در مرحله اول، بحران هویت را باید به مثابه رویکردی آسیب شناسانه به مبحث هویت ملاحظه کرد و چنانچه مولفه های آسیب را در پدیده هویت مورد شناسایی قرار گیرد، خود زمینه ای برای آسیب زدایی تلقی خواهد شد. در زمینه سوابق تاریخی هویت در ایران، بررسی مقطعی از تاریخ گذشته یعنی از حدود 170 سال پیش، اهمیت اساسی دارد؛ زیرا غرب با دانش و کارشناسی نوین و نیز دانش و فن آوری نطامی برتر، زمینه نوعی سلطه را بر سرزمین های اسلامی، به ویژه ایران، فراهم نمود. رویکردهای ایران در مواجهه با تمدن غرب، غالبا متکی بر الف) رویکرد طرد، نفی، و انکار و ب) رویکرد مرغوب شدن، خودباختگی، و تسلیم بوده و متاسفانه رویکرد سومی که به گزینش آگاهانه از تمدن غرب متمایل باشد در کار نبوده است؛ و لذا عقب افتادگی جامعه ایران در آن زمان و بعد تا حدودی محصول از دست دادن هویت و خوباوری ما تلقی می شود. نقاط آسیب پذیر هویت در ایران عبارتند از گسست فرهنگی، تضاد نسل ها، تحولات فزاینده، فقدان تمامیت، فن آوری ماهواره ای، مهاجرت وسیع، و شهرهای بزرگ.