هدف: فیزیولوژی تمرین بخش مهمی از علوم ورزشی- پزشکی است که به مطالعه تاثیر تمرینات بر عملکرد بدن انسان می پردازد. در سال های پیشین تنها امکان مطالعه در مورد بدن انسان- به عنوان نمونه- وجود داشت و با محدودیت های بارزی همراه بود، زیرا امکان استفاده از تمام بافت های بدن انسان وجود نداشت. این مشکل با استفاده از مدل های حیوانی رفع شد. در حوزه فیزیولوژی ورزشی از سگ و اسب هم استفاده می شد، ولی به مرور به استفاده از خوکچه هندی، خرگوش و در نهایت نژادهای مختلف موش گرایش بیشتری نشان داده شد، زیرا استفاده از آن ها آسان تر و کم هزینه تر بود.روش: برای دستیابی به این مرحله، یک نوارگردان مخصوص جوندگان طراحی و ساخته شد که با استفاده از آن امکان تمرین دادن جوندگان فراهم گردید، زیرا به جرات می توان گفت که تمرین مهم ترین متغیری است که در آزمایشات این حوزه از علم اعمال می شود.در پژوهش حاضر، با توجه به نیاز مبرم به این وسیله در ایران و دشواری های تهیه نوارگردان (تردمیل) جوندگان که ساخت کشورهای غربی به ویژه آمریکا می باشد، یک نمونه از این نوارگردان طراحی و ساخته شد. این نمونه با استفاده از مشخصات نمونه خارجی (به ویژه دستگاه های ساخت کلمبوس آمریکا)، توسط یک گروه فنی- مهندسی تهیه شد و پس از انجام آزمایش های مقدماتی در شش نوبت اطلاعات لازم در آن وارد گردید و پس از نهایی شدن در اختیار چند دانشکده قرار گرفت به نحوی که تاکنون در کشور برای انجام چند پروژه مهم مورد استفاده قرار گرفته است. در این پژوهش خصوصیات تکنیکی و نحوه عملکرد این وسیله به بحث گذاشته شده است.

زمینه و هدف: هدف از این پژوهش، طراحی دستگاه دومنظوره تردمیل و شبیه ساز راه رفتن ویژه جانبازان و معلولان بود. این دستگاه می تواند هم توسط افراد عادی و هم بیماران سکته مغزی، ضایعات نخاعی، پارکینسون، بیماری ام اس و افرادی که توانایی راه رفتن خود را برای مدت موقتی از دست دادند، استفاده شود. روش ها: طراحی دستگاه به گونه ای است که جلیقه نگه دارنده سنسورهایی را برای تعیین میزان تنش وارده بر قسمت هایی که طناب حمایتی به جلیقه متصل شده است دارا می باشد. میزان فشار وارده به همراه اطلاعات دیگر بر روی صفحه نمایشگری که روی دستگاه تعبیه شده است نمایش داده می شود که فرد درمانگر از اطلاعات حین تمرین فرد آگاه باشد. یافته ها: تردمیل به دو صورت طراحی شده است که هم قابلیت تنظیم سرعت اتوماتیک را دارد که فرد با سرعت دلخواه حرکت کند و هم قابلیت حرکت دادن نوار تردمیل را به صورت دستی و با اعمال فشار از طریق پاها را دارا می باشد. نتیجه گیری: این تردمیل موجب تقویت عضلات افراد بیماری می شود که برای مدتی توانایی راه رفتن خود را از دست دادند و علاوه بر این عضلات آن ها نیز دچار تحلیل رفتگی شده است. همچنین جلیقه نگه دارنده دارای حسگر فشار نیز می باشد که بر اساس درصدی از وزن بدن می تواند قابل تنظیم باشد.

زمینه و هدف: باتوجه به تفاوتهای بیومکانیکی راه رفتن روی زمین و تردمیل انتظار می رود نحوه انقباض عضلات متفاوت بوده و درنتیجه تمرین ورزشی در این حالات تاثیرات متفاوتی بر عضلات تنه داشته باشد. هدف مطالعه، مقایسه الگوی فعالیت عضلات تنه از نظر مدت زمان و دامنه فعالیت در چرخه راه رفتن روی زمین و تردمیل بود تا با درنظرگرفتن شرایط ویژه هر فرد نسخه ورزشی مناسب وی تجویز شود.روش بررسی: 19 مرد 40-20 سال دارای زندگی کم تحرک از طریق نمونه گیری ساده انتخاب شدند. فعالیت عضلات راست شکمی، مایل خارجی شکم، لانجیسیموس و مولتی فیدوس توسط دستگاه الکترومیوگرافی سطحی ثبت گردید.یافته ها: مدت زمان انقباض عضلات تنه در هر چرخه راه رفتن، تفاوت معنی داری بین زمین و تردمیل نداشت. میانگین دامنه فعالیت عضلات در هنگام راه رفتن روی تردمیل بیشتر از زمین بود واین تفاوت برای عضلات راست شکمی (P=0.005)، لانجیسیموس (P=0.018) و مولتی فیدوس (P=0.044) معنی دار بود.نتیجه گیری: نقش پایدار کنندگی عضلات تنه هنگام راه رفتن باعث می شود تا عضلات تنه در تمامی چرخه فعال باشند. افزایش دامنه فعالیت عضلات تنه روی تردمیل می تواند نشانه انقباض واحدهای حرکتی بیشتر باشد که در تجویز نوع ورزش خصوصا به افرادی که ضعف عضلات تنه دارند، کمک کننده است.

متن کامل این مقاله به زبان انگلیسی می باشد. لطفا برای مشاهده متن کامل مقاله به بخش انگلیسی مراجعه فرمایید. لطفا برای مشاهده متن کامل این مقاله اینجا را کلیک کنید.

مقدمه و هدف: بیماری دیابت یک اختلال متابولیک است که بدنبال کاهش در ترشح انسولین و با مقاومت به عمل انسولین ایجاد می گردد. استرس اکسیداتیو حاصل عدم تعادل بین تولید رادیکالهای آزاد اکسیژن و ظرفیت دفاع آنتی اکسیدانی به شدت با دیابت و عوارض آن در ارتباط می باشد. هدف از مطالعه حاضر تعیین اثرات دیابت تجربی بر شاخص های استرس اکسیداتیو و تاثیر ورزش تردمیل بر آن در بافت قلب می باشد.روش کار: مطالعه تجربی- کاربردی حاضر، بر روی 40 عدد موش صحرایی نر (20±200 گرم) که در چهار گروه (کنترل، کنترل سالم ورزش کرده، دیابتی بدون ورزش ودیابتی ورزش کرده) تقسیم شده بودند انجام گرفت. دیابت بوسیله تزریق تک دوز استرپتوزوتوسین (50 میلی گرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن، داخل صفاقی) ایجاد گردید. مدت مطالعه 8 هفته و ورزش تردمیل بمدت 1 ساعت، 5 روز در هفته انجام شد. پس از پایان دوره ورزش، ابتدا حیوانات با تیوپنتال سدیم (mg/kg 50) بیهوش، قلب خارج و بطن چپ در روی یخ جدا و در 80- درجه سانتیگراد تا زمان آزمایش نگهداری گردید. قسمت رویی بدست آمده حاصل از هموژنیزاسیون بافت قلب برای تعیین فعالیت آنزیم های سوپراکساید دیسموتاز (SOD)، گلوتاتیون پراکسیداز (GPX)، گلوتاتیون ردوکتاز (GR) و کاتالاز (CAT) بعنوان وضعیت آنتی اکسیدانی مورد استفاده قرار گرفت. همچنین میزان مالونیل دی آلدئید (MDA)، بعنوان شاخص پراکسیداسیون لیپیدی و گلوتاتیون توتال بعنوان شاخص ظرفیت آنتی اکسیدانی بافت قلبی نیز اندازه گیری شدند.نتایج: القای دیابت با کاهش در میزان فعالیت آنزیم های گلوتاتیون ردوکتاز و کاتالاز و عدم تغییر در فعالیت آنزیم های سوپراکسید دیسموتاز و گلوتاتیون پراکسیداز، در بافت قلب رت های دیابتیک نسبت به گروه کنترل همراه بود. همچنین القای دیابت موجب افزایش میزان MDA در گروه دیابتی نسبت به گروه کنترل گردید. ورزش در گروه دیابتی موجب افزایش میزان MDA و فعالیت آنزیم های GR و CAT در بافت قلب رت های دیابتی ورزش کرده نسبت به گروه رت های دیابتی ورزش نکرده گردید. میزان گلوتاتیون توتال بافت قلب در تمامی گروه ها یکسان بود.نتیجه نهایی: تردمیل اجباری با شدت متوسط دارای اثرات مضر بر سیستم قلبی- عروقی در دیابت به دلیل افزایش سطح MDA در بافت قلب رتهای دیابتی ورزش کرده می باشد.

هدف از انجام پژوهش حاضر، مقایسه اثر سه روش تمرینی اگزرگیم و راه رفتن روی تردمیل بر کارکرد جسمانی (تعادل و قدرت عضلانی پاها) مرتبط با سقوط در سالمندان بود. شرکت کنندگان 60 نفر از سالمندان 60 تا 70 ساله شهر شیراز بودند که سابقه زمین خوردن و بازی اگزرگیم نداشتند و به صورت تصادفی انتخاب شدند. شرکت کنندگان فرم رضایت نامه مبنی بر شرکت در پژوهش را براساس استانداردهای پژوهشی پژوهشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی وزارت علوم تکمیل کردند. پس از انجام پیش آزمون، شرکت کنندگان به چهار گروه همسان تقسیم شدند: گروه اگزرگیم انفرادی، گروه اگزرگیم گروهی، گروه اگزرگیم شناختی و گروه تردمیل. مدت دوره چهار هفته و هر هفته سه جلسه تمرینی مجزا بود. از آزمون تحلیل کوواریانس چندمتغیره (مانکوا) برای تحلیل داده ها استفاده شد و سطح معنا داری آلفای 05/0 درنظر گرفته شد. ننایج نشان داد که شرکت کنندگان هر چهار گروه در آزمون های تعادل فولرتون و برخاستن و نشستن پیشرفت داشتند (0. 05> P)؛ اگرچه گروه اگزرگیم شناختی در قدرت عضلانی پاها تفاوت معناداری را نشان ندادند (0. 05 < P). مقایسه بین گروه ها نشان داد که تفاوت معناداری در تعادل فولرتون وجود نداشت؛ اگرچه گروه تمرین های گروهی امتیازهای بیشتری را کسب کردند. در آزمون برخاستن و نشستنن نیز تفاوت معناداری مشاهده نشد و گروه اگزرگیم انفرادی امتیازهای بیشتری را کسب کردند. براساس نتایج پژوهش، افراد غیرفعال سالمند می توانند به منظور بهبود تعادل و پیشگیری از خطر سقوط از تمرین های گام برداری اگزرگیم سود ببرند.

زمینه و هدف: هدف از این تحقیق، تاثیر تمرین هوازی بر تثبیت حافظه فضایی و شاخص پروتئین کرِب در بافت هیپوکامپ موش­ های صحرایی جوان محروم از خواب بود. روش ­ ها: 40 موش صحرایی 4 هفته ای سالم نر از نژاد ویستار به روش تصادفی به چهار گروه بدون فعالیت بدنی-خواب طبیعی (کنترل)؛ بدون فعالیت بدنی-محروم از خواب (بی خوابی)؛ فعالیت بدنی-خواب طبیعی (فعالیت بدنی) و فعالیت بدنی-محروم از خواب (فعالیت بدنی و بی خوابی) تقسیم شدند. فعالیت بدنی شامل 4 هفته تمرین هوازی با استفاده از دویدن روی تردمیل بود. در تمرین هوازی موش­ ها هفته اول و دوم، به مدت 5 روز در 2 بخش 15 دقیقه ای با سرعت 10 متر بر دقیقه و هفته سوم در 3 بخش 15 دقیقه ای با سرعت 15 متر بر دقیقه و در هفته چهارم در 4 بخش 15 دقیقه ای با سرعت 15 متر بر دقیقه روی تردمیل با شیب صفر درجه می دویدند. پس از پایان پروتکل تمرین هوازی، مرحله اکتساب حافظه در ماز آبی موریس انجام شد. سپس، جهت القای بی­ خوابی حیوانات به مدت 24 ساعت در داخل سکوی چندگانه اصلاح شده قرار گرفتند. آزمون تثبیت حافظه فضایی، پس از 24 ساعت بی خوابی انجام شد. برای اندازه گیری شاخص کرِب در هیپوکامپ از تکنیک وسترن بلات استفاده شد. یافته­ ها: فعالیت بدنی باعث بهبود اکتساب و تثبیت حافظه فضایی و بی خوابی باعث تخریب تثبیت حافظه فضایی در موش ها شد (0/05 ˂ p ). فعالیت بدنی باعث پیشگیری از تخریب تثبیت حافظه فضایی ناشی از کم خوابی شد. هم چنین، یافته ها نشان داد که فعالیت بدنی باعث افزایش بیان پروتئین کرِب شد اما بی خوابی تاثیر معنی داری بر میزان بیان پروتئین کرِب نداشت. با وجود این، تاثیر فعالیت بدنی بر میزان بیان پروتئین کرب در موش­ های دارای بی خوابی معنی دار بود (0/05 ˂ p ). نتیجه­ گیری: به نظر می رسد تمرین هوازی بر روی تردمیل قادر به پیشگیری از اثرات مخرب بی خوابی بر تثبیت حافظه فضایی موش­ های­ صحرایی می ­ باشد.

سابقه وهدف: در این مطالعه اثر همزمان عصاره چای سبز (Camellias Sinesis)و ورزش هوازی بر روی دستگاه تردمیل بر بهبودی زخم در موش های مبتلا شده به دیابت با القاء داروی استرپتوزوتوسین مورد بررسی قرار گرفت. مواد و روش ها: تعداد 50 سر موش سوری نربا وزن تقریبی30-35گرم بالغ و سالم در 5 گروه که شامل: 1-سالم – ساکن 2-دیابتی-ساکن3-دیابتی همراه با ورزش 4-دیابتی وساکن همراه با عصاره چای سبز 5-دیابتی همراه با ورزش و عصاره چای سبز مورد بررسی قرار گرفتند. پس ازالقاء دیابت توسط داروی استرپتوزوتوسین پس از کشتاردر روز های3-7-14-21 خصوصیات ماکروسکوپی زخم ها سپس بررسی هیستوپاتولوژیکی انجام شد. یافته ها: نتایج نشان داد هم افزایی درگروه ورزش وعصاره چای سبز نسبت به سایر گروه ها از روز 7 مساحت زخم کاهش، و نیز تعداد فیبروبلاستها افزایش معنی داری داشت. تعداد سلولهای التهابی PMN از روز سوم کاهش معنی دار و تعدادفیبروبلاست کاهش معنی داری داشت. (001/0P≤ ). نتیجه گیری: نتایج این تحقیق نشان دادکه اثر سینرژیستیکی دو عامل ورزش و عصاره چای سبز موجب بهبودی سریعتر زخم در روز14نسبت به گروه کنترل می شود.

به منظور بهبود عملکرد حرکتی، الگوی حرکت و تغییرات پارامترهای کینماتیکی مفاصل در وضعیت های مختلف بررسی می شود. استفاده از تردمیل در تحلیل الگوی راه رفتن انسان، امکان ثبت چندین گام از راه رفتن را در فضای محدود و با شرایط کنترل شده فراهم می کند. هدف این پژوهش، بررسی هم سانی پارامترهای کینماتیکی مفاصل اندام تحتانی هنگام راه رفتن روی تردمیل و زمین بود. ضرایب همبستگی درون طبقاتی پارامترهای کینماتیکی مفاصل اندام تحتانی در 15 مرد جوان سالم هنگام راه رفتن روی زمین و تردمیل محاسبه شد. ضرایب همبستگی زوایای لگن، ران و مچ پا هنگام راه رفتن روی زمین اغلب در محدوده قابلیت اطمینان عالی (بیشتر از 9/0) قرار داشتند، درحالی که هنگام راه رفتن روی تردمیل نتایج در محدوده قابلیت اطمینان متوسط (کمتر از 7/0) بودند؛ بنابراین، در اقدامات درمانی یا مطالعات تحقیقاتی توجه به کاهش هم سانی تکرارهای راه رفتن هنگام استفاده از تردمیل مهم است.