در این مطالعه سه بیمار با تشخیص نکروز حاد رتین مورد بررسی قرار گرفته اند. هر سه بیمار با تظاهر کاهش دید، درد و قرمزی چشم مراجعه کرده در معاینه بعمل آمده راکسیون اطاق قدامی همراه با وجود سلول در ویتره و ضایعات سفید رنگ در پریفر رتین با حدود تقریبا مشخص به همراه واسکولیت عروق مجاور ضایعه دیده شده است. در یک بیمار هیپوپیون و در یک بیمار ادم سر عصب مشاهده شده است. هر سه بیمار با تشخیص نکروز حاد رتین تحت درمان با داروی آسیکلوویر وریدی، استروئید سیستمیک و قرص آسپیرین قرار گرفته اند. دو بیمار در طول پیگیری دچار جداشدگی رتین شده اند که تحت عمل ویترکتومی عمیق قرار گرفته اند. در نهایت پس از دو سال پیگیری رتین هر سه بیمار چسبیده بود. افزایش دید در هر سه بیمار مشاهده شد و درگیری چشم مقابل نیز دیده نشد.

مقدمه: دریچه آیورت به صورت طبیعی سه لت دارد. باز و بسته شدن طبیعی دریچه آیورت موجب تنظیم موثر جریان خون می شود و به خون اجازه دهد که در فاز سیستول، از قلب به سوی آیورت جریان یابد و در فاز دیاستول، از برگشت خون به درون قلب جلوگیری گردد. مواد و روش ها: دریچه آیورت دو لتی نوعی بیماری شایع مادرزادی است که در آن، دریچه آیورت تنها دو لت دارد. به علت این اختلال و باز و بسته شدن غیر قرینه، دریچه عملکرد مناسبی نخواهد داشت، البته معمولا عملکرد به اندازه ای کافی است که مبتلایان تا چندین سال، بدون ایجاد علایم یا نشانه های قابل مشاهده، شرایط کلینیکی طبیعی داشته باشند. این بیماری به صورت اسپورادیک یا ارثی مشاهده می گردد و در 9 درصد نزدیکان درجه اول مبتلایان دیده شده است. دریچه آیورت دو لتی معمولا در سنین بزرگ سالی به صورت اتفاقی و حین اکوکاردیوگرافی که به علت دیگری انجام شده است یا پس از ایجاد عوارض تشخیص داده می شود. این عوارض غالبا تنگی و نارسایی دریچه آیورت، اتساع پیش رونده آیورت صعودی و ایجاد انوریسم، پارگی در آیورت، اندوکاردیت یا عفونت دریچه آیورت است؛ همچنین در افرادی که دچار بیماری دریچه آیورت دو لتی هستند، ممکن است مسیر شریان های کرونری غیرطبیعی باشد؛ یا سایر بیماری های مادرزادی قلب ازجمله کوارکتاسیون آیورت به صورت همراهی وجود داشته باشند. با توجه به طبیعت پیش رونده و بی علامت بیماری، تصویربرداری دست کم سالانه با اکوکاردیوگرافی برای بررسی عملکرد دریچه و سی تی اسکن یا تصویربرداری مگنتیک رزونانس (MRI) برای بررسی آنوریسم آیورت توصیه می شود. یافته ها: در بیمارانی که تنگی دریچه آیورت با درجات مختلف ایجادشده است، به علت صدمه اندوتلیوم و بافت دریچه ای دژنراتیو، به تدریج رسوب کلسیم روی دریچه اتفاق می افتد. یکی از عوارض ناشایع اما جدی بیماری دریچه آیورت دو لتی، آمبولی سیستمیک از این رسوبات به ارگان های مختلف ازجمله عروق مغزی و شریان رتین است. آمبولی ممکن است حتی در مراحل اولیه تر و از دریچه ای که هنوز بر اساس راهنماهای موجود زمان جراحی آن فرا نرسیده است، اتفاق بیفتد. در این موارد، تصمیم گیری بالینی برای تعویض زودهنگام دریچه می تواند چالش برانگیز باشد.

هدف: ارزیابی پاسخ الکترورتینوگرافی مولتی فوکال در بیماران مبتلا به انسداد شاخه ای وریدی رتین. مواد و روشها: پاسخهای الکترورتینوگرافی با استفاده از پترن 61 تایی در 13 چشم از 12 بیمار مبتلا به انسداد شاخه ای تامپورال فوقانی که در عرض 3 هفته از شروع بیماری مراجعه نموده اند، بررسی شدند. متوسط زمانهای نهفته و دامنه های بدست آمده از 5 ناحیه شامل ناحیه مرکزی و چهار ربع رتین و نیز نیمه های تامپورال، نازال، فوقانی و تحتانی این بیماران با مقادیر بدست آمده از 17 چشم نرمال مقابل آنها مقایسه گردید. یافته ها: پاسخهای بدست آمده از چشمهای دچار انسداد شاخه ای وریدی رتین بطور قابل ملاحظه با چشمهای مقابل این بیماران تفاوت دارد. این اختلاف در مقایسه نتایج مربوط به نیمه های رتین بیشتر است. نتیجه گیری: الکترورتینوگرافی مولتی فوکال به عنوان روشی غیر تهاجمی در ارزیابی عملکرد رتین و تعیین شدت ایسکمی زمینه ای در بیماران دچار انسداد شاخه ای وریدی رتین مطرح است. برای تعیین معیارهای چشمهای در معرض عوارض جدی در این بیماران نیاز به انجام مطالعات بیشتری می باشد.

رسوبات به سن رتین مربوط به سازند نایبند در بلوک طبس، شرق ایران مرکزی مورد مطالعه پالینولوژی قرار گرفت. در بررسی نمونه ها، مشخص شد که داینوسیستها در این نمونه ها از تنوع و حفظ شدگی خوبی برخوردارند که منجر به شناسایی بایوزون Rhaetogonyaulax rhaetica در این رسوبات شد. سن بدست آمده برمبنای این بایوزون(رتین) در تطابق کامل با سن بدست آمده براساس فسیل های گیاهی نظیر Equisetites arenaceus، Scytophyllum persicum، Pterophyllum bavieri، Pterophyllum aequale و Nilssoniopteris musafolia می باشد که در این رسوبات گزارش شده اند. اجتماع داینوفلاژله های شناسایی شده شباهت زیادی با اجتماع داینوفلاژله های گزارش شده از استرالیا، شمال غرب اروپا، آرکتیک کانادا و شمال ایران دارند. همچنین همراهی پالینومورفهای خشکی (گرده و هاگ) با پالینومورفهای دریایی (داینوفلاژله) نشانگر محیط رسوبی نزدیک ساحل در رسوبات تریاس فوقانی بلوک طبس می باشد. متن کامل این مقاله های این شماره به زبان انگلیسی می باشد، لطفا برای مشاهده متن کامل مقالات به بخش انگلیسی مراجعه فرمایید.لطفا برای مشاهده متن کامل این مقاله اینجا را کلیک کنید.

سازند کلاریز از توالی سنگی گروه شمشک در منطقه جواهرده، به رغم پوشش گیاهی زیاد، دارای گسترش و رخنمون های مناسبی جهت مطالعه ماکروفسیل های گیاهی می باشد. منطقه مورد مطالعه در پهنه ساختاری ـ رخساره ای البرز شمالی، حوضه زغال دار البرز باختری، منطقه زغال دار رامسر و زیرمنطقه زغال دار نیدشت قرار دارد. سازند کلاریز در برش جواهرده شامل طبقات شیل، شیل ماسه ای، سیلتستون، ماسه سنگ و کمی کنگلومرا و حاوی لایه های زغال و طبقات آذرین به صورت سیل بوده و به طور هم شیب و با یک لایه ماسه سنگ درشت دانه بر روی شیل های سازند للـه بند (نورین ـ رتین؟) و با یک مرز ناگهانی و مشخص در زیر کنگلومراهای سازند جواهرده (لیاس ـ دوگر) قرار می گیرد. در این مطالعه تعداد 29 گونه ماکروفسیل گیاهی مربوط به 13 جنس از راسته های اکویزتال ها، اسموندال ها، فیلیکال ها، سیکادال ها، بنتیتال ها، ژینکوآ ل ها و کنیفرال ها و یک نمونه اندام زایای ناشناخته از سازند کلاریز در منطقه جواهرده مطالعه و معرفی شدند. بر اساس حضور گونه های شاخصی از قبیل Cladophlebis nebbensis Nilssonia brevis,  Dictyozamites asseretoi, Taeniopteris reversa, Taeniopteris tenuinervis, و Baiera muensteriana سن رتین و براساس حضور سه گونه Dictyophyllum exile  Pterophyllum aequale, و Pterophyllum bavieri سن رتین پسین برای توالی سنگی برش مورد مطالعه پیشنهاد می گردد. همچنین در این مطالعه گونه های Ginkgoites whitbiensis از ایران و Taeniopteris reversa از حوضه البرز و از لحاظ انتشار چینه شناسی، چهار گونه Clathropteris elegans Nilssonia harrisi,  Ginkgoites parasingularis, و Ginkgoites lepida برای نخستین بار از توالی سنگی تریاس پسین در ایران گزارش می شوند.

مقدمه: درمان استاندارد رتینوپاتی دیابتی پرولیفراتیو، لیزر فتوکواگولاسیون رتین می باشد این درمان به صورت تک نقطه ای و Pattern scan انجام می شود. هدف از این مطالعه، ارزیابی تغییرات ایسکمی رتین و پسرفت نئوواسکولاریزاسیون رتین با استفاده از روش Pattern scan در مقایسه با تک نقطه ای در بیماران مبتلا به رتینوپاتی دیابتی پرولیفراتیو بود.روش ها: این مطالعه، یک کارآزمایی بالینی آینده نگر بود که در 146 چشم از 73 بیمار مبتلا به رتینوپاتی دیابتی پرولیفراتیو انجام شد. یک چشم بیماران به صورت تصادفی با لیزر Pattern scan و چشم دیگر، با لیزر تک نقطه ای تحت درمان قرار گرفت. بعد از مدت 6 ماه، میزان پسرفت نئوواسکولاریزاسیون رتین در ناحیه دیسک عصب اپتیک و رتین و نیز تغییرات ایسکمی رتین بر اساس میزان ناحیه خون رسانی نشده که در فلورسئین آنژیوگرافی مشخص گردید، مورد مقایسه قرار گرفت.یافته ها: تفاوت معنی داری در میزان پسرفت نئوواسکولاریزاسیون رتین در ناحیه دیسک و رتین خارج از Pole خلفی بر اساس میزان لیک در آنژیوگرافی در دو روش لیزر شامل تک نقطه ای (P=0.31) و P=0.26) Pattern scan) وجود نداشت. پیشرفت ایسکمی در 9 چشم درمان شده با روش Pattern scan مشاهده شد، در حالی که این میزان پیشرفت در گروه دیگر تنها 2 مورد بود (P=0.02).نتیجه گیری: نواحی پیشرفت ایسکمی رتین در گروه درمان شده با لیزر Pattern scan در مقایسه با لیزر تک نقطه ای بالاتر بود. این یافته نشان داد که مطالعات بیشتری لازم است تا روشی بهتر از Pattern scan پیدا شود که اثرات مشابه پسرفت ایسکمی رتین در روش تک نقطه ای داشته باشد.

هدف: مقایسه اثر Dalteparin با آسپیرین در بهبود دید و کاهش نئوواکسوزیراسیون آیریس (NVI) در بیماران با انسداد ورید مرکزی رتین (CRVO) با دوره بیماری کمتر یا مساوری 21 روز. روش و مواد: مطالعه به صورت مداخله بالینی Randomized comparative بود. بیماران با تشخیص قطعی CRVO که از شروع بیماری در آنها کمتر از 21 روز می گذشت وارد مطالعه شدند و در دو گروهDalteparin  و آسپیرین جای گرفتند. حدت بینایی با چارت اسنلن تبدیل به logMAR گردید. گروه آسپیرین با آسپیرین روزانه 100 میلی گرم درمان شدند و گروه Dalteparin با این دارو به صورت100 IU/KG  دوبار در روز به مدت 10 روز و 100 IU/kg یک بار در روز برای 10 روز دیگر درمان گردیدند. نتایج: 38 بیمار وارد مطالعه شدند (20 بیمار گروه آسپیرین، 18 بیمار گروه (Dalteparin بیماران به مدت 6 ماه پیگیری شدند و حدت بینایی اندازه گیری و معاینه کامل چشم پزشکی انجام شد. تغییر حدت بینایی بین دو گروه اختلاف معنی داری نداشت (P=0.55). نسبت بیمارانی که بعد از 6 ماه حدت بینایی بهتر یا بدتر (تغییر بیشتر یا کمتر از (logMAR 0.3 پیدا می کردند، در دو گروه اختلاف معنی داری نداشت P=0.74،3  نفر (100%) بیمارانی که کمتر از 7 روز از شروع بیماری آنها می گذشت و درمانDalteparin  گرفته بودند، بهبود حدت بینایی قابل توجهی پیدا کردند (میانگین (-1.16 logMAR. عارضه NVI در گروه Dalteparin نسبت به گروه آسپیرین به طور معناداری پایین تر بود (P=0.0006). نتیجه گیری: بیمارانی که ظرف 21 روز از شروع CRVO،Dalteparin  دریافت می کردند، کمتر از کسانی که آسیپرین دریافت می کنند، دچار NVI شدند. با این حال تغییر حدت بینایی این دو گروه بعد از 6 ماه با هم تفاوت معناداری نداشت، بهبود و حدت بینایی در کسانی که زودتر Dalteparin دریافت کرده بودند بیشتر بود.

هدف: بررسی خصوصیات بیماران مبتلا به جداشدگی رگماتوژن شبکیه مراجعه کننده به بیمارستان فارابی و ارزیابی نتایج عمل جراحی اسکلرال باکلینگ اولیه در آنها و بررسی فاکتورهای موثر بر نتایج بینایی و موفقیت آناتومیک عمل. روش: مطالعه به صورت گذشته نگر و به صورت non comparative Interventional case series انجام گرفت. 360 چشم از 360 بیمار وارد مطالعه شد.خصوصیات دموگرافیک بیماران و معاینات چشمی و عمل جراحی انجام شده و نتایج عمل در فرم های طراحی شده در برنامه Epi Info وارد گردید و فاکتورهای موثر بر عدم موفقیت عمل توسط تست های chi-square و  independent sample t testو multivariate analysis در برنامه SPSS 11.5 آنالیز آماری گردید. اتصال شبکیه با یک عمل به عنوان موفقیت و نیاز به عمل مجدد به عنوان عدم موفقیت تلقی می شد. موفقیت بینایی به افزایش دید بعد از عمل نسبت به قبل از عمل گفته می شد. یافته ها: 360 چشم از 360 بیمار در سنین 2 تا 87 سال و با میانگین 43.24±19.58 سال وارد مطالعه شدند. بیماران از 1.5 تا حداکثر 29 ماه با میانگین 8±15 ماه پیگیری شدند. در 272 بیمار جراحی موفق بود (76%) و 88 بیمار نیاز به عمل جراحی مجدد پیدا کردند. میانگین دید قبل از عمل 2.2±0.83 LogMAR بود که بعد از عمل به 1±1.89 LogMAR رسید (P=0.0001). تست Chi-square نشان داد که وسعت دکولمان، یافت نشدن سوراخ، آفاکی و پسودوفاکی، ایجاد عوارض، افیوژن کورویید و مکان جداشدگی بر عدم موفقیت عمل تاثیر دارد. با logistic regression analysis دیده شد که وسعت دکولمان (P=0.001)، آفاکی و پسودوفاکی (P=0.014) و ایجاد عوارض (P=0.025) در عدم موفقیت موثرند. میان دید قبل و بعد از عمل رابطه مستقیم وجود داشت P=0.001)، (r=0.39 و همچنین دید نهایی به وضعیت ماکولا قبل از عمل ارتباط داشت (P=0.01). نتیجه گیری: عواملی مانند آفاکی یا پسودوفاکی، وسعت جداشدگی رتین و ایجاد عوارض بخصوص افیوژن کورویید بر عدم موفقیت عمل تاثیر دارد. دید بعد از عمل به طور مستقیم با دید قبل از عمل و وضعیت ماکولا قبل از عمل رابطه دارد.

مقدمه: پرولیفراتیو ویتریورتینوپاتی با ایجاد Proliferative Vitreoretinopathy (PVR) سلولی در دو طرف سطح رتین و ویتره مشخص می شود. این بررسی سعی در نشان دادن تاثیر باندEncircling  بر میزان موفقیت آناتومیک رتین در بیماران مبتلا به دکولمان رتین همراه با تغییرات پرولیفراتیو خلفی دارد.روش کار: در این کارآزمایی بالینی 53 بیمار مبتلا به دکولمان رتین در دو گروه دسته بندی شدند بطوریکه جهت هر نفر در گروه اول یک فرد مشابه در گروه دوم از بین افراد مراجعه کننده انتخاب گردیدند پس از کسب رضایت بیمار 25 بیمار در گروه اول و 28 بیمار در گروه دوم قرار گرفتند. گروه اول علاوه بر ویترکتومی استاندارد از باند Encircling و در گروه دوم فقط ویترکتومی استاندارد انجام گرفت. مدت زمان پیگیری بین 18–4 ماه بود. نتایج: 92 درصد بیماران در گروه اول و 71 درصد از بیماران در گروه دوم با یکبار عمل جراحی و بدون عود PVR، رتین چسبیده ولی میزان موفقیت آناتومیک رتین در گروه اول و دوم فاقد اختلاف معنی دار بود. در گروه دوم بیشترین چشمهایی که دچار دکولمان مجدد شدند مربوط به بیماران فاکیک بود (6 از 8 چشم) در حالیکه در گروه اول هیچکدام از بیماران فاکیک دچار دکولمان مجدد نشدند. عامل عود در همه بیماران،PVR  مجدد تشخیص داده شد. میزان دید اصلاح شده در بیمارانی که فقط یکبار عمل شدند در گروه اول 34% بالای 20.200 و 64% بالای 5.200 و در گروه دوم 14% بالای 20.200 و در 71% بالای 5.200 بود فاقد اختلاف معنی دار بود. از سوی دیگر میزان التهاب پلک پس از عمل در دو گروه مورد مقایسه قرار گرفت که در گروه اول (با باند) مشخصا بیشتر بود (P<0.001). نتیجه گیری: با توجه به اینکه بیشترین بیمارانی که دچار دکولمان مجدد شده اند مربوط به بیماران فاکیک گروه بدون باند می باشند، تحقیقات بیشتر بر مبنای تعداد نمونه بیشتر در بیماران فاکیک مبتلا به دکولمان رتین همراه با تغییرات PVR خلفی که تحت عمل جراحی ویترکتومی Clear lens قرار می گیرد، پیشنهاد می گردد.