ابتلا به بیماری سرطان، بحرانی آسیب زا می باشد که تاثیر به سزایی در ابعاد گوناگون زندگی شخص دارد. بنابراین هدف این پژوهش بررسی اثربخشی رواندرمانی مثبت نگر بر انعطاف پذیری شناختی، سرخوردگی زناشویی و رشد پس از آسیب در زنان مبتلا به سرطان در شهر مشهد بود.پژوهش حاضر نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون و پیگیری با گروه کنترل بود. جامعه آماری زنان مبتلا به سرطان مراجعه کننده به بیمارستان امید و مراکز تخصصی مشهد در سال 1400 بود. از میان این افراد، 36 نفر به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل ( هر گروه شامل 18 نفر) جایگزین شدند. سپس روان درمانی مثبت نگر (به مدت 8 جلسه 90 دقیقه ای) روی گروه آزمایش اجرا شد و گروه کنترل هیچگونه درمانی دریافت نکرد. هر دو گروه به پرسشنامه های انعطاف پذیری شناختی دنای و ونادروال (2010)، سرخوردگی زناشویی کایزر (1993) و رشد پس از آسیب تدسچی و کالهون (1996) پاسخ دادند. داده ها با استفاده از روش تحلیل واریانس مکرر و آزمون تعقیبی بنفرونی با نرم افزار آماریSPSS نسخه 23 تحلیل شدند. یافته ها نشان داد که مداخله رواندرمانی مثبت نگر بر افزایش انعطاف پذیری شناختی، افزایش رشد پس از آسیب و کاهش سرخوردگی زناشویی در زنان مبتلا به سرطان مؤثر بوده است (01/0 ≥p ).از آنجا که رواندرمانی مثبت نگر اثرات مطلوبی روی متغیرهای پژوهش پیش رو داشته است، بنابراین استفاده از آن به منظور روش درمانی موثر جهت حمایت از بیماران خاص سرطانی پیشنهاد می شود

زمینه و اهداف: پولیپ بینی شایعترین تومور خوش خیم بینی است که می تواند منجر به انسداد بینی و مشکلات آزار دهنده دیگری برای بیمار شود. درمانهای زیادی در سالهای اخیر مورد بحث بوده و با ابداع روشهای جراحی جدید از جمله جراحیهای آندوسکوپیک بینی و سینوسها، درمانهای دارویی کمتر مورد توجه می باشند و بیشتر مطالعات روی نتایج درمانهای جراحی یا دارویی به تنهایی صورت گرفته است و مطالعات مقایسه ای بین نتایج روشهای درمانی مختلف با هم کمتر صورت گرفته است. لذا هدف از این مطالعه مقایسه نتایج درمان دارویی با جراحی توام با دارو در بهبود علایم بیماران مبتلا به پولیپ بینی می باشد. روش بررسی: مطالعه انجام شده یک مطالعه آینده نگر می باشد که بر روی 200 بیمار مراجعه کننده مبتلا به پولیپ بینی به بیمارستان امام خمینی تبریز انجام گرفت. بیماران به دو گروه تقسیم شدند یک گروه، (گروه اول) تحت درمان دارویی و گروه دیگر، (گروه دوم) تحت درمان دارویی و جراحی قرار گرفتند و نتایج درمان بین دو گروه مورد بررسی قرار گرفت. یافته ها: 127 بیمار مرد و 73 زن به صورت تصادفی به دو گروه تقسیم شدند و علایم بالینی و رادیولوژیکی که قبل از عمل وجود داشتند 6 ماه بعد از درمان بین دو گروه مقایسه شدند. علایم مورد مقایسه انسداد بینی، توده بینی، ترشحات بینی، ترشحات پشت حلق، درد صورت، اختلال بویایی، عطسه، تنگی نفس، خرخر شبانه، حساسیت سینوسها در لمس، احساس سنگینی در صورت و یافته رادیولوژیک (سینوزیت) بودند. فراوانی انسداد بینی و توده بینی 6 ماه بعد از درمان در گروه اول بصورت معنی داری بیشتر از بیماران گروه دوم بود ولی فراوانی عطسه در گروه دوم بیشتر از گروه اول بود ولی در سایر علایم تفاوت معنی داری بین دو گروه وجود نداشت. نتیجه گیری: میزان بهبودی در بیمارانی که تحت درمان دارویی همراه با درمان جراحی قرار گرفته بودند بهتر و بیشتر از بیمارانی بود که تحت درمان دارویی تنها قرار گرفته بودند.

ازدواج مقدس ترین و پیچیده ترین رابطه میان دو انسان از دو جنس مخالف است که ابعاد وسیع و عمیق و هدف های متعددی دارد و پرداختن به روابط زناشویی و ارتقای سازگاری و رضایت میان زوجین را می توان یکی از رسالت های مهم از سطح فردی تا اجتماعی دانست. لذا، هدف از پژوهش حاضر بررسی اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد واقعیت گرا بر سازگاری زناشویی و رضایت زناشویی زوجین در آستانه طلاق بود. پژوهش حاضر از نظر هدف از نوع کاربردی و از لحاظ روش بر اساس طرح پژوهش و شیوه انجام، نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون و پس آزمون (با یک گروه آزمایش و یک گروه کنترل و دوره پیگیری سه ماهه) بود. جامعه آماری به کار رفته در پژوهش حاضر شامل کلیه زوجین مراجعه کننده به مراکز مشاوره خانواده و زوج درمانی منطقه 5 تهران در سال 1401 بود و از بین این افراد با استفاده از شیوه نمونه گیری هدفمند تعداد 40 نفر (20 زوج) انتخاب شده و به صورت تصادفی در یک گروه آزمایش (20 نفر یا 10 زوج) و یک گروه کنترل (20 نفر یا 10 زوج) گمارده شدند. سپس، روی گروه آزمایش بسته درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد واقعیت گرا بر اساس پروتکل Afshari et al. (2022) اجرا شد. به منظور گردآوری داده ها، ابزار پژوهش شامل پرسشنامه رضایت زناشویی (ENRICH) و پرسشنامه سازگاری زناشویی (DAS) بود. به منظور تجزیه و تحلیل آماری داده ها از تحلیل واریانس با اندازه گیری های مکرر و آزمون تعقیبی توکی و نسخه 26 نرم افزار SPSS استفاده شد. با توجه به مقدار F و سطح معناداری به دست آمده در متغیر رضایت زناشویی (76/7 = F و 002/0 = P) و سازگاری زناشویی (11/7 = F و 002/0 = P) می توان نتیجه گرفت که متغیر مستقل (درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد واقعیت گرا) به شکل معناداری باعث تغییر در متغیرهای وابسته (رضایت زناشویی و سازگاری زناشویی) شده است. بنابراین می توان نتیجه گرفت که تغییرات ایجاد شده در متغیرهای وابسته ناشی از اجرای درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد واقعیت گرا بر گروه آزمایش بود. همچنین نتایج آزمون تعقیبی توکی نشان داد که این تأثیرات پایدار بود. بر اساس یافته های موجود می توان نتیجه گیری نمود که درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد واقعیت گرا بر رضایت زناشویی و سازگاری زناشویی زوجین در آستانه طلاق مؤثر بود. از این رو، پیشنهاد می شود متخصصین از فنون این رویکرد در کار خود بهره مند شوند.

تعداد بسیار کمی از بیماران دچار کاوازاکی به رژیم درمانی استاندارد با ایمونوگلوبین وریدی و آسپرین مقاوم هستند. بیماران مقاوم به درمان استاندارد در معرض خطر کسب عوارض بیش تر بیماری خصوصا ضایعات عروق کرونری قلب می باشند. اگر چه درمان مدون و استاندارد شده ای برای آنان وجود ندارد، درمان سریع تر این بیماران از میزان خطر عوارض قلبی - عروقی در آنان خواهد کاست. هدف این مقاله معرفی یک بیمار با کاوازاکی مقاوم به درمان می باشد که علایم و نشانه های بالینی بیماری و پیشرفت ضایعه عروقی کرونری او به نوبت سوم ایمونوگلوبولین وریدی پاسخ مناسب داده و پیشرفت بیماری متوقف گردید.

درگیری غدد لنفاوی منطقه ای در سرطان پستان در تعیین روش درمانی مناسب برای بیمار اهمیت ویژه ای دارد، اما، تصمیم گیری در مورد این عامل تعیین کننده در اکثریت موارد به زیربغل محدود می شود، درحالی که بسیاری از نتایج نشان داده اند که غدد لنفاوی اینترنال مامری(IM)  اهمیتی مشابه آگزیلا در تعیین پیش آگهی بیماری دارند.

  لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

مقدمه: به دلیل سیر مزمن درماتیت آتوپیک و وابستگی اکثر بیماران به استروئید، یافتن درمان جایگزین مناسب، از ارزش بالایی برخوردار است. هدف: تعیین میزان اثر بخشی فتوتراپی در درمان درماتیت آتوپیک و همچنین بررسی عوامل احتمالی موثر در میزان پاسخ دهی بیماران به درمان (PUVA) Psoralen+UVA.روش اجرا: 13 بیمار مبتلا به درماتیت آتوپیک مقاوم به درمان با سن بالای 10 سال، تحت درمان با PUVA ؛ 2 یا 3 جلسه در هفته تا بهبودی کامل و یا حداکثر 30 جلسه قرار گرفتند. میزان بهبودی براساس کاهش شدت 6 علامت خارش، قرمزی، لیکنیفیکاسیون، خشکی، پوسته ریزی و excoriation در انتهای دوره درمان و 2 ماه پس از آن مورد بررسی قرار گرفت. یافته ها: 10 بیمار(77%) در انتهای درمان و 9 بیمار (69.2%) 2 ماه پس از خاتمه درمان بیش از 50% بهبودی نشان دادند. هیچ ارتباطی معنی داری بین سطح پادتن LgE سرم قبل از درمان، محل ضایعات، سن و جنس بیمار با میزان پاسخ دهی به فتوتراپی بدست نیامد. اما بیمارانی که سابقه خانوادگی اتوپی داشتند، به طور معنی داری پاسخ بهتری به درمان نشان دادند. نتیجه گیری: PUVA روش درمانی مناسبی در درمان موارد مقام درماتیت آتوپیک می باشد.