مقدمه و هدف: امروزه توجه زیادی به ترکیبات گیاهی باقابلیت درمانی شده است. هدف از مطالعه حاضر ارزیابی اثرات تیمول در مدل حیوانی روماتوئید آرتریت (RA) است. مواد و روش­ ها: بیماری RA با استفاده از تزریق ادجوانت فروند کامل در بالشتک کف پای رت­ های ویستار القاء شد. سپس رت­ ها به صورت تصادفی در سه گروه بدون تیمار، تیمار شده با تیمول (mg/kg100-خوراکی) و یا درمان شده با پردنیزولون (mg/kg10-خوراکی) قرار گرفتند. کلیه درمان­ ها از روز پنجم پس از القاء شروع شد. تغییر قطر ناحیه dorso-plantar دست و پای هر رت تا روز 23 پس از القاء، یک روز در میان ثبت شد. نتایج: میزان ادم و تورم کف پا در هر دو گروه رت­ های مبتلا و درمان شده با تیمول و یا پردنیزولون به صورت تقریباً برابر نسبت به گروه شاهد کاهش یافت. سطح نیتریک اکسید و آنزیم میلوپراکسیداز سرمی، هم زمان با شدت تکثیر لنفوسیت­ های طحالی و میزان تولید سایتوکاین­ های IL-1 و IL-6 در گروه­ های درمانی نسبت به گروه شاهد کاهش معنی داری یافت. میزان کاهش نیتریک اکسید سرمی در گروه دریافت کننده تیمول نسبت به گروه دریافت کننده پردنیزولون بیشتر بود. در عوض پردنیزولون موجب کاهش بیشتری در سطح سایتوکاین­ های IL-1 و IL-6 نسبت به رت­ های مبتلا و دریافت کننده تیمول شد. نتیجه گیری: استفاده از تیمول ممکن است که به عنوان یک استراتژی سودمند در کنترل بیماری RA مطرح گردد.

هدف از این پژوهش بررسی اثر کیتوزان، تیمول و اتمسفر تغییر یافته بر ویژگی های فیزیکوشیمیایی، حسی و میکروبی خربزه تازه برش خورده بود. بدین منظور، برش های خربزه در محلول حاوی درصدهای مختلف کیتوزان (صفر، 1 و 2%) و تیمول (صفر، 25/0 و 5/0%) به مدت 2 دقیقه غوطه ور شدند. برش های تازه میوه پس از پوشش دهی و حذف محلول های اضافی و نمونه شاهد (پوشش داده نشده) در اتمسفر تغییریافته (10% دی اکسید کربن) و اتمسفر طبیعی بسته بندی و به مدت 8 روز در دمایC ͦͦ 4 نگهداری شدند. نتایج بیانگر افزایش میزان دی اکسید کربن و کاهش اکسیژن در بسته بندی تحت اتمسفر اصلاح شده و اتمسفر طبیعی همگام با افزایش دوره ماندگاری بود. اما در نمونه های پوشش دهی شده با کیتوزان و تیمول شدت کاهش اکسیژن و افزایش دی اکسیدکربن کمتر از نمونة شاهد بود. در پایان 8 روز نگهداری، افت وزنی در نمونه های پوشش دهی شده با کیتوزان و تیمول و نگهداری شده تحت اتمسفر تغییر یافته بسیار کمتراز نمونه شاهد بود (34/0% در مقایسه با 60/13%). افزایش غلظت کیتوزان و بسته بندی تحت اتمسفر تغییر یافته سبب افزایش حفظ میزان مواد جامد محلول، اسید قابل تیتراسیون، اسید اسکوربیک و سفتی بافت برش های خربزه شد، اما افزایش غلظت تیمول تاثیر معنی داری بر این ویژگی های کیفی نداشت. شاخص-های رنگی میزان سبزی- قرمزی (a*)، میزان آبی- زردی (b*)، میزان روشنایی (L*) و شاخص قهوه ای شدن (BI) نیز تحت تاثیر نوع بسته بندی و غلظت کیتوزان قرار گرفتند، اما، تیمار با تیمول بر شاخص های رنگی برش خربزه تاثیر معنی داری نداشت. اثر متقابل غلظت کیتوزان و غلظت اسانس نشان داد که برش های خربزه تیمار شده با غلظت 1% کیتوزان و غلظت های 25/0 و 5/0% تیمول دارای کمترین میزان بار میکروبی بودند. پوشش دهی با کیتوزان و تیمول و هم چنین نوع بسته بندی بر همه صفات حسی برش های خربزه (تاثیر معنی داری داشت (05/0 P<)؛ و ارزیابان در پذیرش کلی، غلظت 1%کیتوزان را بر غلظت 2% ترجیح دادند.

اسانس ها ترکیبات معطر فراری هستند که در گیاهان یافت می شوند. روش استخراج اسانس های گیاهی می تواند راندمان استخراج، درصد و نوع ترکیبات شیمیایی موجود در آن را تغییر دهد. در این تحقیق، اسانس حاصل از دانه های گیاه زنیان با استفاده از آب دمای زیر بحرانی استخراج و ترکیب های شیمیایی اسانس به روش GC و GC-MS تجزیه و تحلیل شدند. اثر پارامترهای مختلف بر استخراج با آب دمای زیر بحرانی مانند دما، دبی جریان آب و توزیع اندازه ذرات با کمک روش طراحی آزمایش تاگوچی بررسی شد. شرایط بهینه از آنالیز نسبت S/N به ترتیب در دمای 175 درجه سلسیوس، دبی جریان 2 میلی لیتر در دقیقه و توزیع اندازه ذرات 0.25 میلی متر به دست آمد.

ماندگاری و حفظ کیفیت پس از برداشت گیاهان زینتی از اهمیت فراوانی برخوردار است. آزمایش حاضر به صورت فاکتوریل در قالب طرح آماری کاملاً تصادفی به منظور بررسی تأثیر سطوح مختلف جیبرلین و اسانس تیمول بر عمر گلجایی و کیفیت پس از برداشت گل آلسترومریا (ʼAlstroemeria L ʻInticancha Dark Purple) اجرا گردید. تیمارهای آزمایش شامل سطوح مختلف جیبرلین (صفر، 25، 50 و 100 میلی گرم بر لیتر) و سطوح متفاوت اسانس تیمول (صفر، 50 و 100 میلی گرم بر لیتر) بود. بیشترین عمر گلجای (15 روز) در تیمار 50 میلی گرم بر لیتر جیبرلین و تیمول مشاهده شد، این تیمار همچنین سبب افزایش وزن تر نسبی و جذب محلول در گل آلسترومریا شد و کمترین میزان عمر گلجای، وزن تر نسبی و جذب محلول در شاهد به ثبت رسید. وزن تر نسبی تا روز سوم در تیمارهای 50 میلی گرم در لیتر جیبرلین و تیمول و 100 میلی گرم در لیتر جیبرلین و 50 میلی گرم در لیتر تیمول روندی صعودی داشت سپس روندی نزولی را به ثبت رسانید. همچنین رابطه مثبتی بین زردی برگ با نشت الکترولیت برگ مشاهده شد. مطلوب ترین کیفیت ظاهری (کمترین زردی) در تیمارهای حاوی 50 میلی گرم در لیتر جیبرلین و تیمول یا بدون حضور تیمول رویت شد. تیمارهای 25 میلی گرم در لیتر جیبرلین با 100 میلی گرم در لیتر تیمول و 50 میلی گرم در لیتر جیبرلین و تیمول یا بدون تیمول سبب کاهش باکتری های انتهای ساقه گردید. در بررسی کربوهیدرات، در تیمارهای بدون جیبرلین با افزایش غلظت تیمول این شاخص روندی صعودی داشت، اما با افزایش غلظت جیبرلین همراه با تیمار تیمول 100 میلی گرم در لیتر روندی نزولی به ثبت رسید. نهایتا نتایج این آزمایش کاربرد 50 میلی گرم بر لیتر جیبرلین همراه با 50 میلی گرم بر لیتر تیمول یا بدون تیمول را به منظور افزایش عمر پس از برداشت و کاهش زردی برگ ها پیشنهاد می کند.

سندرم تخمدان پلی کیستیک (PCOS)، یکی از شایع ترین اختلالات اندوکرینوپاتی در زنان می باشد و از مهم­ترین عواملی محسوب می شود که منجر به ناباروری می شود. تیمول دارای اثرات ضد میکروبی و ضد قارچی فراوان می باشد. هدف از این مطالعه بررسی اثر تیمول در درمان رت های مبتلا به سندرم تخمدان پلی کیستیک می باشد. این مطالعه تجربی بر روی رت های ماده از نژاد ویستار صورت گرفت و حیوانات به 3 گروه: کنترل، شاهد (شم)، تجربی تقسیم شده بودند. جهت القای PCOS، استرادیول-والرات به میزان 40 میلی گرم در 4 میلی لیتر بصورت داخل عضلانی در 2 گروه شاهد و تجربی به مدت 25 روز تزریق شد. سپس به مدت 4 هفته، گروه شاهد و گروه تجربی به ترتیب روغن هسته ی انگور، تیمول به میزان 12 میلی گرم/کیلوگرم را به میزان 1 سی سی از طریق گاواژ دریافت کردند. در نهایت حیوانات را توسط اتر بیهوش کرده، تخمدان ها جهت بررسی های هیستولوژیکی خارج گردیدند و سرم خون نیز برای بررسی پارامترهای خونی جدا گردید. یافته های این مطالعه بیانگر آن است که در گروه دریافت کننده ی تیمول، افزایش در تعداد فولیکول های اولیه (01/0p < )، در حال رشد و جسم زرد (05/0p < )، گراف (001/0p < ) و کاهش کیست­ها (001/0p < ) نسبت با گروه شاهد مشاهده شد. در بررسی پارامترهای خونی مشخص شد که در گروه دریافت کننده ی تیمول، کاهش هورمون LH (01/0p < ) و افزایش هورمون FSH(01/0p < ) نسبت با گروه شاهد مشاهده شد. نتایج تحقیق نشان داد که احتمالاً ترکیب تیمول می تواند در درمان بیماران مبتلا به سندرم تخمدان پلی کیستیک موثر باشد که هرچند این مورد نیازمند مطالعات بیشتری می باشد.

با توجه به این که افزایش زمان بازارپسندی گل های بریدنی از نظر اقتصادی بسیار با اهمیت است و گل بریدنی آلسترومریا نیز یکی از مهم ترین گل های بریدنی ایران و جهان می باشد، آزمایشی برای بررسی اثر غلظت های نیتروپروساید سدیم و تیمول بر عمرگلجایی و صفات فیزیولوژیک گل آلسترومریا به صورت فاکتوریل در قالب طرح آماری کاملاً تصادفی انجام شد. تیمارهای آزمایش شامل سطوح مختلف نیتروپروساید سدیم (صفر، 50 و 100 میکرومولار) و سطوح متفاوت تیمول (صفر، 50 و 100 میلی گرم بر لیتر) بود. بیشترین عمر گلجایی (3/16 روز) در تیمار 100 میکرومولار نیتروپروساید سدیم همراه با تیمول یا بدون تیمول دیده شد. در تیمارهای بدون نیتروپروساید سدیم با افزایش غلظت تیمول تغییرهایی ازنظر ماندگاری گل به ثبت نرسید. برهمکنش نیتروپروساید سدیم و تیمول بر وزن تر نسبی در روزهای 5، 7، 9 و 13 و برجذب محلول در تمامی روزها معنی دار شد. در تیمارهای 50 و 100 میکرومولار نیتروپروساید سدیم همراه با 50 میلی گرم بر لیتر تیمول تا روز پنجم روند جذب محلول و وزن تر بالا رونده و پس ازآن پایین رونده به ثبت رسید. کمترین میزان وزن تر نسبی و جذب محلول در تیمار شاهد به ثبت رسید. بالاترین میزان سبزینه a (16/0 میلی گرم بر گرم وزن تر)، سبزینه b (078/0 میلی گرم بر گرم وزن تر) و سبزینه کل (238/0 میلی گرم بر گرم وزن تر) در تیمار 100 میکرومولار نیتروپروساید سدیم و 50 میلی گرم در لیتر تیمول دیده شد. در تیمارهای 100 میکرومولار نیتروپروساید سدیم بدون تیمول یا حاوی تیمول میزان باکتری ها در پایین ترین سطح خود ( log10 CFU/ml 51/3-62/3) به ثبت رسید و بالاترین میزان این شاخص ( log10 CFU/ml 88/3) در تیمار شاهد دیده شد. در تیمارهای بدون نیتروپروساید سدیم و 50 میکرومولار نیتروپروساید سدیم با افزایش غلظت تیمول تفاوت معنی داری ازنظر وزن خشک دیده نشد، اما بیشترین میزان وزن خشک در تیمار 100 میکرومولار نیتروپروساید سدیم و 50 میلی گرم در لیتر تیمول به ثبت رسید. نتایج این آزمایش کاربرد 100 میکرومولار نیتروپروساید سدیم همراه با تیمول یا بدون تیمول را برای افزایش عمر پس برداشت و کاهش تخریب سبزینه پیشنهاد می کند.

زمینه و هدف: شیوع مقاومت دارویی درکاندیدا آلبیکنس، درمان های رایج با داروهای ضدقارچی متعارف را ناکارآمد ساخته است. تحقیقات زیادی برای کشف داروهای ضدقارچی جدید در حال انجام است. کیتوزان یک پلیمر ضد میکروبی و زیست تجزیه پذیر با کاربردهای مختلف درمانی می باشد. توانایی ضد یکروبی برخی از متابولیت های ثانویه گیاهان در مطالعات مختلف ثابت شده است. تیمول، کارواکرول و ایزوتیوسیانات سه ماده موثره گیاهی با خواص ضد قارچی قوی هستند. لذا این مطالعه، با هدف بررسی اثرات هم افزایی این سه متابولیت گیاهی با کیتوزان علیه کاندیدا آلبیکنس انجام شد. مواد و روش ها: سنجش حداقل غلظت بازدارندگی و اثرات هم افزایی ترکیبات کیتوزان با تیمول، کارواکرول و ایزوتیوسیانات با روش چکربورد انجام گرفت. در ادامه، حداقل غلظت کشندگی قارچ علیه کاندیدا آلبیکنس، روش کشتن در زمان و منحنی رشد آزمون شدند یافته ها: نتایج حاصل از آزمون چکربورد اثر هم افزایی کیتوزان با هر سه ترکیب گیاهی مورد استفاده را تایید کرد. بر اساس نتایج حاصل از آزمون کشتن در زمان و منحنی رشد، ترکیب کیتوزان-تیمول موثرترین فعالیت کشتن قارچ کاندیدا آلبیکنس را داشت. نتیجه گیری: ترکیب کیتوزان-تیمول، می تواند یک ترکیب امیدبخش در کنترل کاندیدا آلبیکنس باشد. ترکیب کیتوزان-تیمول به طور چشمگیری تعداد سلولهای زنده را در دو ساعت اول آزمون کاهش داد. این توانایی می تواند در مطالعات بعدی به عنوان پلیمرهای زیستی یا نانوکپسوله های دارویی آزمون شود.

زمینه و هدف: ژن PAX4 فاکتور های رونویسی حیاتی را برای تکوین و تمایز سلولی رمز گذاری می کنند. PAX4 برای تولید اجداد سلولی جزایر پانکراس و تمایز آن ها به سلول های بتا ضروری است. عملکرد صحیح این ژن نه تنها در تکوین بلکه در بقا و ترمیم سلول های بتا نیز ضروری است و جهش های موجود در آن با دیابت نوع یک و دو همراه است. در همین راستا مطالعه حاضر به منظور بررسی اثر تیمول بر بیان ژن PAX4 در موش های دیابتی شده با استرپتوزوتوسین طراحی و اجرا شد. روش کار: در این مطالعه مورد-شاهدی 42 سر موش صحرایی نر بالغ از نژاد ویستار به طور تصادفی در 7 گروه شش تایی توزیع شدند. گروه A: گروه شاهد سالم، گروه B: هر سه روز یک بار طی یک ماه در هر نوبت 160 میلی گرم بر کیلوگرم تیمول به صورت گاواژ دریافت می کنند، گروه C: دیابتی شده با استرپتوزوتوسین است و گروه کنترل منفی (شاهد دیابتی)، گروه D: داروی کاهنده ی قند خون (متفورمین) به مقدار 80 میلی گرم برکیلو گرم به صورت گاواژ دریافت می کنند، گروه E و G و F گروه تیمار هستند که به ترتیب 40، 80 و 160 میلی گرم بر کیلو گرم تیمول به صورت گاواژ دریافت می کنند. جهت بررسی تغییر بیان ژن PAX4 از تکنیک Real Time-PCR استفاده شد. آنالیز اطلاعات مربوطه با استفاده از نرم افزار SPSS V. 22صورت گرفت و از آزمون آنالیز واریانس جهت مقایسه آماری نمونه ها استفاده شد. یافته ها: مطالعه حاضر نشان داد که بیان ژن PAX4 در موش های دیابتی تیمار شده با دوز های مختلف تیمول دارای تفاوت معنی داری نسبت به گروه دیابتی شاهد می باشد (001/0>p). بنابراین استفاده از ماده موثره تیمول سبب افزایش بیان ژن PAX4 در سلول های بتای پانکراس در رت های دیابتی شده که این افزایش بیان به صورت وابسته به دوز بود. نتیجه گیری: تیمول می تواند با افزایش بیان PAX4 و کاهش غلظت گلوکز خون به بهبود بیماری در بیماران مبتلا به دیابت ملیتوس در نظر گرفته شود.

 لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

تکثیر لاله واژگون از طریق کشت بافت یکی از روش های مناسب و سریع جهت جلوگیری از انقراض این گل به دلیل محدودیت در روش های مرسوم تکثیر محسوب می شود. این پژوهش به منظور مطالعه تأثیر غلظت های مختلف اسانس های گیاهی و تنظیم کننده های رشد بر باززایی و رشد گل لاله واژگون در قالب دو آزمایش جدا گانه در قالب طرح کاملأ تصادفی در 5 تکرار انجام شد. در آزمایش اول، تیمارهای آزمایشی شامل غلظت های مختلف تیمول (50، 100، 150 و 300 پی پی ام)، کارواکرول (10، 100، 500 و 1000 پی پی ام) و در آزمایش دوم تیمار های آزمایشی شامل غلظت های مختلف بنزیل آدنین (1، 2، 4 میلی گرم در لیتر) و نفتالین استیک اسید (1، 2، 4 میلی گرم در لیتر) بود. نتایج حاصل از تجزیه واریانس داده ها نشان داد که تأثیر تیمول و کارواکرول بر قطر پیازچه، تعداد و طول ریشه، تعداد و طول برگ و تعداد و قطر کالوس در سطح احتمال 5 درصد معنی دار بود. مقایسه میانگین داده ها نیز نشان داد که غلظت 50 پی پی ام تیمول سبب افزایش تعداد پیازچه، ریشه و برگ شد. غلظت های 10 و 100 پی پی ام کارواکرول نیز بیشترین تأثیر را روی شاخص های اندازه گیری شده داشت. غلظت 2 میلی گرم در لیتر NAA بیشترین تعداد و بالاترین قطر پیازچه را به خود اختصاص داد. همچنین بیشترین تعداد و طول ریشه از غلظت 1 میلی گرم در لیتر NAA و بیشترین تعداد و طول برگ نیز مربوط به تیمار 2 میلی گرم در لیتر بنزیل آدنین بود. این نتایج گویای تأثیر مثبت اسانس های گیاهی و تنظیم کننده های رشد بر باززایی و رشد گل لاله واژگون می باشد.