مقدمه: نوجوانان سرمایه های آینده جامعه هستند. مدارس ویژه پرورش استعدادهای درخشان دارای محیطی نسبتا متفاوت با مدارس عادی می باشند. تفاوت دو محیط آموزشی می تواند موجب تقویت یا ایجاد ویژگی های شخصیتی متفاوت در دو گروه دانش آموزان این مدارس شود. پژوهش حاضر برای بررسی تفاوت های احتمالی موجود در ویژگی های شخصیتی و سلامت روان دانش آموزان دبیرستان های تیزهوشان و عادی طراحی و اجرا گردید.روش کار: نمونه ای مشتمل بر 200 دانش آموز (97 نفر تیزهوشان و 103 نفر عادی) از میان دانش آموزان مقطع سال سوم دبیرستان انتخاب شدند سپس ابعاد شخصیت نمونه ها با استفاده از پرسش نامه NEOPI-R و نیز سطح سلامت روان آنها با به کارگیری پرسش نامه سلامت عمومی (GHQ-28) مورد ارزیابی قرار گرفت.نتایج: یافته ها نشان داد که دانش آموزان دبیرستان های تیزهوشان در مقایسه با دانش آموزان عادی نمرات نسبتا بالاتری در شاخص باز بودن به تجربه ها (P=0.05) و نمرات پایین تری در شاخص توافق (P=0.012) دارند. به علاوه دختران در مقایسه با پسران نمرات بالاتری در شاخص توافق کسب کرده اند (P=0.001). از طرف دیگر نتایج نشان داد که دانش آموزان دبیرستان های تیزهوشان از سطح سلامت روانی بهتری نسبت به دانش آموزان مدارس عادی برخوردارند (P=0.001) که این تفاوت در نمرات اضطراب (P=0.001) و افسردگی (P=0.001) معنی دار می باشد. به علاوه دختران تیزهوشان از سطح سلامت روانی بهتری نسبت به دختران مدارس عادی برخوردارند (P=0.008) که این تفاوت در سه خرده مقیاس اضطراب (P=0.009)، افسردگی (P=0.012)، و علایم جسمانی (P=0.005) معنی دار بود.نتیجه گیری: با توجه به نتایج پژوهش به نظر می رسد که دانش آموزان دبیرستان های تیزهوشان از نظر برخی از ابعاد شخصیتی و نیز سطح سلامت روان با دانش آموزان عادی متفاوت هستند. شرایط مطلوب محیط آموزشی و نوع برخورد خانواده می تواند در این تفاوت ها نقش داشته باشد.

در این مقاله آزمایشگاه ریاضی تعریف شده و لزوم تشکیل آن مورد بررسی قرار گرفته است. هدف اصلی این مقاله این است که کدام دسته از مسایل ریاضی را می توان در آزمایشگاه ریاضی مورد بررسی قرار داد و کدام دسته لازم نیست در آزمایشگاه بیان شود. مسایل قابل طرح در آزمایشگاه در سطح دبیرستان و ریاضی عمومی دانشگاه ارایه شده اند. در نهایت معایب و محاسن تشکیل آزمایشگاه ریاضی به صورت جمع بندی ارایه شده است.

دانش اپیدمیولوژی به مطالعه چگونگی توزیع و دلایل بروز کلیه عوامل مرتبط با سلامت در جامعه بشری، می پردازد. هدف نهایی از این مطالعات، پیشگیری از بروز هر واقعه ای است که می تواند سلامت افراد جامعه را در مخاطره قرار دهد. برای دسترسی به این هدف بسیار مهم، دانش اپیدمیولوژی روش های مطالعاتی خود را تدوین و توسعه بخشیده است. مجموعه روش های مطالعات اپیدمیولوژی که آن ها را می توان در دو دسته مطالعات توصیفی و تحلیلی تقسیم نمود، نه تنها باعث افرایش سطح سواد علمی فراگیران می شود، بلکه شیوه تفکر خلاقانه را در آن ها نیز ایجاد می نماید. آشنایی با این روش های مطالعاتی و چگونگی تفسیر صحیح آن ها، درک فراگیران را از بهداشت عمومی ارتقاء بخشیده و آن ها را تبدیل به یادگیرندگان مستقل و مادم العمر می نماید [1]. مجموعه این توانایی ها که در آموزش دانش اپیدمیولوژی وجود دارد، باعث شده است که در سال های اخیر، آموزش این دانش برای اغلب دانشجویان علوم سلامت، اعم از پزشکی، دندانپزشکی، پرستاری، مامایی و غیره، به عنوان یک ضرورت اجتناب ناپذیر جلوه نماید. بنابراین، امروز، اغلب دانشجویان در رشته های گوناگون و نه فقط در مقطع دکتری، بلکه در مقاطع کارشناسی ارشد وکارشناسی، گذراندن حداقل دو واحد اپیدمیولوژی را در برنامه درسی خود دارند [3-2]. با این وجود، آموزش دانش اپیدمیولوژی از چنان اهمیتی برخوردار شده است که برخی از محققین توصیه کرده اند که ضروری است تا امکانات آموزش این دانش، برای دانش آموزان تحصیلات متوسطه نیز فراهم گردد. تاکنون مقالاتی نیز در این زمینه به رشته تحریر درآمده است که نشان می دهند می توان آموزش دانش اپیدمیولوژی را با موفقیت برای دانش آموزان تحصیلات متوسطه، به مرحله اجراء درآورد [5-4]. در کشور ما نیز آموزش این دانش به خصوص برای رشته های تجربی می تواند به ارتقاء درک صحیح دانش آموزان دوره آموزش متوسطه، از وقایع مرتبط با سلامت و چگونگی پیشگیری از آن ها بیانجامد. همچنین، دانش آموزان را با شیوه های تفکر صحیح خلاقانه آشنا نموده و به آن ها مهارت هایی را می آموزاند که قادر به یادگیری مستقل ومادام العمر گردند. با این وجود، برداشتن چنین گام بلندی در هر کشوری، نیازمند برنامه ریزی دقیق و طولانی مدت برای تدوین یک برنامه آموزشی مناسب برای دانش آموزان است. این برنامه آموزشی می تواند یا به صورت ادغام یافته در درون دروس مرتبط مانند زیست شناسی و یا در قالب یک درس مجزا مانند بهداشت عمومی، ارایه گردد. همچنین، آموزش صحیح دبیران مدارس پیرامون چگونگی آموزش مفاهیم اپیدمیولوژی به زبان ساده برای دانش آموزان، چالش مهم دیگر است که نظام های آموزشی باید به خوبی از عهده ی انجام آن برآیند [6].

علم شیمی به عنوان یکی از شاخه های علوم پایه نقش مهم و اساسی را در توسعه فناوری، صنایع و زندگی روزمره بشر دارد. بر کسی پوشیده نیست که برای دستیابی به مفاهیم و مهارت های لازم در گرایش های مختلف علم شیمی، آموزش شیمی باید به صورت تئوری و عملی توأمان صورت گیرد. در پذیرش این موضوع اتفاق نظر و آراء وجود دارد و تقریباً تمامی اساتید و دبیران شیمی نظر موافقی در این مورد دارند. اما در عمل، تدریس عملی شیمی در دبیرستان تا چه اندازه تحقق می یابد؟ در این بحث کوتاه نگاه اجمالی به سازوکارهای لازم جهت تحقق امر تدریس عملی شیمی در دبیرستان پرداخته می شود. در آموزش تئوری، مباحث مختلفی مانند نظریه های شیمیایی، ساختار اتمی، پیوندهای شیمیایی، تعادل ها و واکنش های شیمیایی، مفاهیم اسید باز و ... تدریس می شود. یکی از مواردی که می تواند تدریس تئوری شیمی را با درجه موفقیت بالا امکان پذیر سازد، استفاده از مدل های شیمیایی، انیمیشن، تصاویر سه بعدی، شبیه سازی های واکنش ها و مفاهیم شیمیایی می باشد. این موارد اگرچه می تواند در انتقال مفاهیم شیمیایی موثر بوده و درک اصول شیمیایی را تسهیل کند، اما به تنهایی نمی تواند کافی باشد. ضروری هست دانش آموزان در محیط واقعی و آزمایشگاهی قرار گرفته و علاوه بر آزمایش های مختلف به انجام پروژه های عملی نیز بپردازند. چراکه تجربیات و مهارت های عملی نقش بسیار مهمی را در درک و تثبیت مفاهیم تئوری دارد. انجام آزمایش علاوه بر مزایای بسیار در کمک به یادگیری، اعتماد بنفس دانش آموزان را افزایش می دهد.

زمینه و هدف: توکسوپلاسموز یکی از بیماری های مشترک با شیوع بالا در دنیا می باشد. این بیماری در اغلب موارد بدون علامت است. در جمعیت های در معرض خطر جهت پیشگیری از شیوع بیماری، انجام تست غربالگری توصیه می گردد. با توجه به شیوع قابل ملاحظه توکسوپلاسموز در ایران، بررسی سرواپیدمیولوژی زنان در سنین باروری جهت اطلاع از جمعیت دختران غیرایمن، ضروری به نظر می رسد. مطالعه حاضر به منظور تعیین شیوع آنتی بادی های IgG, IgM ضد توکسوپلاسما و عوامل مستعد کننده ابتلا به عفونت در دختران دبیرستان های گناباد صورت گرفت.روش بررسی: در این مطالعه توصیفی - مقطعی، پس از اخذ رضایت نامه و تکمیل پرسشنامه (مشخصات اپیدمیولوژیک)، تعداد 240 نمونه خون گرفته شده از دختران دبیرستان شهرستان گناباد که به روش خوشه ای، تصادفی انتخاب شده بودند، جهت ارزیابی آنتی بادی های اختصاصی IgG،IgM  ضد توکسوپلاسما گوندی به روش الیزا بررسی گردید. داده ها با استفاده از آزمون آماری کای دو تجزیه و تحلیل شدند و p<0.05 معنی دار در نظر گرفته شد.یافته ها: از مجموع 240 نفر، 35 مورد (%14.6) دارای آنتی بادی IgG ضد توکسوپلاسما گوندی بودند. هیچ کدام از نمونه ها پادتن IgM را نشان ندادند. همچنین ارتباط معنی داری بین مصرف گوشت نیم پز (p=0.01) و سبزیجات خام (p=0.03) با مثبت شدن IgG ضد توکسوپلاسما وجود داشت. بین سایر متغیرها و موارد مثبت ارتباط معنی داری دیده نشد.نتیجه گیری: طبق نتایج این مطالعه، پختن کامل گوشت و سبزیجات جهت جلوگیری از ابتلا به عفونت ضروری است.