخیص بیمارانی که در خطر حوادث قلبی-عروقی آینده هستند، کاربرد داشته باشند، به شدت مورد توجه است. افزایش مارکرهای التهابی نظیرhs-CRP ، وضعیت آینده بیماران دارای سندرمهای کرونری حاد را پیش بینی می کند. استئوپروتگرین (OPG) پروتئینی است که از باز جذب اضافی استخوان بوسیله اتصال به لیگاند فعال کننده گیرنده هسته ای kB (RANKL) و در نتیجه جلوگیری از اتصال آن به گیرنده مربوطه، ممانعت به عمل می آورد. شواهد زیادی از جمله مطالعات برون تنی، ژنتیک موشها و مطالعات بالینی حاکی از نقش مهم OPG در بیولوژی عروق می باشند. ولی نتایج متناقضی در مورد ارتباط بین سطح سرمی  OPGیا RANKL با بیماریهای عروق کرونر قلب بدست آمده است. بر پایه نقش این دو پروتئین در التهاب و تجزیه ماتریکس بین سلولی و این حقیقت که تشکیل پلاک یک فعالیت التهابی است؛ ما در این مقاله فرضیه استفاده از نسبت غلظت سرمی RANKL:OPG به عنوان بیومارکر بیماریهای قلبی عروقی را مطرح نموده ایم.

بیماری مزمن کلیوی (Chronic Kidney Disease یا CKD) با شیوع %16-8 خود، یک مشکل بهداشت عمومی در سراسر جهان است. این بیماری عملکرد و ساختار کلیه ها را در طی زمان به طور غیرقابل برگشت مختل می سازد و در مراحل پیشرفته خود (End Stage Renal Disease یا ESRD) بار مالی زیادی را به سیستم درمانی جوامع تحمیل می کند. از عوارض جانبی حایز اهمیت آن، می توان به بیماری های قلبی-عروقی (Cardiovascular Disease یا CVD) اشاره نمود که مهم ترین عامل مرگ و مبر در بیماران مبتلا به CKD است. بنابراین، تشخیص سریع و زودهنگام این بیماری به علت روند سریع و در عین حال مخفی آن در مراحل ابتدایی تر خود جهت پیشگیری از عوارض جانبی و صرفه جویی در منابع مالی امری بسیار ضروری است. شواهد به دست آمده از مطالعات مختلف در طی سال های اخیر نشان می دهد که پیشرفت CKD به طور قابل ملاحظه ای با کاهش سطح پروتیین ضد پیری به نام Klotho همراه است. در شرایط فیزیولوژیکی طبیعی بدن، منبع تولید عمده این پروتیین سلول های بافت کلیوی است. از این رو، کمبود Klotho نه تنها یک بیومارکر زودرس در تشخیص CKD است؛ بلکه عامل پاتوژنی مهم در روند پیشرفت و بروز عوارض بعدی آن نیز می باشد. این مطالعه با هدف معرفی پروتیین Klotho به عنوان بیومارکر تشخیصی زودهنگام و نیز بیان استراتژی های درمانی جدید و موثر آن برای بیماران مبتلا به CKD صورت پذیرفته است.

به منظور تعیین حدود طبیعی بیومارکرهای قلبی، لیپید ها و لیپوپروتئین ها و برخی ریزمغذی های سرم خون اسب های ترکمن از تعداد 80 راس اسب از این نژاد و از هر دو جنس خونگیری انجام شد. میزان فعالیت آنزیم های CK، CK-MB، AST، آمیلاز و لیپاز و نیز مقدار سرمی گلوکز، تری گلسیسیریدها، کلسترول تام، HDLc، هموسیستئین، آهن، مس و روی با استفاده از کیت های تجاری به روش استاندارد اندازه گیری شدند. مقدار سرمی تروپونین I نیز با روش الیزا اندازه گیری شد. نتایج میانگین فعالیت سرمی آنزیم های CK، CK-MB، AST، آمیلاز و لیپاز را به ترتیب 66/64، 78/18، 05/315، 66/8 و U/L 18/128 نشان داد. بر اساس نتایج میانگین مقدار سرمی گلوکز، کلسترول تام، HDL و تری گلیسیریدها نیز به ترتیب 25/57، 7/85، 41/43و mg/dL 51/25 بود. همچنین سطح سرمی آهن، مس و روی به ترتیب 68/151، 5/104 و µg/dL72/131 بدست آمد. مقدار سرمی هموسیستئین µmol/L7/6 و تروپونین I ng/ml0165/0 یافت شد. مقایسه پارامترها بر اساس جنس سطح بالاتر CK، AST و هموسیستئین در اسب های نر نشان داد (05/. P<) و مقدار تری گلیسیرید و HDL سرم در اسب ها ماده بالاتر از اسب ها نر بود (05/. P<). همچنین با افزایش سن کاهش معنی داری در مقدار گلوکز، کلسترول، HDL و مس سرم مشاهد شد(05/. P<). نتایج این مطالعه یرای تفسیر تغییرات سطح سرمی پارامترهای اعلام م شده در شرایط بیماری می تواند کمک کننده باشد.

زمینه و هدف: آسیب حاد کلیوی (AKI) اغلب به دنبال جراحی قلب باز ایجاد می شود. در حال حاضر از کراتینین سرم به عنوان شاخصی برای شناسایی آسیبهای حاد کلیوی استفاده می گردد که تاخیری و غیر قابل اعتماد است و بایستی از روش های مطمئنی مانند اندازه گیری غلظت بیو مارکر L-FABP (ایزوفرم کبدی پروتئین های متصل شونده به اسیدهای چرب) در نمونه ادرار برای تشخیص سریع و دقیق استفاده کرد.روش بررسی: نمونه ادرار 18 بیمار قلبی کاندیدای عمل جراحی قلب باز در زمانهای مختلف قبل از عمل، 2، 4، 8 و 24 ساعت بعد از عمل جمع آوری و میزان بیان پروتئین L-FABP با تکنیک الایزا مورد بررسی قرار گرفت.یافته ها: نتایج تست الایزا نشان داده است که در 4 بیمار روند افزایشی سطح بیومارکر L-FABP نشانگر پیش آگهی آسیب به کلیه و 14 مورد بدون این پیش آگهی بوده است. میانگین غلظتL-FABP ،  8ساعت بعد از عمل جراحی در بیماران با پیش آگهی آسیب حاد کلیوی حدود 17 برابر افزایش داشته است.نتیجه گیری: بر اساس یافته های این تحقیق و تحقیقات مشابه می توان L-FABP را به عنوان یک بیومارکر دقیق و سریع برای تشخیص آسیب حاد کلیوی معرفی نمود.