در مرحله اول، بحران هویت را باید به مثابه رویکردی آسیب شناسانه به مبحث هویت ملاحظه کرد و چنانچه مولفه های آسیب را در پدیده هویت مورد شناسایی قرار گیرد، خود زمینه ای برای آسیب زدایی تلقی خواهد شد. در زمینه سوابق تاریخی هویت در ایران، بررسی مقطعی از تاریخ گذشته یعنی از حدود 170 سال پیش، اهمیت اساسی دارد؛ زیرا غرب با دانش و کارشناسی نوین و نیز دانش و فن آوری نطامی برتر، زمینه نوعی سلطه را بر سرزمین های اسلامی، به ویژه ایران، فراهم نمود. رویکردهای ایران در مواجهه با تمدن غرب، غالبا متکی بر الف) رویکرد طرد، نفی، و انکار و ب) رویکرد مرغوب شدن، خودباختگی، و تسلیم بوده و متاسفانه رویکرد سومی که به گزینش آگاهانه از تمدن غرب متمایل باشد در کار نبوده است؛ و لذا عقب افتادگی جامعه ایران در آن زمان و بعد تا حدودی محصول از دست دادن هویت و خوباوری ما تلقی می شود. نقاط آسیب پذیر هویت در ایران عبارتند از گسست فرهنگی، تضاد نسل ها، تحولات فزاینده، فقدان تمامیت، فن آوری ماهواره ای، مهاجرت وسیع، و شهرهای بزرگ.

در مقاله حاضر پس از بررسی مفهوم توسعه و اذعان به این نکته که کشور ما طبق شاخص های جهانی «توسعه» از کشورهای توسعه نایافته محسوب می گردد، به ذکر سه نظریه در خصوص توسعه ایران پرداخته ایم. اولین نظریه بر آن است که مانع توسعه نایافتگی ایران، رسوخ باورهای ملی و مذهبی در قوم ایرانی و غلبه هویت ملی و مذهبی ایرانیان بر هویت جهانی آنهاست. نظریه دوم برآنست که مفهوم توسعه و شاخصهای آن به عنوان یک مفهوم غربی، متکی بر جهانبینی علم پرستانه پسا رنسانسی و تکنولوژی ای است که در غرب بجای خدا نشسته است؛ لذا نمی توان و نباید توسعه به مفهوم غربی اش را در ایران توصیه کرد. بلکه باید با تکیه بر سنت خویش و با بازگشت به هویت فرهنگی اصیل خود نه تنها راههای توسعه را بیابد، بلکه منبع الهامی را برای سایر ملتها و از جمله انسان در بحران غربی فراهم آورد. اما سومین نظریه که نظریه مختار مقاله است و به نوعی امتداد نظریه دوم محسوب می گردد برآنست که سنت بالفعل ما پاسخگوی امر توسعه نیست. لذا تلاش شده است تا با اتکا به قرآن کریم و متون روایی، مفهوم، شاخصه ها و مبانی توسعه استخراج گردد. و از آنجا که توسعه بدون علم ممکن نیست به بررسی امکان تاسیس «علوم اسلامی» در عرصه علوم تجربی و سایر علوم پرداخته شده است.

تکنولوژی به عنوان یک پیشران اساسی در حوزه های خط مشی گذاری نظام علم و نوآوری پیامدهای زیادی، بر عرصه های مختلف پیشرفت در کشور داشته و سرعت و شتاب روزافزون تولید، تکامل و انتقال تکنولوژی اهمیت ضرورت شناخت تحولات و تغییرات در این عرصه را دو چندان نموده و فقر دانشی و نظری نسبت به ماهیت تکنولوژی، کارکردها وپیامدهای آن، بسترساز پدیده تاخر مدیریتی و سیاستی در این عرصه شده است. هدف از انجام این پژوهش شناسایی چالشهای معرفتی حکمرانی تکنولوژی و ارایه راهکارهایی برای جمهوری اسلامی ایران است. بر همین اساس سوال این پژوهش بدین صورت طرح می گردد که «بر اساس پژوهش های انجام گرفته، چالشهای معرفتی در حکمرانی تکنولوژی چیست و چه راهکارهایی برای جمهوری اسلامی ایران میتوان ارایه داد؟ ». روش انجام پژوهش بصورت تحلیل اسنادی و تحلیل مضمون بوده و از پژوهش های انجام گرفته در حوزه مطالعات علم، تکنولوژی و جامعه در بازه 10 سال اخیر بهره گیری شده است. از جمله مهمترین چالشهای بنیادین در حکمرانی تکنولوژی می توان به ابهام معرفت شناختی در ماهیت و فلسفه تکنولوژی، تکنولوژی و سلطه سیاسی، تکنولوژی و زوال اجتماعات واقعی، جبرگرایی تکنولوژیک، سیطره تکنولوژی بر فرهنگ (تکنوپولی)، تکنولوژی و قدرت تغییردهندگی، تکنولوژی و گسترش نابرابری، تکنولوژی و هنجارسازی، تکنولوژی و تغییر الگوی توسعه اقتصادی، تکنولوژی و شکل گیری جهان مرکز-پیرامون، تکنولوژی و ازخودبیگانگی، تکنولوژی و تغییر الگوی مصرف، تکنولوژی و پیامدهای اخلاقی، تکنولوژی و تغییر سبک زندگی و. . . اشاره نمود که در محورهای چالشهای فلسفی و معرفتشناختی، چالشهای فرهنگی اجتماعی، چالشهای سیاسی و چالشهای اقتصادی قابل تفکیک و دسته بندی است.