جنس زبان در قفا (Consolida) از تیره آلاله در طایفه Delphinieae قرار دارد. این جنس شامل 52 گونه بوده و اعضای جنس Aconitella را نیز در بر می گیرد. زبان در قفا با 24 گونه در ایران یکی از پر گونه ترین کشورها در جنوب غرب آسیا محسوب می شود. در این تحقیق ویژگی های تشریحی دمبرگ 16 گونه از جنس زبان در قفا مورد بررسی قرار گرفتند. از هر گونه سه جمعیت بررسی شد. بعد از پیش تیمار نمونه ها، برش های دستی از دمبرگ گرفته شد و برش ها توسط رنگ های کارمن و سبز متیل رنگ آمیزی شدند. از نمونه ها توسط میکروسکوپ نوری اولیمپوس عکس برداری شد. نتایج ما نشان داد که وجود گوشه، حضور یک لایه کلانشیم در زیر اپیدرم، نوع و تعداد دستجات آوندی وجود بافت مکانیکی بین دستجات آوندی و وجود کرک صفات کلیدی در تشخیص گونه ها هستند. بر اساس مطالعات تشریحی دمبرگ گونه های دو زیر جنس Consolida Aconitella، از یکدیگر جدا شده و در دو گروه قرار گرفتند که تایید کننده نتایج مطالعات سیستماتیک ملکولی در جنس است.

برش های عرضی 24 گونه از جنس Astragalus متعلق به بخش Incani برای مقایسه صفات تشریحی مبتنی بر فیلوژنی مورد بررسی قرار گرفت. صفات مورد استفاده در این مطالعه عبارتند از: تعداد لایه های سلول پارانشیمی در مغز، تعداد دستجات آوندی، طول محور شکمی، طول محور پشتی- شکمی، قطر دسته آوندی شکمی جانبی و قطر دسته آوندی پشتی- میانی. به علاوه جهت گیری تکاملی (قطبیت صفات) در ساختارهای تشریحی مورد بررسی قرار گرفت. این مطالعه نشان می دهد که صفات تشریحی در تعیین محدوده بخش مناسب نیستند، اما در تمایز تاکسونومیکی در سطح گونه مناسب بوده و می توانند در محدود نمودن گروههای طبیعی کوچک بکار روند. به علاوه در تشخیص برخی پیچیدگی های تاکسونومیکی در این بخش مفید می باشند.

رده بندی جنس Salix (تیره بیدیان) به دلیل انعطاف پذیری و تنوع درون گونه ای در صفات ریخت شناختی مشکل آفرین است. هدف از این پژوهش، توصیف و مقایسه تشریح دمبرگ 23 گونه از جنس Salix، دو گونه از جنسPopulus و گونه Bivinia jalbertii و همچنین تعیین اهمیت سیستماتیکی صفات تشریحی دمبرگ است. به این منظور، 10 صفت کمّی و 10 صفت کیفی مرتبط با تشریح دمبرگ بررسی و ارزیابی شدند. علاوه بر این، تحلیل بیزین روی توالی ITS موجود از 28 نمونه از 17 گونه مرتبط موجود در GenBank انجام شد، صفات تشریحی روی کلادوگرام به دست آمده مکان یابی شدند و حالت اجدادی برخی صفات تشریحی بازسازی شد. براساس نتایج به دست آمده، هیچ یک از 26 گونه بررسی شده دارای روزنه در دمبرگ نبود و بنابراین، می توان نتیجه گرفت که دمبرگ برای تنفس و تبادل گاز متکی به پهنک است. با وجود آن که صفات کمّی بین افراد مختلف یک گونه که در زیستگاه های مختلف رویش کرده بودند متغیر بود، صفات کیفی ثبات خوبی از خود نشان دادند. صفات تشریحی دمبرگ در گونه های بررسی شده با موفقیت جهت تمایز بین آرایه های زیرجنسی و گونه ها به کار برده شدند. به علاوه، بازسازی حالت اجدادی صفات بررسی شده نشان داد که شکل سلولی چندضلعی، الگوی صاف تا اندکی خمیده در دیواره های آنتی کلینال سلول های اپیدرم، فشردگی افقی دمبرگ، حضور پره های جانبی در دمبرگ، سطح فوقانی محدب و حاشیه شیاردار دمبرگ، صفات ابتدایی در گونه های بررسی شده بودند.متن کامل این مقاله به زبان انگلیسی می باشد. لطفا برای مشاهده متن کامل مقاله به بخش انگلیسی مراجعه فرمایید.لطفا برای مشاهده متن کامل این مقاله اینجا را کلیک کنید.

نقش سلولهای خونی به عنوان اجزای اصلی دفاع فیزیولوژیک حشرات مهم گزارش شده است. سلولهای خونی اولین فاکتورهای سیستم گردش خون هستند که در مقابله با انواع تنشها و عوامل بیگانه مشارکت می کنند. در تحقیق حاضر، چهار نوع هموسیت در همولنف لارو سن چهارم خرطوم بلند دمبرگ چغندرقند شناسایی شد که شامل پروهموسیتها، گرانولوسیتها، پلاسموتوسیتها و انوسیتوئیدها هستند. پلاسموتوسیتها بزرگترین سلولهای خونی از نظر اندازه بودند و مجموع فراوانی گرانولوسیتها و پلاسموتوسیتها در لاروهای سنین سوم (حدود 70%) و چهارم ( بیش از 75%) بالاتر از سایر سلولها بود. این یافته ها، به عنوان اولین گام در مطالعات ایمنی شناسی این حشره، دارای اهمیت می باشد.

بنفشه معطر (Viola odorata)، یک گیاه دارویی با ارزش دارویی منحصر به فرد می باشد که برداشت بیش از اندازه این گیاه دارویی از طبیعت منجر به کاهش زیستگاه های طبیعی آنها می شود. تکثیر درون شیشه ای، روش قدرتمندی برای تکثیر در سطح وسیع گونه های مهم تجاری و حفظ ژرم پلاسم گونه های در معرض انقراض محسوب می شود. مطالعه حاضر، به منظور فراهم ساختن پروتکلی کارآمد برای کالوس زایی و اندام زایی درون شیشه ای بنفشه معطر از طریق بهینه سازی غلظت های مختلف تنظیم کننده های رشد انجام گرفته است. جهت کالوس زایی، غلظت های مختلف بنزیل آدنین (BA) (0، 5/0، 1، 5/1 و 2 میلی گرم در لیتر) به همراه توفوردی (2, 4-D) (5/0، 1، 5/1 و 2 میلی گرم در لیتر) و برای باززایی ساقه غلظت های مختلف BA (5/0، 1، 5/1 و 2 میلی گرم در لیتر) مورد استفاده قرار گرفت. محیط کشت MS حاوی 5/1 میلی گرم در لیتر BA و 5/1 میلی گرم در لیتر 2, 4-D، مناسب ترین ترکیب برای القای کالوس ریزنمونه دمبرگ پس از 30 روز شناخته شد. بهترین رشد و بیش ترین میزان باززایی شاخه از کالوس های دمبرگ در محیط کشت حاوی 5/1 میلی گرم در لیتر BA مشاهده گردید. گیاهچه ها نیز به آسانی در همان محیط کشت، پس از واکشت دوم، ریشه زایی نمودند و پس از آن با صد در صد زنده مانی در بستر پیت ماس و پرلیت سازگاری یافتند. این پروتکل می تواند به طور موفقیت آمیزی برای تکثیر در سطح وسیع و حفظ ژرم-پلاسم این گیاه دارویی باارزش استفاده گردد.

در اسفند ماه سال 1381 از یک باغ آلوده به بیماری پژمردگی زیتون ناشی از Verticillium dahliae در حومه شیراز بازدید گردید. پنج درخت آلوده که دارای علایم زوال و پژمردگی بودند انتخاب و از شاخه و برگ های آنها نمونه برداری و به آزمایشگاه منتقل گردید. یکصد عدد برگ هر درخت بطور تصادفی جدا و دمبرگهای آنان به روشهای مختلف ضد عفونی سطحی و ده قطعه روی تشتکهای پتری حاوی آب آگار 1.5% حاوی 100 PPM سولفات استرپتومیسین و الکل اتیلیک 95% کشت گردید و در دمای 23 درجه سانتیگراد قرار گرفت. پس از 4-3 روز خصوصیات مورفولوژیکی پرگنه های بدست آمده مورد بررسی قرار گرفت. در آزمایشی دیگر دمبرگهای جمع آوری شده در حرارت اطاقک خشک و خرد و سپس با خاک سترون مخلوط گردید. نهالهای 3-2 ساله زیتون رقم شنگه که در آزمایشات قبلی حساس به قارچ V. dahliae تشخیص داده شده بود (اطلاعات منتشر نشده از نگارنده) در این گلدانها کشت و به گلخانه منتقل گردید. دمای گلخانه در شب 16 درجه سانتیگراد و در طول روز 25 درجه سانتیگراد تنظیم گردید. علایم بیماری در طول دوره آزمایش مورد بررسی و جدا سازی از قسمتهای مختلف گیاهان در انتهای آزمایش انجام گردید.

در پژوهش حاضر، صفات تشریحی و ریزریخت شناسی برگ و دمبرگ 5 گونه از جنس .Geum L متعلق به دو زیر جنس Orthostulus و Geum با میکروسکوپ نوری (LM) و الکترونی (SEM) بررسی شد. برای مطالعه تشریحی، نخست برش های عرضی برگ و دمبرگ تهیه شد، سپس بهترین برش ها برای رنگ آمیزی انتخاب شد و از آن ها عکس برداری به عمل آمد. برای مطالعه ریزریخت شناسی، قطعات برگ و دمبرگ شستشو داده شدند و پس از خشک شدن، برای تصویر برداری با میکروسکوپ الکترونی آماده شدند. صفات تشریحی و ریزریخت شناسی به دقت ارزیابی و اندازه گیری شدند. نتایج بررسی حاضر، صفات تشریحی (کرک غده ای، تعداد سلول های بشره ای اطراف روزنه، نوع دستجات آوندی در پهنک، شکل سلول های زمینه، الگوی دستجات آوندی و شکل مقطع عرضی در دمبرگ) و ریزریخت شناسی (طول، الگوی تزئینات موم روی بشره، پراکنش موم روی روزنه ها، شکل حاشیه بیرونی و درونی، لبه و حاشیه دریچه روزنه در پهنک، کرک دار بودن یا نبودن، جهت کرک و نوع تزیینات موم روی کوتیکولی در دمبرگ) دارای ارزش تاکسونومیک را آشکار کرد. این صفات برای تفکیک دو زیر جنس و گونه های آنها کارآمد هستند. یافته های بررسی حاضر، رده بندی های رایج را تایید می کند. بر اساس صفات مطالعه شده تشخیصی، کلید شناسایی ارائه شده است.

رویان زایی رویشی از روش های مدرن تکثیر درون شیشه ای گیاهان است. اساس این تکنیک به دست آوردن سلول بنیادی گیاه و تمایز آن به یک گیاه کامل است. از عوامل موثر در این امر، ترکیب مواد محیط کشت می باشد. لذا، تغییرات بافت شناسی رویان زایی رویشی دمبرگ هویج در سه محیط کشت MS،B5  و NL مورد بررسی قرار گرفت. بدین منظور، قطعات یک سانتیمتری از دمبرگ هویج در محیط های کشت مذکور در حالت مایع مستقر گردیدند. برای القای رویان رویشی، غلظت های مختلف هورمون توفوردی و ایندول استیک اسید به کار رفتند. جهت بررسی های بافت شناسی، بعد از مرحله القا، نمونه گیری از دمبرگ های کشت شده انجام گرفت و سپس نمونه ها در محلول فیکساتور تثبیت شدند. در ادامه پس از طی مراحل آبگیری، پارافین دهی، قالب گیری، برش دهی و رنگ آمیزی، از نمونه ها عکس برداری شد. بر اساس نتایج به دست آمده، تفاوت معنی داری بین سه محیط کشت MS،B5  و NL از لحاظ تشکیل رویان های رویشی گیاه هویج مشاهده گردید (0.01>P). به طوری که بیشترین و کمترین تعداد رویان به ترتیب در محیط های کشت B5 و MS تشکیل شد. بیشترین تعداد رویان نیز با کاربرد 0.904 میکرومولار توفوردی در محیط کشت B5 به دست آمد (0.01>P). بررسی های بافت شناسی دمبرگ هویج در محیط B5، سلول های کوچک حاوی سیتوپلاسم زیاد و در محیطNL  هسته های درشت به همراه فراوانی دانه های نشاسته که از علائم سلول رویان زا است، را نشان داد. همچنین در محیط MS، توده سلول های پیش رویان زای تمایز نیافته در زیر اپیدرم دمبرگ مشاهده شد.

بور و روی دو عنصر مهم در سنتز اکسین درونی در گیاهان می باشند. با توجه به ضرورت حضور اکسین جهت القای جنین زایی رویشی سعی گردید که اثر این عناصر بر جنین زایی رویشی مورد بررسی قرار گیرد. جنین زایی در دمبرگ هویج در محیط کشت تغییریافته B5، با دو غلظت 0 و 0.6 میلی گرم در لیتر بور و سه غلظت 0، 0.45 و 0.9 میلی گرم در لیتر روی در حضور و یا غیاب اکسین انجام گردید. این آزمایش در غالب طرح کاملا تصادفی با 10 تیمار و 4 تکرار طرح شد. تیمارها در مرحله القا، اعمال شده و سپس نمونه ها از محیط القا به محیط رئالیزاسیون (محیط B5 بدون اکسین) منتقل گردیدند. آنالیز آماری نشان داد که کاربرد عناصر بور و روی بر جنین زایی رویشی دمبرگ هویج در سطح آماری 1 درصد معنی دار بوده و بین این دو عنصر اثر متقابل وجود دارد. بالاترین میزان جنین زایی در سطح احتمال 5 درصد، در محیط B5 فاقد روی و دارای 0.6 میلی گرم در لیتر بور رخ داده است که از لحاظ آماری با محیط B5 حاوی اکسین خارجی برابری می کند. حذف روی از ترکیب محیط کشت به عنوان عامل تنش زا، اثر معنی داری در تشکیل جنین رویشی از دمبرگ هویج داشته است. همچنین نتایج نشان داد که حذف بور از ترکیب محیط کشت B5 دارای 0.45 میلی گرم در لیتر روی در مقایسه با محیط کشت B5 مشابه و دارای بور، منجر به افزایش معنی داری در تعداد جنین های گیاهچه ای، گردیده است (P<0.05). در کنار جنین زایی، ریشه زایی از ریزنمونه ها در برخی تیمارها مشاهده شد. نتایج آماری نشان داد که بالاترین میزان ریشه زایی از نظر آماری (P<0.05) مربوط به محیط B5 حاوی ایندول استیک اسید می باشد.