آیین پیاده روی اربعین یکی از بزرگ ترین اجتماعات زیارتی سالانه در دنیا است. از ویژگی های این آیین پیاده روی در کنار تجربه دینی حاصل از حضور در آن، مشارکت در فعالیت ها و خدمات رایگان داوطلبانه برای زایران است که مصداق مفهوم خیر دینی است. نمودهای این فعالیت ها و مشارکت های خیر دینی، دو سپهر عراقی و ایرانی دارد. از یک سو، عراقیان سهم اصلی و اکثریت در خدمات به زایران را بر عهده دارند. از سوی دیگر همراه با توجه به افزایش تعداد زایران ایرانی، مشارکت آنان در خدمات به زایران هم در حال افزایش است. روش پژوهش کیفی و با استفاده از تکنیک های مصاحبه و مشاهده مشارکتی با ثبت داده هایی همچون عکس، فیلم و یادداشت های میدانی بوده است. بر اساس یافته های پژوهش هفت نوع فعالیت خیر دینی در خدمات دهی داوطلبانه به زایران شناسایی شد. نتایج پژوهش نشان می دهد که فعالیت ها و خدمات عراقیان و ایرانیان به رغم شباهت های کلی، شامل تفاوت های اساسی، از جمله در شیوه مدیریت و تاسیس موکب ها، نقش حکومت در سازماندهی اجرایی اربعین، انگیزه های سیاسی و انقلابی از فعالیت های خیر دینی و میزان رقابت برای خدمت رسانی می شود. بر این اساس، دلالت های نتایج پژوهش برای سیاستگذاری مناسب در نحوه مواجهه نظام حکمرانی با امر دینی و کنش های خیر در آیین پیاده روی اربعین مورد بحث قرار گرفته است.

در تاریخ اندیشۀ اخلاقی مسلمانان، عصر صحابه دورانی هنوز ناشناخته و نکاویده است. اندیشه های رایج در این دوره در قالب روایت بازمانده اند؛ روایاتی که نگرش ها در مقام ارزیابی اعتبارشان مختلف است. با تحلیل محتوای روایات منتسب به هر صحابی می توان دریافت چه انگاره ای از وی در ذهن پذیرندگان روایت های منسوب به او نقش بسته است. از جملۀ این صحابه انس بن مالک (درگذشتۀ 93ق) عالم ساکن بصره در اواخر سدۀ نخست هجری، و آخرین بازمانده از نسل صحابه است. مطالعۀ کنونی به مرور و تحلیل محتوای بخشی از روایات اخلاقی او اختصاص دارد که چارچوب کلی بینش او به خیر اعلی را بازمی نمایانند. خواهیم دید انس می کوشد نزدیکی پایان دنیا را یادآور شود و تأکید کند که اگر مسلمانان همین اندک زمان تا آخر کار جهان را به سلامت بگذرانند، به خیر اعلی که در تعالیم وی با مجالستِ پیامبر (ص) در کنار حوض کوثر تداعی می شود راه می جویند.

از جمله پاسخ های مهم به مسئلۀ شر «تئودیسه های خیر برتر» هستند. این تئودیسه ها می کوشند خیر برتری بیابند که سازگاری وجود خدایی با اوصاف کمالی قدرت، معرفت و خوبی اخلاقی را توضیح دهند. پس از مرور کلیاتی دربارۀ تئودیسه ها و شروط توفیق آنها، به یکی از نقدهای اصلی به آن می پردازیم: اشکال اخلاقی. مطابق این اشکال، اصولاً تئودیسه های خیر برتر ناقض اصلی اخلاقی هستند، مانند این اصل کانتی که همیشه باید با انسان ها به مثابۀ غایت فی نفسه و نه همچون وسیلۀ صرف رفتار کرد، یا این که هدف وسیله را توجه نمی کند. در مقابل، می توان برای دفاع از تئودیسه های خیر برتر استدلال کرد که آن اصولِ اخلاقیِ مورد استناد استثناپذیرند. استدلال می شود که اگرچه این راه فرصتی برای دفاع از تئودیسه های خیر برتر فراهم می کند، به تنهایی کافی نیست، و مدافع تئودیسه ها باید توضیحی ارائه دهد که چگونه مثال های نقضی که وابسته به محدودیت های انسان هستند در مورد خدایی با اوصاف کمالی نیز ممکن است به کار آیند. با این حال، اولاً همچنان راه هایی پیش روی مدافع تئودیسه های خیر برتر هست که شاید به پاسخی درخور منتهی شود. ثانیاً لازم است فراتر از این سیاق الهیاتی نیز به اهمیت تئودیسه های خیر برتر توجه کرد، یعنی اهمیت دین شناسانه و اهمیت اخلاقی.

مقدمه: انجام کار دانشجویی توسط دانشجویان پرستاری می تواند آثار مثبت و منفی در بازدهی دروس و وضعیت تحصیلی دانشجویان و پیش برد اقدامات پرستاری در بخش ها داشته باشد. هدف از این مطالعه تبیین تجربیات و دیدگاه های پرستاران شب کار در زمینه کاردانشجویی است. روش کار: این پژوهش یک تحلیل محتوای کیفی است که پرستاران شب کار شاغل در بیمارستان های آموزشی درمانی وابسته به دانشگاه علوم پزشکی هرمزگان در آن شرکت کردند. نمونه گیری به صورت هدفمند و با انجام مصاحبه های نیمه ساختاریافته صورت گرفت. هم زمان با جمع آوری داده ها جهت تجزیه و تحلیل آنها از روش مقایسه مداوم داده ها و طرح طبقه بندی تحلیل محتوای کیفی Elo و Kynga s استفاده شد. یافته ها: در این مطالعه، 34 پرستار شرکت کردند که 58/70 درصد آنها زن بودند. پس از کدبندی کلیه مصاحبه ها، 1125 کد اولیه ایجاد شد که پس از چندین بار بازبینی در مراحل مختلف، تعداد کدها به 650 کد تقلیل یافت. این کدها در نهایت در 28 زیر طبقه، 10 طبقه فرعی، 4 طبقه اصلی با عناوین منافع فردی، منافع سازمانی، پیامدهای منفی فردی و پیامدهای منفی سازمانی و 2 مضمون با عناوین مزایای کاردانشجویی و معایب کاردانشجویی قرار داده شدند. نتیجه گیری: نتایج این مطالعه نشان داد، با وجود این که حضور دانشجویان در بخش ها، می تواند به جبران کمبود نیرو کمک کند، اما با مشکلاتی و معایبی نیز همراه است. با آگاهی از اثرات بالقوه کار دانشجویی بر رشد فردی و حرفه ای دانشجویان پرستاری، لازم است برنامه های سازمان یافته تری جهت ایجاد رویکردی هماهنگ بین دانشکده ها و بیمارستان ها در نظرگرفته شود.

در زبان فارسی و در حیطه ترکیب به عنوان یکی از دو حوزه واژه سازی، فرآیند بسیار زایایی وجود دارد که طی آن عنصری غیرفعلی (اسم، ضمیر مشترک، صفت، قید) قبل از ستاک حال فعل (مثلا آموز و بین) قرار می گیرد و ماحصل آن اسم یا صفت جدیدی (دانش آموز، خودبین) است. در مورد این فرآیند سه دیدگاه وجود دارد: برخی که عموما دستور نویسان سنتی هستند، آن را صفت فاعلیِ مرکب مرخم می دانند. پاره ای استنباط دستورنویسان سنتی را صحیح قلمداد می کنند؛ اما تعبیری زبان شناسانه و نو بر آن سوار می کنند. بعضی نیز به کلی با دیدگاه دستورنویسان سنتی مخالف اند و دیدگاه خاص خود را عرضه می کنند. در مقاله حاضر نیز، با اتکا بر دلایل مختلف، ایده سنتیِ صفت فاعلیِ مرکب مرخم به کلی مردود شمرده می شود و استدلال می شود که در فرآیند مذکور صرفا میان یک عنصر غیرفعلی و یک عنصر فعلی (ستاک حال) پیوند برقرار می شود و نوع پیوند این دو و در نتیجه، معنای ترکیب بر اساس تلویح کاربردشناختی فارسی زبانان مشخص می شود.