این مقاله به معرفی و نقد کتاب «انسان شناسی فلسفی» اثر «هانس دیرکس» می پردازد. نویسنده در این کتاب به گزینش متونی حاوی دیدگاه های آموزشی در ذیل موضوع بحث پرداخته که عمدتا بدون تحلیل جامع و نظام مندی عمیقی طرح شده اند. در این مقاله، پس از اشاره به چهار سطح از انسان شناسی فلسفی نزد «دیرکس» و نقد آن، از اهمیت توجه به رویکرد جدیدی با عنوان «انسان شناسی ساحتی» سخن رفته و ضمن بررسی تقسیم بندی انسان شناسی در ساختار کتاب، به الگوی پیشنهادی چهارجانبه در مواجهه انسان با؛ خود، طبیعت، جامعه، و خدا اشاره شده است. در ادامه، با روش تحلیلی-انتقادی، به تبیین وجوه اشتراک و اختلاف دیدگاه های انسان شناسی می پردازد و زمینه را برای نقد فلسفی آن ها فراهم خواهد ساخت. در این منظر، مهمترین یافته پژوهش آن است که؛ غالب رویکردهای انسان شناختی، به بعد یا ابعادی از وجوه انسان توجه کرده و دچار بزرگ نمایی شده اند و در کمتر دیدگاهی می توان به تحلیل نسبت و ترابط تمامی قوای انسانی با یکدیگر دست یافت. این امر، نشان از اهمیت توجه به بنیادهای فلسفی و روش شناختی «انسان شناسی ساحتی» دارد. این کتاب، از جهت افق گشایی علمی و پیش رو قراردادن پرسش های اصلی انسان شناسی، بسیار راهگشاست اما ارایه هر تعریفی از قلمرو و مصادیق انسان شناسی فلسفی، وابسته به تبیین «موضوع» و «روش» چنین رویکردی است و بدون چشم انداز دقیقی از مولفه های آن، نمی توان به مرزهای روشنی بین سطوح چهارگانه انسان شناسی های مذکور نزد «دیرکس»، دست یافت.

مدل شبیه سازی دینامیک ملکولی دو بعدیی برای بررسی ارتباط بین نانوساختار و پارامترهای انباشت منجمله، دمای زیرلایه، آهنگ انباشت، زاویه فرود، زمختی سطح به کار برده شده است. سازگاری کیفی ای با پیش بینی های مدل ساختار منطقه ای و نتایج نظری اسرولوویتز و همکارانش (1988) و همچنین آنچه در اثر تغییرات فرایندهای فعالسازی در حین رشد لایه به علت تغییرات در پارامترهای انباشت (گروونور و همکارانش (1984) انتظار می رود، به دست آمد. نشان داده شده است که با افزایش تحرک اتم ها (افزایش دمای زیر لایه یا / و کاهش آهنگ انباشت) لایه هایی با چگالی بیشتر و فضاهای تهی کمتر تولید می شوند. با افزایش زاویه انباشت، نانوساختار از ساختاری با چگالی زیاد و تعداد کمی فضاهای تهی به ساختاری با ستون های موربی شکل که با زاویه b به سمت اتم های فرودی سمت گیری می کنند و با فضاهای تهی کشیده شده از یک دیگر جدا شده اند تغییر می کند. زاویه b با افزایش زاویه انباشتa  زیاد می شود و در سازگاری با قانون تانژانت (دیرکس و لیمی (1977)) می باشد. زاویه ستون ها (یا زاویه تشکیل فضاهای تهی بین آنها)، و ساختار ستونی به علت اثرات سایه افکنی ایجاد می شوند. نتایج نشان می دهد که b به افزایش تحرک سطحی به آهستگی کاهش می یابد. به طور کلی این مدل تقریبا تمام نتایج پیش بینی شده را تولید می کند و به خوبی در سازگاری با مشاهدات می باشد.